บทที่ 23 ผู้บัญชาการกองกำลังหมาป่าอัคคี เหลยเทียนเซิง!

บทที่ 23 ผู้บัญชาการกองกำลังหมาป่าอัคคี เหลยเทียนเซิง!

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถก็จอดสนิท เฉินปู้ฝานเงยหน้าขึ้นมองภาพเบื้องหน้า

อาคารขนาดเล็กสามชั้น พร้อมด้วยลานกว้างเล็กๆ ที่นี่คือศาลาชิงเฟิง โรงน้ำชาที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งในหลีหยาง บุคคลสำคัญหลายคนมักจะเลือกมาคุยธุระกันที่นี่

"นายคือเฉินปู้ฝานใช่ไหม?" จู่ๆ ก็มีหญิงสาวคนหนึ่งเดินออกมาจากลานบ้าน เธอสวมเครื่องแบบสีดำ แต่ไม่ใช่เครื่องแบบตำรวจธรรมดา ดูคล้ายกับชุดของหน่วยรบพิเศษมากกว่า

เธอรวบผมหางม้าสูง สวมรองเท้าบูทมาร์ติน รูปร่างไม่สูงนักแต่หน้าอกอวบอิ่ม เชิดหน้าขึ้นสูง ดูเป็นคนคล่องแคล่วว่องไวและกระฉับกระเฉง

เธอเดินเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว จ้องมองเฉินปู้ฝานด้วยสายตาเย็นชา "ฉันกำลังถามนายอยู่!"

น้ำเสียงดุดัน ราวกับไม่ยอมให้ปฏิเสธ

เฉินปู้ฝานปรายตามองอีกฝ่ายโดยไม่พูดอะไร แล้วเดินตรงเข้าไปในลานบ้านทันที

หญิงสาวจอมหยิ่งหรี่ตาลง หมอนี่ช่างอวดดีนัก กล้าเมินเธอเสียด้วย!

"ถ้านายปฏิเสธที่จะตอบคำถาม ฉันมีเหตุผลที่จะสงสัยว่านายเป็นบุคคลอันตราย และสามารถจับกุมตัวนายได้!" สิ้นเสียงของหญิงสาวร่างเล็ก ชายชุดดำหลายคนก็โผล่ออกมาจากรอบทิศทาง ตีวงล้อมเฉินปู้ฝานและชางหลงเอาไว้อย่างรวดเร็ว

'คนในกองทัพ?' เฉินปู้ฝานกวาดสายตามอง พบว่าการแต่งกายและบุคลิกที่แผ่ออกมาจากคนเหล่านี้ ดูเหมือนคนในกองทัพมาก!

"ฉันแค่มาให้ความร่วมมือในการสืบสวน ไม่ได้มาหาเรื่องวิวาท ถ้าไม่อยากให้เรื่องบานปลาย เธอควรจะให้คนพวกนี้ถอยไปซะ ไม่อย่างนั้นฉันไม่รับประกันผลที่ตามมาหรอกนะ"

หญิงสาวร่างเล็กโกรธจัด หมอนี่ขวัญกล้าเทียมฟ้าเกินไปแล้ว กล้ามาข่มขู่เธอซะงั้น!

"พัวพันกับคดีฆาตกรรมแล้วยังกล้ากำเริบเสิบสานขนาดนี้ ดูท่าจะต้องสั่งสอนให้รู้สำนึกซะบ้าง จับตัวมันไว้!"

ประกายแสงคมกริบวาบขึ้นในดวงตาของเฉินปู้ฝาน

"หยุดเดี๋ยวนี้!" ทันใดนั้นก็มีเสียงตวาดดังขึ้น ชายวัยกลางคนคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูโรงน้ำชา อายุราวๆ สี่สิบกว่าปี คิ้วเข้มตาโต ท่าทางน่าเกรงขาม

"เสี่ยวเหล่ย เธอทำอะไรน่ะ?"

"ท่านผู้บัญชาการเหลย ฉันถามเขาว่าเป็นใคร เขาก็ไม่ยอมตอบ เกรงว่าจะเป็นบุคคลอันตราย ฉันเลย..." หลี่เสี่ยวเหล่ยยังอธิบายไม่จบ ชายผู้น่าเกรงขามก็พูดแทรกขึ้นมา

"พอแล้ว ฉันรู้แล้ว"

จากนั้นเขาก็หันไปมองเฉินปู้ฝานด้วยสายตาพิจารณา

"เฉินปู้ฝาน!" เฉินปู้ฝานกล่าวอย่างเย็นชา

ชายวัยกลางคนแสดงสีหน้าประหลาดใจ ช่างเด็ดขาดฉับไวเสียจริง ไม่มีคำพูดไร้สาระแม้แต่คำเดียว แค่ 'เฉินปู้ฝาน' ก็เกินพอแล้ว!

ความมั่นใจที่แผ่ออกมาโดยไม่ตั้งใจ ทำให้ผู้คนมองไม่ออกถึงความตื้นลึกหนาบางของเขาเลย

ชายวัยกลางคนแม้จะไม่ได้เป็นบุคคลระดับบิ๊กบอส แต่สำหรับคนธรรมดาทั่วไป ถือว่ามีตำแหน่งหน้าที่การงานที่โดดเด่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งการมีภูมิหลังทางการทหาร ทำให้มีบารมีและออร่าที่น่าเกรงขาม แต่ชายหนุ่มผู้นี้ยังสามารถรักษาสีหน้าเรียบเฉยเมื่อเผชิญหน้ากับเขาได้ เฉินปู้ฝานคนนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

"ขอถามหน่อยว่าเชิญผมมาให้ความร่วมมือสืบสวน หรือว่าจะมาจับผมกันแน่?" เฉินปู้ฝานถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ชายวัยกลางคนมีสีหน้ากระอักกระอ่วน "เสี่ยวเหล่ยก็แค่ป้องกันไว้ก่อน หวังว่าคุณจะให้อภัย"

ไม่มีคำขอโทษหลุดออกมาแม้แต่คำเดียว กลับปกป้องลูกน้องของตัวเอง เฉินปู้ฝานขมวดคิ้วเล็กน้อย

"เชิญคุณเฉินตามผมเข้ามาข้างในเถอะครับ"

พูดจบเขาก็เดินนำไปด้านหน้า เฉินปู้ฝานไม่ได้พูดอะไร เดินตามอีกฝ่ายไป แผ่ซ่านกลิ่นอายความไม่เกรงกลัวสิ่งใด ราวกับว่าเขาต่างหากที่เป็นเจ้าถิ่น

การตกแต่งภายในของโรงน้ำชาดูหรูหราคลาสสิก ประตูและหน้าต่างแกะสลักลวดลาย ภาพวาดทิวทัศน์ภูเขาและแม่น้ำ กลิ่นหอมของชาอบอวลไปทั่ว

ชายวัยกลางคนพาเฉินปู้ฝานมาที่ห้องส่วนตัวห้องหนึ่ง

ชางหลงกำลังจะเดินตามเข้าไป ก็ถูกทั้งสองคนขวางไว้ หนึ่งในนั้นก็คือหญิงสาวร่างเล็กคนนั้น

"หมายความว่าไง?" ชางหลงขมวดคิ้วมุ่น ในฐานะหนึ่งในแปดราชันย์มังกรแห่งวิหารเทพมาร อีกฝ่ายกล้ามาขวางเขาอย่างนั้นหรือ?

"ผู้บัญชาการเหลยกำลังสอบสวนผู้ต้องสงสัย ผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องห้ามเข้า!" หลี่เสี่ยวเหล่ยกล่าว

"ชางหลง รอฉันอยู่ข้างนอก" เฉินปู้ฝานสั่งการ ด้วยฝีมือของเขา ไม่จำเป็นต้องกลัวอะไรทั้งนั้น

ภายในห้องเหลือเพียงเฉินปู้ฝาน ชายวัยกลางคน หลี่เสี่ยวเหล่ย และองครักษ์อีกคนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังเฉินปู้ฝาน ราวกับคุมตัวนักโทษ

"มีอะไรก็พูดมาตรงๆ เถอะ!" เฉินปู้ฝานนั่งลงอย่างสบายๆ สีหน้าเรียบเฉย

"คุณเป็นคนพูดจาตรงไปตรงมา ผมก็ไม่อ้อมค้อมล่ะนะ เรื่องที่ตระกูลหานถูกกวาดล้าง คุณคงได้ยินมาบ้างแล้วสินะ?" ชายวัยกลางคนถาม ดวงตาดุดันราวกับหมาป่าจ้องมองเฉินปู้ฝานเขม็ง

เฉินปู้ฝานพยักหน้า

"ผมสงสัยว่าคุณจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับการกวาดล้างตระกูลหาน ดังนั้นผมจึงหวังว่าคุณจะสารภาพทุกอย่างออกมาตามตรง" ชายวัยกลางคนกล่าว

"ขอเสียมารยาทถามตำแหน่งของคุณหน่อยได้ไหม" เฉินปู้ฝานกล่าวเสียงเรียบ

"ผู้บัญชาการกองกำลังหมาป่าอัคคีแห่งหลีหยาง เหลยเทียนเซิง!" ชายวัยกลางคนประกาศกร้าวอย่างภาคภูมิ

คนในกองทัพจริงๆ ด้วย!

เฉินปู้ฝานไม่แปลกใจเลย

แต่กองกำลังหมาป่าอัคคีนี้มีที่มาที่ไปอย่างไร เขาก็ไม่ค่อยรู้เท่าไหร่

"ต่อให้สงสัยว่าคดีตระกูลหานเกี่ยวข้องกับผม ก็ควรจะเป็นกรมตำรวจท้องที่เป็นคนออกหน้า ไม่น่าจะถึงคิวผู้บัญชาการกองกำลังหมาป่าอัคคีอย่างคุณกระมัง?"

"กองกำลังหมาป่าอัคคีทำงานรับใช้หน่วยงานท้องถิ่นของหลีหยาง ปัญหาอะไรที่รับมือยาก พวกเราสามารถเข้ามารับช่วงต่อได้ คุณยังมีข้อสงสัยอะไรอีกไหม?" เหลยเทียนเซิงถาม

"มี!"

"ข้อสงสัยอะไร?"

"จุดประสงค์ที่แท้จริงที่เรียกผมมาคืออะไรกันแน่? ถ้าคุณไม่คิดจะพูดความจริง ผมคงไม่มีเวลามากพอมานั่งเล่นกับคุณหรอกนะ!" เฉินปู้ฝานพูดอย่างตรงไปตรงมา

"เฉินปู้ฝาน ผมกำลังสอบสวนคุณอยู่ สารภาพทุกอย่างออกมาซะ!" เหลยเทียนเซิงกล่าวเสียงดุ ปล่อยออร่าความกดดันออกมาเต็มที่

เฉินปู้ฝานไม่สะทกสะท้าน สีหน้ายังคงเรียบเฉย เหลยเทียนเซิงคิดจะใช้วิธีนี้มาข่มขู่เขา คิดผิดถนัด!

"จะให้พูดก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้ แต่ไม่ใช่พูดให้คุณฟัง เรียกคนที่อยากจะฟังจริงๆ ออกมาดีกว่า" เฉินปู้ฝานพูดอย่างมีนัยยะ

แววตาของเหลยเทียนเซิงเปลี่ยนไปทันที เผยให้เห็นความตกตะลึง นี่เฉินปู้ฝานมองทะลุความคิดของเขาได้อย่างนั้นหรือ?

"ผมไม่เข้าใจว่าคุณพูดเรื่องอะไร ไม่งั้นผมจะจับคุณใส่กุญแจมือเดี๋ยวนี้เลยนะ!" เหลยเทียนเซิงขู่

"ไม่เข้าใจงั้นเหรอ? งั้นก็ขอตัวล่ะ" เฉินปู้ฝานลุกขึ้นพรวด เดินตรงไปยังประตู

หลี่เสี่ยวเหล่ยและองครักษ์อีกคนรีบเข้ามาขวางทันที

"ถ้านายไม่อธิบายให้ชัดเจน ก็อย่าหวังว่าจะได้ออกไปจากที่นี่ ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจก็แล้วกัน!"

ระหว่างที่พูด เธอก็เอามือแตะที่เอว เตรียมจะชักปืนออกมา

"คิดว่าแค่เธอคนเดียวจะหยุดฉันได้งั้นเหรอ? ต่อให้เรียกกองกำลังหมาป่าอัคคีมาทั้งกองก็ยังหยุดฉันไม่ได้หรอก!" เฉินปู้ฝานกล่าวอย่างทรงพลัง

"หลีกทางไปซะ!"

"อย่ามากำเริบเสิบสานให้มากนัก ฉันเป็นหนึ่งในสมาชิกที่ยอดเยี่ยมที่สุดของกองกำลังหมาป่าอัคคี อย่าคิดว่านายเป็นผู้ชายแล้วฉันจะกลัวนายนะ เชื่อไหมว่าฉันจัดการนายได้ในกระบวนท่าเดียว?" หลี่เสี่ยวเหล่ยขมวดคิ้วด้วยความโกรธ

"แล้วเธอเชื่อไหมว่า ถ้ายังไม่หลีกทางไป ฉันใช้แค่นิ้วเดียวก็จัดการเธอได้แล้ว?" เฉินปู้ฝานพูดเสียงเย็นชา

ออร่าความกดดันที่มองไม่เห็นระเบิดออกมา ถาโถมดั่งคลื่นยักษ์ทะลายภูเขา

หลี่เสี่ยวเหล่ยและองครักษ์อีกคนรู้สึกราวกับกำลังเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายจอมโหด หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่นอย่างไม่มีเหตุผล

เหลยเทียนเซิงขมวดคิ้วแน่น เดิมทีตั้งใจจะตลบหลังเฉินปู้ฝานสักหน่อย กลับกลายเป็นว่าถูกเฉินปู้ฝานตลบหลังซะเอง การเล่นเล่ห์เหลี่ยมต่อหน้าชายคนนี้ใช้ไม่ได้ผลเลย

ทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากัน บรรยากาศตึงเครียดราวกับง้างธนูเตรียมยิง!

"คุณเฉิน ฉันเป็นคนเชิญคุณมาเองค่ะ!"

ในขณะนั้นเอง เสียงใสเย็นชาก็ดังขึ้น ไพเราะน่าฟังยิ่งนัก

ร่างระหงของหญิงสาวปรากฏขึ้น เธอสวมกางเกงยีนส์ขาเต่อเก้าส่วน จับคู่กับเสื้อเชิ้ตสไตล์ฝรั่งเศสสีขาว ดูสวยเย็นชาและมีเสน่ห์

"คุณนี่เอง!" เฉินปู้ฝานเห็นอีกฝ่ายก็พอจะจำได้บ้าง เธอเคยมาเยี่ยมเขาที่บ้านเมื่อไม่กี่วันก่อน ชื่อไป๋รั่วปิง

เบื้องหลังไป๋รั่วปิง มีลุงฮุยเดินตามมาด้วย เฉินปู้ฝานก็เคยเห็นเขามาก่อนเช่นกัน

"คุณหนูไป๋!" เหลยเทียนเซิงรีบเดินเข้าไปต้อนรับ แสดงความเคารพต่อไป๋รั่วปิงอย่างมาก เพียงแต่สีหน้าดูอึดอัดเล็กน้อย เดิมทีเธอขอให้เขาช่วยเล่นละครตบตา แต่เรื่องกลับพังไม่เป็นท่า

"รบกวนผู้บัญชาการเหลยแล้วค่ะ ที่เหลือฉันขอจัดการเอง" ไป๋รั่วปิงยิ้มรับ จากนั้นก็หันไปมองเฉินปู้ฝาน "คุณเฉิน เจอกันอีกแล้วนะคะ ฉันนี่แหละค่ะคือคนที่อยากจะฟัง"

"ฉันเป็นคนล้างบางตระกูลหานเอง ถ้าคิดจะแก้แค้นแทนตระกูลหาน ก็เชิญลงมือได้เลย เฉินปู้ฝานคนนี้พร้อมรับมือ!"

คำพูดของเฉินปู้ฝานทำเอาทุกคนตะลึงงัน!

ในชั่วพริบตา ทั่วทั้งโรงน้ำชาตกอยู่ในความเงียบสงัด