บทที่ 100: พวกเราเชื่อใจไอรอนแมนได้เสมอ! (ฟรี)

บทที่ 100: พวกเราเชื่อใจไอรอนแมนได้เสมอ! (ฟรี)

“ตอนนี้เรากำลังจะได้เห็นกับตาว่าพวกเขาจะรวบรวมมณีพวกนั้นยังไง”

“ใช่แล้ว พวกเราควรเชื่อใจไอรอนแมน”

แม้ในภาพเหตุการณ์อื่น ๆ จะไม่เห็นเงาของเขาที่เดินทางกลับสู่อดีต แต่ฉันมั่นใจว่าเงาสีดำที่วาบผ่านไปคนนั้นต้องเป็นเขาแน่!

“นายหมายถึงคนที่โดนฮัลค์ชนกระเด็นคนนั้นเหรอ? พอนายพูดแบบนี้แล้ว ก็เหมือนจริง ๆ นั่นแหละ!”

“แต่มณีอวกาศไม่ได้ถูกโลกิเอาไปแล้วเหรอ? แล้วอนุภาคพิมที่สก็อตต์พูดถึงก่อนหน้านี้ก็ดูเหมือนจะไม่พอด้วยไม่ใช่เหรอ?”

“นายพูดถูก แต่ลืมไปแล้วเหรอว่าทุกครั้งที่สถานการณ์พลิกกลับมาได้เป็นเพราะใคร? ก็ไอรอนแมนไง! ตอนศึกนิวยอร์กเขาบินเข้าไปในรูหนอนคนเดียว ตอนศึกอัลตรอนเขาก็เป็นคนพาทีมคว้าชัย ในสถานการณ์สิ้นหวังแบบนี้ เขาต้องพลิกเกมได้แน่นอน! เชื่อใจเขาได้เสมอ!”

ทันทีที่เหล่าอเวนเจอร์สก้าวเข้าสู่อุปกรณ์เดินทางข้ามเวลา การถกเถียงเกี่ยวกับการผจญภัยในอนาคตของไอรอนแมนก็ลุกโชนขึ้นราวกับไฟป่า

ผู้คนต่างตระหนักในทันทีว่าเงาดำในวิดีโอนั้นก็คือไอรอนแมน

แม้มณีอวกาศจะถูกโลกิพาไปแล้ว และทุกคนกำลังกังวลใจกับเรื่องนี้

แต่ในเวลานั้นเอง ข้อความหนึ่งบนแพลตฟอร์มมิติก็กลายเป็นกระแสขึ้นมา

“ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้วที่ไอรอนแมนเป็นคนพลิกสถานการณ์ ครั้งนี้ก็ไม่มีข้อยกเว้น! เราเชื่อใจเขาได้เสมอ!”

ความคาดหวังพุ่งขึ้นถึงขีดสุด หัวใจของผู้ชมเต้นแรง ลมหายใจถี่ขึ้น ทุกคนจ้องหน้าจอไม่กะพริบตา อยากรู้ว่าไอรอนแมนจะกอบกู้สถานการณ์กลับมาได้อย่างไร

วิดีโอดำเนินต่อไป ดนตรีค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นโทนต่ำและกดดัน

ภาพย้อนกลับไปยังช่วงเวลาที่โลกิหายตัวไปพร้อมมณีอวกาศ กล้องค่อย ๆ ซูมเข้า จนเงาดำบนพื้นชัดเจนขึ้นในที่สุด

นั่นคือไอรอนแมนจริง ๆ

“เป็นเขาจริงด้วย! เขาต้องมาที่นี่เพราะมณีอวกาศแน่!”

มีคนตะโกนอย่างตื่นเต้น

“เชื่อใจไอรอนแมน เขาต้องเอามณีกลับมาได้!”

อีกคนพูดเสริม

จากนั้นภาพก็ตัดเปลี่ยน กัปตันอเมริกาถือคทาจิตใจกระโดดลงมา แต่กลับเห็นไอรอนแมนกับสก็อตต์นั่งอยู่บนรถพังด้วยสีหน้าหม่นหมอง

“กัปตัน มีปัญหาแล้ว……”

ไอรอนแมนพูด

สก็อตต์พยายามรวบรวมสติแล้วพูดซ้ำอีกครั้ง

“สตาร์คบอกว่าเรามีโอกาสแค่ครั้งเดียว มณีอวกาศหายไปแล้ว”

บรรยากาศหนักอึ้ง ดนตรีเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

แต่ผู้ชมกลับไม่ตื่นตระหนก พวกเขาเชื่อมั่นว่าไอรอนแมนยังมีไพ่ตายอยู่

“ยังมีวิธีอื่นที่จะเอามณีอวกาศมาได้ไหม?”

มีคนถามขึ้น

กัปตันอเมริกาถามสก็อตต์แทนทุกคน

“พวกเราไม่มีทางเลือกอื่นจริง ๆ แล้วเหรอ?”

สก็อตต์ส่ายหน้าอย่างหมดหวัง

“ไม่มีแล้ว ไม่มีเลยจริง ๆ! ทุกคนมีอนุภาคแค่หลอดเดียว ไม่มีโอกาสครั้งที่สองอีก เข้าใจไหม?”

ทันใดนั้น ดวงตาของไอรอนแมนก็เป็นประกาย เขาพูดเสียงดัง

“เดี๋ยวก่อน! ฉันนึกวิธีออกแล้ว วิธีที่ทั้งเอามณีอวกาศมาได้ และเติมอนุภาคกลับมาได้ด้วย”

“เราต้องย้อนกลับไป ไปยังฐานทัพทหารที่นิวเจอร์ซีย์!”

ดนตรีเร่งเร้าขึ้นทันที ราวกับมีแสงสว่างส่องผ่านความมืด ทำให้ทุกคนรู้สึกกระจ่างในทันที และความคาดหวังก็พุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด

ผู้ชมยิ่งมั่นใจว่าไอรอนแมนคือกุญแจสำคัญในการพลิกสถานการณ์เสมอ

แต่ทุกคนก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่า เขาจะทำสองเป้าหมายนี้ให้สำเร็จพร้อมกันได้อย่างไร?

วิดีโอยังคงดำเนินต่อไป

หลังจากไอรอนแมนเสนอแผน กัปตันอเมริกาไม่ได้ลังเลแม้แต่น้อย เขาเพียงถามอย่างสุขุม

“นายแน่ใจเหรอว่าทั้งมณีอวกาศและอนุภาคอยู่ที่นั่น?”

“ฉันมั่นใจมาก และฉันรู้ด้วยว่าทำไมถึงมั่นใจ”

ไอรอนแมนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

สุดท้ายแล้วกัปตันอเมริกาตอบอย่างไร?

เขาเลือกที่จะเชื่อใจไอรอนแมนอย่างไม่มีเงื่อนไข

เหมือนอย่างที่ผู้ชมทุกคนเห็นพ้องกัน

เชื่อใจไอรอนแมนได้เสมอ

สก็อตต์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถามต่ออย่างสับสน แต่ไอรอนแมนกับกัปตันอเมริกาดูเหมือนจะเข้าสู่จังหวะเดียวกันไปแล้ว ทั้งสองมองหน้ากันแล้วพูดว่า

“ดูเหมือนครั้งนี้ต้องด้นสดกันหน้างานแล้ว”

“ใช่ เตรียมออกเดินทาง”

กัปตันอเมริกาส่งคทาจิตใจให้สก็อตต์

“งั้นก็พากลับไปด้วย”

จากนั้นเขากับไอรอนแมนก็เริ่มปรับอุปกรณ์นำทางเวลา เตรียมออกเดินทางครั้งใหม่

“พิกัดเวลา 7 เมษายน ค.ศ.1970”

“นายแน่ใจเรื่องเวลานี้ใช่ไหม?”

กัปตันอเมริกาตรวจสอบอีกครั้ง

ไอรอนแมนมองตอบอย่างแน่วแน่ ก่อนถามกลับ

“นายเชื่อใจฉันไหม?”

คำถามสั้น ๆ ว่า

“นายเชื่อใจฉันไหม?”

ราวกับสะท้อนชีวิตฮีโร่ทั้งชีวิตของไอรอนแมน ตั้งแต่ช่วงแรกที่ถูกตั้งข้อสงสัย ผ่านการต่อสู้และบททดสอบมากมาย จนกลายเป็นฮีโร่ที่ผู้คนเชื่อมั่น และในช่วงเวลาคับขันของการกอบกู้โลก คนแรกที่กัปตันอเมริกาหันมาขอความช่วยเหลือก็คือเขา

“ฉันเชื่อใจนาย!”

กัปตันอเมริกาพูดอย่างหนักแน่น

คำพูดนี้ไม่เพียงสลายกำแพงระหว่างทั้งสอง แต่ยังเป็นสัญลักษณ์ของความเชื่อมั่นอย่างสมบูรณ์ที่เขามีต่อความสามารถของไอรอนแมน

เสียงเปียโนอ่อนโยนในฉากหลังค่อย ๆ ไหลผ่าน ยิ่งขับเน้นอารมณ์ของช่วงเวลานี้

สก็อตต์เคยเตือนไว้แล้วว่าหากล้มเหลวจะไม่มีทางย้อนกลับได้ แต่กัปตันอเมริกากลับเลือกเชื่อใจโดยไม่ลังเล

ฉากนี้ทำให้ผู้ชมนับไม่ถ้วนรู้สึกร้อนผ่าวในอก เสียงดนตรีทุกจังหวะราวกับดึงสายหัวใจของพวกเขา

พวกเขาทั้งเศร้ากับชะตากรรมของไอรอนแมน และภาคภูมิใจกับความกล้าหาญของเขา

ทุกคนกลั้นหายใจ รอคอยว่าไอรอนแมนจะสามารถนำมณีอวกาศและอนุภาคพิมกลับมาได้หรือไม่

ภาพตัดไปยังฐานทัพทหารในรัฐนิวเจอร์ซีย์เมื่อปี 1970 ที่นี่ไม่ใช่บ้านเกิดของกัปตันอเมริกา แต่เป็นต้นกำเนิดของโครงการซูเปอร์โซลเยอร์

โทนี่ สตาร์ค และสตีฟ โรเจอร์ส แยกกันปฏิบัติภารกิจ คนแรกรับหน้าที่ตามหามณีอวกาศ ส่วนอีกคนตามหาอนุภาคพิม

โทนี่เดินผ่านทางเดินยาวที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ทดลองอย่างรวดเร็ว ใช้แว่นเทคโนโลยีขั้นสูงสแกนหาตำแหน่งเป้าหมาย

ทันใดนั้น ดนตรีก็เริ่มเร่งเร้าขึ้น ลำแสงที่ยิงออกมาจากอุปกรณ์เครื่องหนึ่งมีลักษณะพลังงานตรงกับมณีอวกาศอย่างสมบูรณ์

โทนี่ใช้มือยิงลวดตัดจุดเชื่อมต่อทันที และคว้ามณีอวกาศมาได้สำเร็จ

แต่ทันใดนั้น ดนตรีที่ตึงเครียดกลับยิ่งรุนแรงขึ้น เสียงเรียกหนึ่งดังขึ้นทำลายความเงียบ

“ฮาเวิร์ด คุณอยู่แถวนี้ไหม?”

ความรู้สึกอันตรายปกคลุมทั่วทั้งฉาก หัวใจของผู้ชมแทบขึ้นมาจุกที่คอ เพราะภารกิจครั้งนี้เดิมพันด้วยทุกสิ่ง ความผิดพลาดเพียงเล็กน้อยอาจนำมาซึ่งผลลัพธ์ร้ายแรง

หัวใจของผู้ชมเต้นเร็วขึ้นอีก พวกเขากลั้นหายใจและจับจ้องหน้าจออย่างไม่ละสายตา

เมื่อโทนี่ สตาร์คปิดประตูตู้เก็บของ ชายร่างคุ้นเคยคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างชัดเจน

นั่นคือฮาเวิร์ด สตาร์ค พ่อผู้ล่วงลับของเขาเอง!

การค้นพบครั้งนี้ทำให้ทุกคนตกตะลึง เสียงอุทานดังขึ้นจากฝูงชนทันที

ผู้คนอดนึกถึงภาพก่อนหน้านี้ไม่ได้ ภาพเด็กอ้วนตัวเล็กที่ร้องไห้น้ำตานองหน้าในวันที่ได้พบแม่อีกครั้ง ทำให้หลายคนรู้สึกสะเทือนใจอย่างรุนแรง

เขาจะเหมือนตอนที่ธอร์เผชิญหน้ากับพ่อหรือเปล่า? จะเผยด้านอ่อนแอเหมือนเด็กออกมาหรือไม่?

ดนตรีพื้นหลังอ่อนโยนค่อย ๆ ไหลผ่าน สร้างบรรยากาศแห่งการจากลาที่ชวนซาบซึ้ง

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมากลับเกินความคาดหมายทั้งหมด

ทันทีที่โทนี่ สตาร์คเห็นภาพของพ่อ เขากลับรีบหันหลังพยายามเดินหนีอย่างลนลาน

เขาเคยเชื่อมาตลอดว่าพ่อไม่เคยใส่ใจเขา แต่ในเวลานี้เขากลับเข้าใจในที่สุด ว่าแท้จริงแล้วตัวเขาเองต่างหากคือผลงานที่พ่อภาคภูมิใจที่สุด

ท่วงทำนองเศร้าสร้อยดังขึ้น พาผู้คนจมดิ่งสู่ห้วงแห่งความทรงจำ

ภาพโฮโลแกรมกึ่งโปร่งใสปรากฏขึ้นอีกครั้ง แสดงให้เห็นว่าโทนี่ไม่เคยชินกับการรับของจากคนอื่น แม้จะได้รับของขวัญก็ยังดูเก้ ๆ กัง ๆ