บทที่ 12 - สวีฮวนเหยียนแห่งหวนอวี๋เอนเตอร์เทนเมนต์

บทที่ 12 - สวีฮวนเหยียนแห่งหวนอวี๋เอนเตอร์เทนเมนต์

เพลงลูกจระเข้ ดังระเบิดไปทั่วโลกอินเทอร์เน็ต

บนเวยเท่อ เพลงลูกจระเข้ ทะยานขึ้นสู่อันดับ 10 บนชาร์ตคำค้นหายอดฮิต

การที่ "นักร้องธรรมดา" อย่างฉินเฟิงโพสต์เวยเท่อแล้วกลายเป็นประเด็นร้อน แถมยังพุ่งขึ้นถึงอันดับ 10 ได้ ไม่ใช่เพราะฉินเฟิงโด่งดังอะไรมากมาย แต่เป็นเพราะ เพลงลูกจระเข้ เพลงนี้มัน โคตรสุด จริงๆ

"เพลงเด็กระดับเทพ"

"ชัดถ้อยชัดคำ ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้วว่าทำไมภาษาจีนถึงเป็นภาษาระดับโลก"

"ตู๋เสอ: เขากำลังด่าฉันอยู่ แกด่าอีกสิ แกด่าอีกสิ"

"ฉินเฟิง: ที่รัก นี่คือเพลงเด็กที่แต่งให้แกนะ... ฉันจะงับงับงับงับงับแกให้ตายไปเลยไอ้โง่เอ๊ย"

"ลูกจระเข้: พูดจาให้มีอารยะ ทำตัวให้มีมารยาท"

"หัวเราะมาตลอดทาง ดูไปขำไป กลั้นไม่อยู่จริงๆ ว่ะ"

"ปากคอเลาะร้ายชะมัด"

"อยากรู้จริงๆ ว่าสถานะทางจิตใจของฉินเฟิงตอนแต่งเพลงนี้เป็นยังไง"

"เพลงนี้สำหรับเด็กอนุบาลอาจจะดูเด็กไปหน่อย แต่สำหรับฉันวัยสามสิบมันพอดีเป๊ะเลย อยากจะไปร้องให้เจ้านายฟังต่อหน้าจริงๆ"

เพลงลูกจระเข้ โด่งดังขึ้นเรื่อยๆ ชาวเน็ตเริ่มเปลี่ยนประเด็นสนทนาจากเนื้อเพลง มาเป็นเรื่องสภาพจิตใจและตัวตนของฉินเฟิงแทน

"ฉินเฟิงนี่น่าสนใจมาก เพลงนี้หลอนยิ่งกว่าเซียนเอ๋อร์อีก เปิดวนลูปมาไม่รู้กี่รอบแล้วเนี่ย"

"ด่าคนแบบไม่ใช้คำหยาบ ใครบอกว่าฉินเฟิงไร้การศึกษาฉันจะเถียงให้สุดใจเลย ดูสิ ขนาดตอนด่าคนยังเผยให้เห็นความสามารถเลย"

"โดนตกแล้ว ตั้งแต่วันนี้ไปฉันจะเป็นแฟนคลับเดนตายของฉินเฟิง"

คราวนี้ไม่มีใครด่าฉินเฟิงอีกแล้ว ถึงแม้ตอนแรกจะมีแอนตี้แฟนออกมาด่าบ้าง แต่แฟนคลับที่ชอบฉินเฟิงก็แค่โยนลิงก์คลิปวิดีโอ หรือท่อนร้องของลูกจระเข้สีเขียวพร้อมกับคำว่า "ไอ้โง่ ไอ้โง่ ไอ้โง่" กลับไป

ไม่ว่าอีกฝ่ายจะด่าอะไรมา คำตอบที่ได้กลับไปคือ เพลงลูกจระเข้ เหมือนกันหมด

จนคำด่าพวกนั้นดูเหมือนจะชกเข้ากับ "ก้อนสำลี"

สะท้อนกลับไปไม่สิ้นสุด

สุดท้ายก็สะท้อนกลับไปหาตัวคนด่าในรูปแบบของ บทเพลงอารยชน

สงครามน้ำลายครั้งนี้ฉินเฟิงชนะขาดลอยแน่นอน

และสิ่งสำคัญที่สุดก็คือ ยิ่งด่าทอกันไปมา ทำนองและเนื้อเพลงของ เพลงลูกจระเข้ ในท่อนพีคก็ยิ่งผุดขึ้นมาในหัวอย่างเป็นธรรมชาติ ลองคิดดูสิว่ามันน่าโมโหขนาดไหน

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าฉินเฟิง "ชนะ" การด่าทอครั้งนี้แล้ว

แถมเขายังเป็นผู้ที่ได้รับผลประโยชน์จากสงคราม "ไอ้โง่" ครั้งนี้ด้วย

ถึงแม้เพลง เซียนเอ๋อร์ จะสร้างข้อถกเถียงและกระแสให้ฉินเฟิง แต่เพลงนี้ก็ยังค่อนข้าง "เฉพาะกลุ่ม" อยู่ดี ไม่ได้เข้าใจง่ายและเข้าถึงคนทั่วไปได้เหมือน เพลงลูกจระเข้

ฟังเพลง เซียนเอ๋อร์ จบ คุณอาจจะจำเนื้อเพลงไม่ได้

แต่ฟัง เพลงลูกจระเข้ จบ คุณจะต้องร้องได้สองประโยคแน่ๆ "ไอ้โง่ ไอ้โง่ ไอ้โง่"

ดังนั้นในแง่ของความแพร่หลายและความบันเทิง เพลงลูกจระเข้ จึงชนะ เพลงเซียนเอ๋อร์ ขาดลอย

ด้วยกระแสความโด่งดังของ เพลงลูกจระเข้ ในโลกอินเทอร์เน็ต ยอดผู้ติดตามของฉินเฟิงก็ทะลุ 1 ล้านคนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพุ่งต่อไปที่ 2 ล้าน 3 ล้าน...

ใช้เวลาเพียงวันเดียวยอดผู้ติดตามก็พุ่งแตะ 3 ล้านคนอย่างน่ากลัว

นี่แหละคือความน่ากลัวของยุคอินเทอร์เน็ต

ในยุคนี้การจะโด่งดังเป็นพลุแตกอาจเกิดขึ้นได้ชั่วข้ามคืน...

หลังจากผ่านพ้นมรสุมการด่าทอครั้งนี้มาได้ ฉินเฟิงก็ "ดัง" ขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด อืม จากนักร้องปลายแถวที่ไม่ค่อยมีใครรู้จัก ก็กลายมาเป็น "เน็ตไอดอล" ไปซะแล้ว

หรือจะเรียกว่านักร้องระดับล่างก็ได้

ถึงจะไม่ได้มีสถานะอะไรในวงการ แต่ก็ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปที่เดินปะปนอยู่ในฝูงชนแล้วจะไม่มีใครจำได้อีกต่อไป

หลังจากโพสต์คลิปวิดีโอ เพลงลูกจระเข้ แล้ว ฉินเฟิงก็นำเพลงนี้ไปปล่อยบนแพลตฟอร์ม หวังอวิ๋น ด้วยเช่นกัน

เพลงลูกจระเข้ พุ่งทะยานติดชาร์ตเพลงใหม่ในทันที

แถมยังกวาดล้างอันดับบนชาร์ตเพลงใหม่อย่างบ้าคลั่ง

ความเร็วในการไต่ชาร์ตพุ่งแรงแซงหน้าเพลง เซียนเอ๋อร์ ไปไกลลิบ

เพียงแค่ช่วงเช้า เพลงลูกจระเข้ ก็ไต่ขึ้นสู่อันดับที่ 20 บนชาร์ตเพลงใหม่แล้ว

แม้แต่ฉินเฟิงเองก็ยังรู้สึกว่ามัน "น่ากลัวมาก"

มาทีหลังแต่แซงหน้า ทิ้งห่าง เซียนเอ๋อร์ ไปไม่เห็นฝุ่น

"มาแรงสุดๆ ไปเลย"

ฉินเฟิงประหลาดใจ

ด้วยแรงส่งขนาดนี้ ฉินเฟิงคงไม่แปลกใจเลยถ้า เพลงลูกจระเข้ จะทะยานเข้าสู่ 10 อันดับแรกได้

"สองเพลงนี้น่าจะทำเงินให้ฉันได้ไม่น้อยในเดือนนี้นะ"

ฉินเฟิงแอบหวังว่าจะถึงวันตัดยอดเงินรายเดือนของแพลตฟอร์ม หวังอวิ๋น ในเดือนหน้าเร็วๆ

การลงเพลงใน หวังอวิ๋น รายได้หลักจะมาจากยอดสตรีมและรายได้จาก "สมาชิกวีไอพี" โดยคิดส่วนแบ่งรายได้ทุกๆ หนึ่งหมื่นครั้ง ยิ่งยอดวิวสูง ส่วนแบ่งก็ยิ่งเยอะ

นอกจากนี้ หลังจากเพลงดังแล้ว หากมีองค์กรหรือบุคคลนำไปใช้ใน "เชิงพาณิชย์" ฉินเฟิงก็จะได้รับค่าลิขสิทธิ์ด้วย

เพียงแต่เงินพวกนี้จะจ่ายให้เดือนละครั้ง จะได้เงินเท่าไหร่นั้น ก็ต้องรอดูในเดือนหน้า

ฉินเฟิงคันไม้คันมือไปหมด

อยากให้เวลาผ่านไปเร็วๆ จัง

แต่มันก็ไม่ได้เป็นไปตามความต้องการของเขานี่สิ

ตอนที่เซี่ยหนิงตื่นมาได้ยิน เพลงลูกจระเข้ เธอก็รู้สึกทึ่งมาก

ตอนเล่นเกมเธอเปิดเพลงนี้วนลูปไปด้วย แล้วก็พบว่าวันนี้เธอเล่นเกมได้ดีเป็นพิเศษ อารมณ์ดีสุดๆ

"ฮ่าฮ่า เพลงอารมณ์ดี"

[สถานะทางจิตใจ: 47 (สุขภาพดี)]

[สถานะทางจิตใจของคุณอยู่ในเกณฑ์สุขภาพดี ในหัวเริ่มมีไอเดียอัจฉริยะผุดขึ้นมามากมาย แต้มแรงบันดาลใจ +10]

"แค่ปล่อยเพลงลูกจระเข้ก็ได้แต้มแรงบันดาลใจด้วยเหรอ"

ฉินเฟิงรู้สึกแปลกใจนิดหน่อย

ก็จริงแฮะ เพลงลูกจระเข้ ถูกเอาไปด่ากระจายในเน็ตขนาดนั้น ระบบจะตีความว่าฉินเฟิง "บ้าคลั่ง" ก็ไม่แปลกหรอก

วันนี้ฉินเฟิงไม่ได้มีแผนจะทำอะไรเป็นพิเศษ

นอนกลิ้งอยู่บนโซฟา ไถคลิปสั้น เล่นเกม อ่านนิยาย นอนหลับ... เขาฆ่าเวลาไปด้วยวิธีที่ดูเหมือนจะไร้สาระสุดๆ

เงินห้าหมื่นหยวนที่แม่ให้มายังเหลืออีกสี่หมื่น อย่างน้อยในช่วงนี้เขาก็ไม่ต้องกังวลเรื่องเงินแล้วล่ะ

รอเดือนหน้าตอนที่แพลตฟอร์มดนตรีจ่ายเงิน ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดเขาคงจะรวยในชั่วข้ามคืนแน่

ไม่ต้องมานั่งดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดอีกต่อไปแล้ว

บ่ายสามโมง

ฉินเฟิงกำลังเล่นเกมกับแม่สาวเลมอน จู่ๆ ก็มีเบอร์แปลกโทรเข้ามา

"สวัสดีค่ะ ใช่คุณฉินเฟิงหรือเปล่าคะ"

ปลายสายเป็นเสียงที่ไพเราะมาก

"ใช่ครับ"

ฉินเฟิงตอบ

"ไม่ทราบว่าคุณคือ"

"ฉันสวีฮวนเหยียน เจ้าของบริษัทหวนอวี๋เอนเตอร์เทนเมนต์ค่ะ"

สวีฮวนเหยียนคุยโทรศัพท์กับฉินเฟิงอยู่ในห้องทำงานของเธอ

"สวัสดีครับคุณสวี"

พอฉินเฟิงได้ยินคำว่าหวนอวี๋เอนเตอร์เทนเมนต์ เขาก็รู้ทันทีว่าจุดประสงค์ของสวีฮวนเหยียนคืออะไร

สองวันที่ผ่านมาเขาปั่นกระแสในโลกออนไลน์จนเป็นที่รู้จักขนาดนี้ ย่อมต้องมีบริษัทต้นสังกัดมาสนใจเขาอยู่แล้ว

แต่ฉินเฟิงไม่เคยมีความคิดที่จะเซ็นสัญญากับบริษัทต้นสังกัดไหนเลย

มันจะต่างอะไรกับการไปเป็นลูกจ้างล่ะ

หาคนกลางมากินส่วนต่างชัดๆ ถ้าไม่บ้าก็คงไม่ทำหรอก

การมีระบบอยู่ในมือแล้วเป็นศิลปินอิสระคือดีที่สุดแล้ว มีอิสระ ไม่มีใครมาคุม เงินทั้งหมดก็เข้ากระเป๋าตัวเอง...

ไม่สามารถหาคอนเนกชันมาทำงานได้เองเหรอ

ไม่มีทางหรอก

ตราบใดที่คุณมีกระแสและชื่อเสียงมากพอ คุณไม่ต้องไปวิ่งหาคอนเนกชันเองหรอก คอนเนกชันจะวิ่งเข้ามาหาคุณเองแหละ...

"ฉันสนใจในตัวคุณมาก ตอนนี้คุณน่าจะยังไม่ได้เซ็นสัญญากับบริษัทไหนใช่ไหมคะ"

เสียงไพเราะของสวีฮวนเหยียนดังมาจากปลายสาย

"เรามาคุยเรื่องสัญญากันหน่อยไหมคะ"

กะจะมาเซ็นสัญญากับฉันจริงๆ ด้วย...

มุมปากของฉินเฟิงยกขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดว่า

"ขอโทษด้วยครับ ผมไม่ได้มีความคิดที่จะเซ็นสัญญากับบริษัทต้นสังกัดไหนเลย"

สวีฮวนเหยียนคาดไว้แล้วว่าเรื่องคงไม่ง่ายขนาดนั้น คนที่มีเอกลักษณ์โดดเด่นอย่างฉินเฟิงคงไม่ยอมเซ็นสัญญาง่ายๆ หรอก

"อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธสิคะ"

สวีฮวนเหยียนพูดต่อ

"บางทีข้อเสนอของเราอาจจะน่าสนใจสำหรับคุณก็ได้นะ คุณอยู่ที่เซี่ยงไฮ้ใช่ไหมคะ เรามาเจอกันหน่อยไหม ต่อให้คุยกันไม่ลงตัวก็ถือว่าได้รู้จักกันไว้ไงคะ"

สวีฮวนเหยียนแสดงความจริงใจเต็มที่

ฉินเฟิงสัมผัสได้ถึงความจริงใจนั้น เขาก็คิดว่าตัวเองกำลังว่างอยู่พอดี ออกไปเจอกับสวีฮวนเหยียนคนนี้หน่อยก็ไม่เสียหาย

"เมื่อไหร่ดีครับ"

สวีฮวนเหยียนได้ยินก็ดีใจ

ขอแค่ฉินเฟิงยอมออกมาเจอกัน เธอก็ยังมีโอกาส

"บ่ายสามโมงวันนี้สะดวกไหมคะ"

"ได้ครับ"

ฉินเฟิงตอบ

"คุณส่งโลเคชันมาให้ฉันหน่อยสิคะ เดี๋ยวฉันไปหา"

สวีฮวนเหยียนบอก

หลังจากวางสาย ฉินเฟิงก็ส่งโลเคชันของอพาร์ตเมนต์ไปให้สวีฮวนเหยียน

ฉินเฟิงเหลือบมองนาฬิกา ตอนนี้บ่ายสองโมงแล้ว เขาขยี้ผมทรงรังนกที่ยุ่งเหยิงของตัวเอง

"จัดทรงซะหน่อยดีกว่า"

เขาเลยส่งข้อความหาเซี่ยหนิง

"มีธุระด่วน ไม่เล่นแล้วนะ"

เซี่ยหนิงตอบ อ้อ สั้นๆ แล้วไม่ได้ถามอะไรต่อ

อาบน้ำ สระผม โกนหนวด เปลี่ยนชุดที่สะอาดเรียบร้อย พอดีกับที่สวีฮวนเหยียนโทรมาพอดี

"ฉันมาถึงแล้วค่ะ"

"กำลังลงไปครับ"

ฉินเฟิงวางสายแล้วเดินลงไปข้างล่าง

[จบแล้ว]