บทที่ 217 - คำขอบคุณของเซียวเหวินจิ้ง

บทที่ 217 - คำขอบคุณของเซียวเหวินจิ้ง

ไม่ว่าจะเป็นกฎในวงการนักเลง หรือธรรมเนียมที่สืบทอดกันมาของหัวเซี่ย

ในสถานการณ์ที่ทั้งสองฝ่ายมีความขัดแย้งกัน หากฝ่ายหนึ่งยอมรับของขวัญขอขมาของอีกฝ่าย ก็ถือว่าเรื่องราวบาดหมางได้ยุติลงและไม่มีการเอาความกันอีก

ทว่า อีกฝ่ายกลับตอบแทนด้วยข่าวสารที่มีมูลค่าเท่าเทียมกันเสียนี่

เรื่องนี้ทำเอาหยางซานเตาถึงกับมึนงงไปเลย

ของขวัญที่เขาให้ไป สรุปแล้วถือว่าส่งสำเร็จหรือไม่สำเร็จกันแน่?

แล้วอีกฝ่ายยอมให้อภัยเขาแล้วหรือยัง?

ที่สำคัญ ข่าวบ้าบออะไรกัน ถึงได้มีมูลค่าสูงกว่าพันล้าน?

เจ้าแม่กวนอิมหยกสลักที่เขามอบให้ รวมกับยอดเงินเติมอีกห้าร้อยล้าน รวมๆ กันแล้วก็เกือบหนึ่งพันห้าร้อยล้านเลยนะ!

ในตอนนี้อาจกล่าวได้ว่าหยางซานเตารู้สึกทั้งกระวนกระวายและอึดอัดใจ แต่กลับไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้

อย่างที่โบราณว่าไว้ ยศใหญ่กว่าหนึ่งขั้นก็กดคนตายได้!

ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่เขากำลังเผชิญอยู่ไม่ใช่เรื่องของการใหญ่กว่าแค่ขั้นเดียว เขาทำได้เพียงเออออไปตามที่อีกฝ่ายพูดเท่านั้น!

เมื่อคิดได้เช่นนั้น หยางซานเตาก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า "ถ้าเช่นนั้นพี่เฉาเชิญพูดมาได้เลย"

เฉาคุนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามขึ้น "คุณมีลูกชายฝาแฝดอยู่คู่หนึ่งใช่ไหม?"

อะไรนะ?

หยางซานเตาชะงักไป ก่อนจะลุกพรวดขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนก

"พี่เฉา ลูกชายของผมเพิ่งจะอายุแค่สองขวบ พวกเขายังไม่ประสีประสาอะไรเลย อย่างที่เขาว่ากันว่า ความแค้นไม่ควรลามไปถึงลูกเมีย มีเรื่องอะไรก็มาลงที่ผมเถอะ เด็กๆ ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรด้วย!"

เซียวเหวินจิ้งที่ยืนอยู่ด้านข้างไม่ได้พูดอะไร

เป็นเพราะลูกชายฝาแฝดคู่นั้นของหยางซานเตาเกิดจากผู้หญิงคนอื่น หากมองลึกลงไป พวกเขาก็ถือเป็นคู่แข่งในการแย่งชิงมรดกกับสายเลือดของเธอ

ดังนั้น เธอจึงภาวนาให้ฝาแฝดคู่นั้นตายๆ ไปซะ

แบบนี้ในอนาคตก็จะไม่มีใครมาแย่งชิงทรัพย์สมบัติกับลูกสาวของเธอได้อีก

เมื่อเห็นท่าทางตื่นตระหนกของหยางซานเตา เฉาคุนก็ยิ้มบางๆ แล้วกล่าว "เถ้าแก่หยาง คุณใจเย็นๆ ก่อน ฟังผมพูดให้จบ ผมยังไม่ได้บอกเลยว่าเป็นเรื่องอะไร คุณไม่ต้องตื่นเต้นขนาดนั้น"

เซียวเหวินจิ้งที่อยู่ด้านข้างดึงแขนหยางซานเตาเบาๆ แล้วกล่าวเสริม "ใช่แล้วซานเตา คุณอย่าเพิ่งเครียดไปเลย เถ้าแก่เฉายังไม่ได้พูดเลยนะว่าเป็นเรื่องอะไร"

หยางซานเตาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยักหน้ารับ แล้วกลับไปนั่งลงบนโซฟาอีกครั้ง

เฉาคุนสูบซิการ์อัดควันเข้าปอดหนึ่งคำ แล้วกล่าวต่อ "เจ้านายของผมไม่ได้บอกว่าจะทำอะไรกับลูกชายฝาแฝดของคุณหรอกนะ"

"อีกอย่าง คุณวางใจได้ เจ้านายผมแม้จะเป็นคนอารมณ์ร้าย แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นลงมือกับเด็กเล็กๆ หรอก"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หยางซานเตาก็รู้สึกราวกับยกภูเขาออกจากอก จิตใจสงบลงในทันที

ตราบใดที่ไม่ได้ลงมือกับลูกชายทั้งสองของเขา เรื่องอื่นก็ค่อยพูดค่อยจากันได้

เฉาคุนกล่าวต่อ "เจ้านายของผม แค่ให้ผมมาถ่ายทอดเรื่องเรื่องหนึ่งให้คุณฟัง"

"เขาบอกว่า พ่อแท้ๆ ของลูกชายฝาแฝดคู่นี้ของคุณ ความจริงแล้วเป็นคนอื่น ไม่ใช่คุณเลย แต่เป็นจั่วเสียจื่อ ลูกน้องของคุณต่างหาก"

ทันทีที่คำพูดลอยๆ ของเฉาคุนหลุดออกมา ภายในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าประหลาดใจ

หยางซานเตาจ้องมองเฉาคุนอย่างเหม่อลอย เบิกตากว้างราวกับเห็นผี

ส่วนเซียวเหวินจิ้งก็มองเฉาคุนอย่างตื่นตะลึง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจสุดขีด

จนกระทั่งเวลาผ่านไปห้าหกวินาที หยางซานเตาถึงได้พูดตะกุกตะกักออกมา "พ... พี่เฉา ม... เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ?"

"พ่อแท้ๆ ของลูกชายฝาแฝดคุณ ไม่ใช่คุณ แต่เป็นลูกน้องของคุณที่ชื่อจั่วเสียจื่อ"

"ไม่มีทาง!" หยางซานเตาปฏิเสธทันควัน "จั่วเสียจื่อเป็นพี่น้องที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับผมมาตั้งแต่แรกเริ่ม เป็นคนที่ผมไว้ใจที่สุด เขาไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้แน่"

เฉาคุนยิ้มพร้อมกับสูบซิการ์ แล้วกล่าว "เถ้าแก่หยาง ผมน่ะ เป็นแค่คนส่งสารจากเจ้านาย ส่วนเรื่องที่ว่าจริงหรือเท็จ คุณมาเถียงกับผมไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร"

"อีกอย่าง ผมติดตามเจ้านายมาได้สักพักแล้ว มีเรื่องหนึ่งที่ผมกล้าพูดได้อย่างเต็มปาก นั่นก็คือ จนถึงตอนนี้ เรื่องที่เจ้านายผมพูด ยังไม่เคยผิดพลาดเลยสักครั้ง"

"เขาบอกให้ผมไปซื้อบ้านแถบชานเมืองทางตะวันออกสุดของเขตอวิ๋นตงแล้วจะได้กำไรมากที่สุด ผลปรากฏว่าบ้านในแถบนั้นราคาพุ่งขึ้นสูงที่สุดจริงๆ"

"เขาบอกว่าสยงปู้ฝานจะต้องตายภายในหนึ่งเดือน ผลปรากฏว่าสยงปู้ฝานก็มีชีวิตอยู่ไม่ถึงยี่สิบวันจริงๆ"

"เรื่องทำนองนี้ยังมีอีกมาก น่าเสียดายที่บางเรื่องผมไม่สามารถบอกคุณได้"

"ผมบอกได้แค่ว่า จนถึงตอนนี้ เจ้านายของผมยังไม่เคยพลาดเลย"

"ดังนั้น คุณจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ไม่เกี่ยวกับผม ยังไงผมก็ได้ส่งสารให้คุณแล้ว ภารกิจของผมถือว่าจบลงเพียงเท่านี้"

หยางซานเตาอ้าปากค้าง อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ล้มเลิกความตั้งใจ

นั่นสินะ!

การมาโต้เถียงเรื่องนี้กับเฉาคุน ไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลย

เพราะเขาเป็นแค่คนมาแจ้งข่าว ไม่ได้สนใจเลยสักนิดว่าใครคือพ่อแท้ๆ ของลูกชายฝาแฝดคู่นั้น

และเมื่อได้รับรู้ข่าวที่น่าปวดใจเช่นนี้ ตอนนี้หยางซานเตาก็ไม่มีอารมณ์จะรั้งอยู่ที่นี่กับเฉาคุนอีกต่อไป

เขาถึงขั้นเดินหน้าเครียดออกจากห้องไปโดยไม่กล่าวคำล่ำลาเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นเช่นนั้น เซียวเหวินจิ้งก็รีบลุกขึ้นยืน "ซานเตา?"

เมื่อเห็นว่าหยางซานเตาก้าวเท้ายาวๆ ออกจากห้องไปแล้ว เซียวเหวินจิ้งก็หันไปมองเฉาคุนด้วยความรู้สึกผิด แล้วเอ่ยว่า "ต้องขอโทษด้วยนะคะเถ้าแก่เฉา ซานเตาของฉัน... งั้นพวกเราขอตัวก่อนนะคะ"

"เดี๋ยวก่อน!"

ยังไม่ทันที่เซียวเหวินจิ้งจะได้ขยับตัวตามหยางซานเตาไป เฉาคุนก็ร้องเรียกเธอไว้เสียก่อน

เมื่อเห็นเฉาคุนเดินตรงเข้ามาหาพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้า เซียวเหวินจิ้งก็ลอบกลืนน้ำลายด้วยความกระวนกระวายใจ "เถ้าแก่เฉา คุณ คุณยังมีเรื่องอะไรจะสั่งอีกหรือเปล่าคะ?"

เฉาคุนก้าวเข้าไปประชิดตัว เอื้อมมือคว้าเอวบางของเซียวเหวินจิ้งเข้ามากอดไว้แน่นจนเรือนร่างของเธอแนบชิดติดกับเขา

"ม... ไม่ได้นะ!"

เซียวเหวินจิ้งหอบหายใจแรง รีบเอ่ยขึ้น "เถ้าแก่เฉา คุณ คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ ฉ... ฉันเป็นผู้หญิงของหยางซานเตา!"

"อย่าเกร็งไปเลย" เฉาคุนยิ้มร้าย "ผมไม่ได้คิดจะทำอะไรสักหน่อย เพียงแต่ ถ้าแฝดคู่นั้นตายไป ก็คงไม่มีใครมาแย่งสมบัติกับลูกสาวของคุณแล้วล่ะ"

"นับดูแล้ว คุณนี่แหละคือคนที่ได้รับผลประโยชน์เต็มๆ ว่ายังไง ไม่คิดจะตอบแทนคนดีๆ อย่างผมหน่อยหรือ?"

คำพูดของเฉาคุนไม่ได้ผิดไปจากความจริงเลย!

มนุษย์ทุกคนล้วนเห็นแก่ตัว!

ตอนที่ได้ยินเฉาคุนบอกว่าพ่อแท้ๆ ของลูกชายฝาแฝดของหยางซานเตาเป็นคนอื่น แม้ภายนอกเซียวเหวินจิ้งจะดูตกตะลึง แต่ในใจกลับแทบจะหัวเราะร่าออกมา

เพราะหยางซานเตามีลูกแค่สามคนเท่านั้น

หนึ่งคือลูกสาวที่เกิดกับเธอ

และอีกสองคนก็คือสายเลือดนอกคอกแฝดคู่นั้น

ดังนั้น ตลอดเวลาที่ผ่านมา เซียวเหวินจิ้งจึงเกลียดชังไอ้เด็กเปรตสองคนนั้นเข้ากระดูกดำ

เพราะตราบใดที่พวกมันยังมีชีวิตอยู่ พวกมันก็คือคู่แข่งในการสืบทอดมรดกของลูกสาวเธอในอนาคต

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เด็กสองคนนั้นดันเป็นผู้ชายซะด้วย!

นั่นหมายความว่า ในอนาคตตอนที่หยางซานเตาแบ่งสมบัติ พวกมันอาจจะได้ส่วนแบ่งมากกว่าลูกสาวของเธอเสียอีก

เพราะในวัฒนธรรมของหัวเซี่ย เด็กผู้ชายจะมีสิทธิขาดในการสืบทอดมรดกมาโดยตลอด

ยิ่งหยางซานเตาเป็นคนที่มีพื้นเพมาจากนักเลง เขาย่อมต้องโปรดปรานลูกชายมากกว่าอยู่แล้ว

เพราะเหตุนี้ เซียวเหวินจิ้งจึงอยากให้แฝดนรกคู่นั้นตายๆ ไปซะ

ดังนั้น สิ่งที่เฉาคุนพูดมาจึงถูกต้องทุกประการ หากเรื่องนี้เป็นความจริง เธอคือผู้ที่ได้รับผลประโยชน์อย่างแท้จริง

เซียวเหวินจิ้งหลบสายตา ไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับเฉาคุน "ล... แล้วคุณอยากให้ฉันตอบแทนยังไงคะ?"

เฉาคุนยิ้มมุมปาก เอื้อมมือไปเชยคางของเซียวเหวินจิ้งขึ้นมา แล้วก้มหน้าลงไป

สามนาทีต่อมา!

เฉาคุนผละตัวออกจากเซียวเหวินจิ้ง พลางยิ้มร้าย "นี่เป็นแค่ดอกเบี้ยเท่านั้น รอคุณกลับไปตรวจสอบจนแน่ใจแล้วว่าข่าวนี้เป็นเรื่องจริง อย่าลืมมาจ่ายเงินต้นที่เหลือกับผมด้วยล่ะ"

พูดจบ เฉาคุนก็ฟาดฝ่ามือลงบนสะโพกงอนงามของเซียวเหวินจิ้งดังเพียะ

"รีบไปเถอะ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวซานเตาของเธอจะสงสัยเอาได้"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซียวเหวินจิ้งก็จ้องมองเฉาคุนพร้อมกับอ้าปากค้าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เธอหันหลังและรีบจ้ำอ้าวออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

(จบแล้ว)