บทที่ 320 - ข้อเรียกร้องของฉู่เฟย

บทที่ 320 - ข้อเรียกร้องของฉู่เฟย

ในขณะเดียวกัน อีกด้านหนึ่ง

สวีหมิงมาถึงสถานีตำรวจซีเซียงถังแล้ว และได้พบกับเจิ้งซิงเหอ เจิ้งซิงเหอใช้เส้นสายติดต่อสถานีตำรวจในเขตต่างๆ จนในที่สุดก็ได้เบาะแสของฉู่เฟยมา

คนที่จับตัวฉู่เฟยไป คือตำรวจจากสถานีตำรวจย่อยเขตชิงซิ่ว

หลังจากวางสาย เจิ้งซิงเหอก็ไม่รอช้า รีบขับรถพาสวีหมิงมุ่งหน้าไปยังสถานีตำรวจเขตชิงซิ่วทันที

รถเบรกเอี๊ยดจอดสนิทหน้าอาคารสำนักงานของสถานีตำรวจชิงซิ่ว เจิ้งซิงเหอทักทายผู้กำกับการสถานีตำรวจชิงซิ่วพอเป็นพิธี จากนั้นอีกฝ่ายก็รีบพาทั้งสองคนเดินจ้ำอ้าวไปยังห้องทำงานของเหลียงคังเฉิน

"เสี่ยวเฉิน เมื่อกี้แกเพิ่งจะจับตัวคนที่ชื่อฉู่เฟยมาใช่ไหม?" ผู้กำกับการเปิดประตูเข้าไป ถามเข้าประเด็นทันที

เหลียงคังเฉินเห็นผู้กำกับการพาเจิ้งซิงเหอมาด้วยตัวเอง หัวใจก็กระตุกวาบ เขารู้จักเจิ้งซิงเหอดี เพราะอีกฝ่ายเป็นถึงผู้กำกับการสถานีตำรวจซีเซียงถัง ตำแหน่งสูงกว่าเขา เคยเจอกันตามงานประชุมต่างๆ มาบ้าง

เขาลุกขึ้นยืน พยักหน้ารับ

"เมื่อกี้ผมไปจับคนที่ชื่อฉู่เฟยมาจริงครับ"

"เขาทำร้ายร่างกายผู้อื่นจนบาดเจ็บสาหัส หลักฐานก็ชัดเจน ผมเลยจับตัวเขามาครับ"

พอผู้กำกับการเขตชิงซิ่วได้ยินแบบนั้น หน้าก็ถอดสีทันที ในโทรศัพท์เจิ้งซิงเหอแอบบอกใบ้มาแล้วว่า ฉู่เฟยคนนี้ไม่ใช่คนที่ใครจะไปแหย่เล่นได้ แล้วนี่อะไร ลูกน้องของเขาดันไปรับเผือกร้อนมาไว้ในมือซะได้

เขาถอนหายใจเฮือก พยายามข่มความโกรธไว้

"แกนี่มันเลอะเลือนจริงๆ!"

"ใครสั่งให้แกไปจับคนฮะ? ฉู่เฟยทำผิดในเขตซีเซียงถัง ตามระเบียบก็ต้องให้ผู้กำกับเจิ้งเป็นคนจับสิ!"

"แล้วคนล่ะ? แกเอาเขาไปขังไว้ที่ไหน? รีบปล่อยตัวเขาเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

เหลียงคังเฉินก็ถึงกับอึ้งไปเลย เขาไม่คิดเลยว่าผู้กำกับการที่เคยเอ็นดูเขามาตลอด จะมาตำหนิเขาฉอดๆ ต่อหน้าคนนอก โดยไม่เข้าข้างเขาเลยสักนิด

แค่จับมาเฟียมีเส้นสายนิดหน่อยเอง เพิ่งผ่านไปแค่สองชั่วโมง ทำไมถึงกับต้องให้ผู้กำกับการอีกเขตลงพื้นที่มาทวงตัวคนด้วยตัวเองเลยเหรอ? นี่มันชักจะยุ่งยากเกินไปแล้ว

ที่สำคัญคือ ตอนนี้ฉู่เฟยถูกเขาส่งไปเรือนจำแล้ว

ความจริงข้อนี้ทำให้เขาลำบากใจ เขากำลังเค้นสมองคิดหาทางเอาตัวรอด ว่าจะแต่งเรื่องบอกที่ซ่อนของฉู่เฟยยังไงดี

เมื่อผู้กำกับการเห็นเหลียงคังเฉินอึกอัก พูดอะไรไม่ออก ความโกรธในใจก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที ตวาดเสียงแข็ง

"รีบบอกมาสิ! แกเอาตัวฉู่เฟยไปขังไว้ที่ไหน!"

เหลียงคังเฉินสะดุ้งเฮือกกับเสียงตวาด เขารู้ดีว่าถ้าวันนี้พูดไม่เคลียร์ คงไม่รอดแน่ๆ จึงจำใจตอบเสียงอ่อย

"ฉู่... เฟย อยู่... อยู่ที่เรือนจำหมายเลขหนึ่งครับ"

"อะไรนะ?"

ผู้กำกับการเขตชิงซิ่วโกรธจนหน้าเขียวปัด เขาแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง ผู้ต้องหาเพิ่งจะโดนจับมาได้ไม่ถึงสองชั่วโมง การสอบสวนก็ยังไม่เสร็จดี ดันส่งตัวเข้าเรือนจำไปแล้วเนี่ยนะ?

"แกนี่มันทำอะไรข้ามหน้าข้ามตาจริงๆ!"

"ใครให้อำนาจแกส่งเขาเข้าเรือนจำฮะ?!"

"รีบพาพวกเราไปดูเดี๋ยวนี้เลย!"

แล้วทั้งสามคนก็ขึ้นรถตำรวจอีกครั้ง เปิดไซเรนแล่นฉิวออกจากสถานีตำรวจ รถไปจอดสนิทที่หน้าเรือนจำหมายเลขหนึ่งของเมือง

มีนายตำรวจระดับผู้กำกับการถึงสองคนมาด้วย การผ่านเข้าประตูเรือนจำจึงเป็นเรื่องง่ายดาย ผู้คุมคนหนึ่งนำทางพาทั้งสี่คนเดินจ้ำอ้าวไปยังแดนคุมขังที่ฉู่เฟยอยู่

เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาอยู่หลายครั้ง ในที่สุดพวกเขาก็มาหยุดอยู่หน้าประตูห้องขังหมายเลขหนึ่ง

เมื่อเห็นตัวเลข "1" สีแดงสดบนประตู หัวใจของหลายคนก็เต้นไม่เป็นจ่ำหวะ พวกเขารู้ดีว่าในห้องนี้ขังพวกนักโทษประหารที่โหดเหี้ยมและใกล้จะถูกประหารชีวิตไว้ทั้งนั้น

แกร๊ก

ประตูเหล็กถูกผู้คุมเปิดออก

ภาพภายในห้องขัง ทำเอาคนที่ยืนอยู่หน้าประตูถึงกับอึ้งไปตามๆ กัน

นักโทษนอนระเนระนาดเกลื่อนพื้นห้อง สภาพฟกช้ำดำเขียว สลบไสลไม่ได้สติ มีเพียงฉู่เฟยคนเดียวที่นั่งหลับตาอยู่บนเตียงอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน ราวกับกำลังพักผ่อน

เห็นแบบนี้ เจิ้งซิงเหอและผู้กำกับการเขตชิงซิ่วก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

เจิ้งซิงเหอรีบเดินเข้าไปหาฉู่เฟย ทำตัวนอบน้อมที่สุด กระซิบเสียงเบา

"น้องฉู่ พวกเรามาช่วยคุณแล้วครับ"

ในบรรดาคนที่มา สวีหมิงเป็นคนที่ห่วงความปลอดภัยของฉู่เฟยน้อยที่สุดแล้ว เขาติดตามฉู่เฟยมาจากอำเภอหมิงเจียง รู้จักฝีมือและภูมิหลังของฉู่เฟยดีกว่าใคร

"พี่เฟย พวกเรามาแล้วครับ"

ฉู่เฟยได้ยินเสียงจากนอกประตูตั้งนานแล้ว แต่ขี้เกียจแม้แต่จะลืมตา ตอนนี้ทุกคนกำลังมองเขา รอให้เขาตอบ เขาถึงได้ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ปรายตามองเจิ้งซิงเหอ

"ผู้กำกับเจิ้ง มาทำไมครับเนี่ย"

"คงไม่ได้มาแจ้งข้อกล่าวหาผมหรอกนะ?"

เจอคำประชดประชันของฉู่เฟยเข้าไป เจิ้งซิงเหอก็ไม่กล้าเถียงกลับสักคำ ใครโดนจับมาแบบงงๆ แถมโดนยัดเข้าห้องนักโทษประหารแบบนี้ ถ้าไม่มีอารมณ์โกรธสิแปลก

เขาทำได้แค่ยิ้มเจื่อนๆ

"น้องฉู่พูดเป็นเล่นไป ผมตั้งใจมาช่วยคุณออกไปต่างหากล่ะครับ"

ฉู่เฟยมองพวกเขาทั้งสามคน ส่ายหน้าเบาๆ แล้วหลับตาลงอีกครั้ง

"จะช่วยผมออกไปทำไมล่ะครับ"

"อยู่ที่นี่ก็ดีออก มีข้าวกิน มีที่นอนให้"

"ตอนเบื่อๆ ก็มารังแกพวกนักโทษพวกนี้เล่น ยืดเส้นยืดสายได้ดีออก"

คำพูดที่ดูเหมือนน้อยใจนี้ แท้จริงแล้วจงใจพูดให้พวกข้าราชการฟัง ความหมายชัดเจนว่า ในเมื่อเขาถูก "เชิญ" เข้ามาแล้ว การจะให้เขาเดินออกไปง่ายๆ มันไม่มีทางเป็นไปได้หรอก

อย่างที่เขาว่ากันว่า อัญเชิญเทพมาน่ะง่าย แต่ตอนจะเชิญกลับนี่สิยาก

ผู้กำกับการเขตชิงซิ่วเป็นคนฉลาด ฟังแป๊บเดียวก็เข้าใจความหมายแฝงของฉู่เฟย เขาก้าวออกไปข้างหน้า และเริ่มอธิบายด้วยตัวเอง

"สวัสดีครับน้องฉู่ ผมเป็นผู้กำกับการสถานีตำรวจย่อยเขตชิงซิ่วครับ"

"เรื่องนี้... คงเป็นเพราะผมดูแลลูกน้องไม่ดีเอง ทำให้เกิดความเข้าใจผิด จับตัวคุณมาผิดคนครับ"

"เอาอย่างนี้ไหมครับ คุณมีข้อเสนออะไรบอกมาได้เลย ขอแค่ผมทำได้ ผมจะไม่ปฏิเสธเลยครับ"

ผู้กำกับการเขตชิงซิ่วเองก็รู้สึกลำบากใจ แม้ว่าเขาจะไม่ได้เป็นคนสั่งจับ แต่เหลียงคังเฉินก็เป็นลูกน้องของเขา เขาได้ยินเรื่องภูมิหลังของฉู่เฟยมาจากเจิ้งซิงเหอแล้วว่า เป็นคนสนิทของนายกเทศมนตรีเจี่ยงหนิงเฉียงเลยทีเดียว ผู้กำกับการสถานีตำรวจย่อยเล็กๆ อย่างเขา จะกล้าไปมีเรื่องด้วยได้ยังไง?

นี่แหละคือสิ่งที่ฉู่เฟยรอฟังอยู่

เขาไม่มีทางยอมอยู่ที่นี่ตลอดไปแน่ แต่ถ้าอยากให้เขาออกไป ก็ต้องให้ไอ้คนที่จับเขามาต้องชดใช้ซะก่อน ไม่งั้นก็เสียเที่ยวแย่ที่อุตส่าห์มาเยือนเรือนจำทั้งที

เขาลืมตาขึ้นมาทันที ชี้ไปที่เหลียงคังเฉินที่ยืนหลบอยู่หลังผู้กำกับการ

"เขาเป็นคนของคุณใช่ไหม?"

"งั้นก็ง่ายเลย ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ ตรวจสอบประวัติของเขาที ผมสงสัยอย่างหนักเลยว่า เขารับสินบนจากคนอื่นมา เพื่อจงใจจับกุมผมโดยเฉพาะ"

"ข้อเรียกร้องนี้ คงไม่มากไปใช่ไหมครับ?"

เหลียงคังเฉินได้ยินคำพูดของฉู่เฟย ก็ตกใจจนวิญญาณแทบหลุดจากร่าง เขาไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะเล่นแรงขนาดนี้ ถึงกับกล้าขอให้ตรวจสอบตำรวจอย่างเขา!

แถมเขาก็รับสินบนมาจริงๆ ประวัติไม่ได้ใสสะอาดเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นๆ แค่เมื่อไม่นานมานี้ พี่ชายก็เพิ่งให้เช็คมูลค่าสามสิบล้านมา ไหนจะสินบนยิบย่อยที่รับมาเป็นประจำอีกนับไม่ถ้วน

เขาเหงื่อแตกพลั่ก รีบแก้ตัวกับผู้กำกับการทันที

"ผู้กำกับครับ อย่าไปฟังมันพูดจาเหลวไหลนะ!"

"ผมจะไปรับสินบนได้ยังไงล่ะครับ? นั่นมันผิดกฎหมายนะ!"

ฉู่เฟยลุกขึ้นนั่งตัวตรง จ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา

"ทำไม กลัวเหรอ?"

"หรือว่าทำผิดจริง เลยไม่กล้าให้ตรวจสอบ?"

ผู้กำกับการเขตชิงซิ่วเห็นปฏิกิริยาของลูกน้อง ก็รู้สึกใจคอไม่ดีแล้ว ตัวเขาเองเป็นถึงผู้กำกับการ บางทียังเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องรับผลประโยชน์บ้างนิดๆ หน่อยๆ ไม่งั้นจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อบ้านซื้อรถในเมืองที่ที่ดินแพงหูฉี่อย่างยงเฉิงได้ สันดานของเหลียงคังเฉินเป็นยังไง เขารู้ดีแก่ใจ

แต่ตอนนี้ ข้อเรียกร้องของฉู่เฟยทำให้เขาปวดหัวสุดๆ ฉู่เฟยเขาก็ไม่กล้าขัดใจ แต่เหลียงคังเฉินก็เป็นคนของเขา ถ้าขุดคุ้ยเจออะไรขึ้นมาจริงๆ หน้าเขาคนเป็นเจ้านายก็คงเอาไปซุกไว้ไหนไม่ได้เหมือนกัน

สุดท้าย หลังจากชั่งน้ำหนักผลดีผลเสียแล้ว เขาก็ตัดสินใจ

"ตกลง ผมรับปากคุณ"

"ถ้าเขารับสินบนจริง ผมจะจัดการตามกฎหมายอย่างเด็ดขาด ไม่มีการละเว้นเด็ดขาด!"

เหลียงคังเฉินร้อนรนจนนั่งไม่ติด

"ผู้กำกับครับ อย่าไปเชื่อที่มันใส่ร้ายผมสิครับ!"

เขาหวาดกลัวจริงๆ แค่ในโทรศัพท์มือถือก็มีประวัติการโอนเงินเข้าบัญชีทีละหลายแสนหลายล้านแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น เช็คมูลค่าสามสิบล้านใบนั้น ก็ยังซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อของเขาอยู่เลย! ถ้าโดนค้นเจอขึ้นมา ชีวิตเขาก็จบเห่แน่!

ผู้กำกับการเขตชิงซิ่วหันไปออกคำสั่งกับเหลียงคังเฉินด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

"เสี่ยวเฉิน เอาโทรศัพท์แกออกมา"

"แล้วก็ เอาของในกระเป๋าเสื้อออกมาให้หมด ให้ทุกคนช่วยกันตรวจสอบ"

"ถ้าไม่มีอะไรผิดปกติ ฉันเชื่อว่าน้องฉู่คงไม่มาหาเรื่องแกอีกหรอก"

เหลียงคังเฉินเห็นสายตาทุกคู่จับจ้องมาที่ตัวเอง ก็รู้ชะตากรรมทันทีว่าถ้ายังขืนอยู่ที่นี่ต่อไป ความลับแตกแน่ๆ

คิดได้ดังนั้น เขาก็กัดฟันกรอด ผลักคนที่อยู่ข้างๆ ออกอย่างแรง แล้วสับเท้าวิ่งหนีออกจากห้องขังสุดชีวิต!

อ๊าก!

เขายังวิ่งไม่ทันพ้นประตู เสียงวัตถุแหวกอากาศก็ดังแว่วมาข้างหู ตามด้วยความเจ็บแปลบที่ท้ายทอย ร่างของเขาล้มคว่ำหน้าทิ่มพื้นอย่างแรง

มันคือไฟแช็กที่ฉู่เฟยปามาอย่างแม่นยำ กระแทกเข้าที่ท้ายทอยของเขาพอดี

สวีหมิงที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ไหวตัวทันที พุ่งตัวเข้าไปกดทับร่างของเหลียงคังเฉินที่กำลังดิ้นรนอยู่บนพื้นไว้แน่น

(จบแล้ว)