บทที่ 104 - บัตรเชิญสองใบ

บทที่ 104 - บัตรเชิญสองใบ

เพียงแต่ ถึงแม้ในห้องเรียนจะมีแค่สองคน แต่ตรงระเบียงทางเดินข้างนอกนั้นกลับมีคนออกันอยู่เพียบ ทุกคนต่างมารวมตัวกันแอบดูอยู่ที่หน้าต่าง

ข่าวใหญ่ระดับนี้ พวกเขาจะยอมพลาดได้ยังไง

"เธอมาหาฉันเหรอ" ป๋ายฮวงถามด้วยความแปลกใจ ทั้งๆ ที่รู้ตัวดีว่าถามไปก็เปล่าประโยชน์

"ก็ต้องมาหานายสิ ไม่งั้นฉันจะถ่อข้ามอาคารเรียนมาตั้งไกลทำไม มีแค่นายคนเดียวนั่นแหละที่ทำให้ฉันต้องลำบากบากบั่นมาหาได้" พูดจบ ฉู่หลีก็ทิ้งตัวนั่งลงที่เก้าอี้ตรงหน้าป๋ายฮวง

เห็นได้ชัดเลยว่า วันนี้ฉู่หลีจงใจแต่งตัวมาเป็นพิเศษ เธออยู่ในชุดลำลองที่ดูทะมัดทะแมงและสดใสสุดๆ

ต้องยอมรับเลยว่า เรื่องแฟชั่นการแต่งตัว ฉู่หลีมีตาถึงจริงๆ

พื้นฐานเป็นคนสวยอยู่แล้ว พอมีเสื้อผ้ามาช่วยเสริม ยิ่งทำให้สวยทะลุปรอทจนไม่รู้จะบรรยายยังไงดี

"ว่ามาเถอะ มีธุระอะไร ถ้าจะมาขอให้ช่วยอะไรก็ลืมไปได้เลย ฉันรีบกลับบ้านไปกินขนมปังที่ใกล้จะหมดอายุ" ป๋ายฮวงพูด

ฉู่หลีทำปากยื่นโชว์ความน่ารักฝุดๆ กับคำพูดของป๋ายฮวง เธออยากจะพุ่งเข้าไปอัดเขาจริงๆ แบบว่าหยิบเก้าอี้ฟาดป๋ายฮวงเลยอะไรทำนองนั้น

แต่เธอก็รู้ตัวดีว่า ผู้หญิงอย่างเธอไม่มีทางสู้แรงผู้ชายอย่างป๋ายฮวงได้ น่าเสียดายชะมัด

"พูดธุระกันดีกว่า คืนนี้ว่างไหม ถ้าว่างฉันขอจองตัวหน่อย มีเรื่องสำคัญมากจะบอกนาย" ฉู่หลีพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ขอโทษด้วย คิวไม่ว่างรับจอง" ป๋ายฮวงตอบกลับแทบจะในเสี้ยววินาที ไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย เด็ดขาดสุดๆ

เมื่อได้ยินดังนั้น ฉู่หลีก็ขมวดคิ้วเรียวงามเล็กน้อย ถามด้วยความสงสัย "ทำไมล่ะ คืนนี้นายมีนัดแล้วเหรอ"

ในเมื่อป๋ายฮวงปฏิเสธเธอ ก็เป็นไปได้แค่อย่างเดียวคือเขามีธุระอื่นต้องทำ แต่เรื่องของเธอมันสำคัญนะ

"เปล่า คืนนี้ฉันไม่ได้มีนัดอะไรทั้งนั้นแหละ" ป๋ายฮวงตอบตามความจริง

สีหน้าของฉู่หลีมืดครึ้มลงทันที "เดี๋ยวนะ นายไม่ได้มีนัดแล้วทำไมถึงไม่ให้ฉันจองคิว"

เมื่อได้ยินคำถามนี้ ป๋ายฮวงก็กางมือออกอย่างจนใจ "ฉันไม่มีนัดก็เรื่องหนึ่ง ไม่รับจองคิวก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง สองอย่างนี้มันขัดแย้งกันตรงไหน"

มุมปากของฉู่หลียกยิ้มขึ้น มือขวาของเธอค่อยๆ เอื้อมไปจับเก้าอี้ข้างๆ อย่างช้าๆ ออกแรงบีบไว้แน่น เพื่อเตรียมพร้อมจะยกเก้าอี้ขึ้นฟาดได้ทุกเมื่อ

"เพื่อนนักเรียนป๋ายฮวง ฉันให้โอกาสนายเปลี่ยนคำพูดอีกครั้ง ไม่งั้นคืนนี้เราสองคนได้ขึ้นหน้าหนึ่งข่าวโรงเรียนแน่ ขนาดพาดหัวข่าวฉันยังคิดไว้แล้วเลย"

"ช็อก! เทพธิดาดาวโรงเรียนฉู่หลีเปิดศึกวิวาทกับป๋ายฮวงในห้องเรียน อดีตเทพธิดาลงมือสังหารป๋ายฮวงอย่างโหดเหี้ยม!"

พูดจบ ฉู่หลีก็นั่งยิ้มมองป๋ายฮวงเงียบๆ บรรยากาศดูหลอนสุดๆ

สรุปก็คือ ฉู่หลีรู้สึกหมั่นไส้ป๋ายฮวงจริงๆ แล้ว!

"คนอยู่ข้างนอกตั้งเยอะแยะ มีอะไรก็ค่อยๆ พูดค่อยๆ จากันเถอะ ปล่อยมือที่จับเก้าอี้ออกก่อน ผู้หญิงจะหน้าอกใหญ่แค่ไหนก็ได้ แต่ห้ามใช้ความรุนแรงเด็ดขาดนะ" ป๋ายฮวงพูดกับฉู่หลีอย่างจริงจัง

ให้ตายเถอะ ถ้าเขาไปมีเรื่องกับฉู่หลีที่นี่ อีกเดี๋ยวข่าวคงแพร่กระจายไปทั่วโรงเรียนแน่ๆ ถึงตอนนั้นหลี่อวี๋กับสวีเชี่ยนคงบุกมาเชือดเขาถึงที่แหงๆ

ก็แหม ในโรงเรียนมัธยมเวิ่นเทียน ฉู่หลีก็เปรียบเหมือนแพนด้า สัตว์สงวนหายากเลยนี่นา

"เธอบอกมาก่อนสิว่าเป็นเรื่องอะไร ขอฟังก่อนแล้วค่อยให้คำตอบ"

เพื่อหลีกเลี่ยงการกระโดดลงหลุมพรางที่ฉู่หลีขุดดักไว้ ป๋ายฮวงจึงระมัดระวังตัวเป็นพิเศษ

พอเห็นท่าทางระแวดระวังของป๋ายฮวง ฉู่หลีก็ไม่รู้จะพูดยังไงดี ในสายตาป๋ายฮวง เธอน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ

เอาจริงๆ นะ ไม่ว่าเธอจะเดินไปไหนก็มีแต่คนรักคนหลง ทำไมพอมาอยู่ต่อหน้าป๋ายฮวงมันถึงได้ต่างกันลิบลับแบบนี้

ถ้าวันไหนป๋ายฮวงคุกเข่าต่อหน้าเธอแล้วเรียกเธอว่าราชินีได้ก็คงจะดีสิ แค่คิดก็ฟินแล้ว

ถ้ามีวันนั้นล่ะก็ เธอจะสั่งสอนป๋ายฮวงให้เข็ดเลยคอยดู!

หึหึ!

"เฮ้! เหม่ออะไรของเธอเนี่ย ได้ยินที่ฉันพูดไหม" ป๋ายฮวงยื่นมือไปโบกตรงหน้าฉู่หลี ยัยนี่มัวแต่มโนเรื่องอะไรอยู่เนี่ย

คงไม่ได้กำลังมโนว่าเขาตกเป็นทาสของเธออยู่หรอกนะ

ฉู่หลีรีบดึงสติกลับมา เธอเม้มริมฝีปากเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย ก่อนจะหยิบการ์ดอวยพรสองใบออกมาจากกระเป๋าที่พกติดตัว

แต่พอมองดูดีๆ ก็พบว่ามันไม่ใช่การ์ดอวยพร เพราะบนหน้าปกเขียนว่า 'บัตรเชิญ'

"อ่ะ นี่บัตรเชิญ ใบหนึ่งของนาย อีกใบของมู่เชียนเหลียน นายอยู่กับมู่เชียนเหลียนบ่อยๆ น่าจะฝากไปให้เธอได้นะ" ฉู่หลีเปลี่ยนมาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ซึ่งหาได้ยากมาก

"บัตรเชิญ?" ด้วยความสงสัย ป๋ายฮวงจึงเปิดบัตรเชิญออกดู ก่อนจะเงยหน้ามองฉู่หลีทันที "อ้าว? คืนนี้วันเกิดเธอเหรอ"

"อื้ม ใช่ คืนนี้วันเกิดฉัน วันเกิดอายุครบ 18 ปี เป็นวันเกิดที่สำคัญมาก เพราะงั้น นายจะมาไหม" ดวงตากลมโตคู่สวยของฉู่หลีเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง

"เธออุตส่าห์เอามาให้ด้วยตัวเองขนาดนี้ ถ้าฉันไม่ไปก็คงจะดูเล่นตัวเกินไปหน่อย คืนนี้ 2 ทุ่มใช่ไหม เดี๋ยวฉันไปร่วมแสดงความยินดีด้วย" ป๋ายฮวงบอก

เมื่อได้ยินคำตอบตกลงจากป๋ายฮวง ฉู่หลีก็ดูดีใจมาก เมื่อกี้เธอแอบกลัวว่าป๋ายฮวงจะปฏิเสธ นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่เธอเป็นฝ่ายเอ่ยปากชวนผู้ชายมาร่วมงานวันเกิดด้วยตัวเอง พิเศษสุดๆ ไปเลย

ฉู่หลีเท้าคางกับโต๊ะ เอียงคอโชว์ใบหน้าด้านข้างที่สวยไร้ที่ติ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ "เอาจริงๆ นะ นายจะมาหรือไม่มาก็เป็นเรื่องรอง แต่ประเด็นสำคัญที่สุดคือ นายต้องเอาบัตรเชิญใบนี้ไปส่งให้ถึงมือมู่เชียนเหลียนให้ได้นะ ถ้าคืนนี้เธอมาไม่ได้ งานนี้ก็หมดความหมายเลยล่ะ"

เมื่อฟังจบ ป๋ายฮวงไม่รู้สึกแปลกใจเลยสักนิด กลับรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องปกติซะด้วยซ้ำ

ก็ฉู่หลีน่ะสิ เขารู้อยู่แล้วว่ายัยนี่มีกลิ่นอายของทุ่งลิลลี่แผ่ออกมา ถึงเจ้าตัวจะปฏิเสธไปแล้วก็เถอะ แต่ของแบบนี้มันต้องดูที่การกระทำ ไม่ใช่แค่ปากพูดปฏิเสธแล้วมันจะจบ

"เพื่อความปลอดภัยของมู่เชียนเหลียน ฉันว่าฉันไม่บอกเธอจะดีกว่า" ป๋ายฮวงพูด

"กล้าเหรอ!" ฉู่หลีกำหมัดขวาแน่น กัดฟันกรอดๆ

แต่วินาทีต่อมา ฉู่หลีก็คลายหมัดออก ลุกขึ้นยืนบอกลาป๋ายฮวง แล้วก็เดินจากไปดื้อๆ

มาไวไปไว โบกแขนเสื้ออำลา ไม่นำพาเมฆาไปแม้เพียงริ้วเดียว

ฉู่หลีเดินจากไปแล้ว แต่กลุ่มไทยมุงที่อยู่นอกระเบียงยังคงจับกลุ่มกันอยู่ สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่บัตรเชิญในมือป๋ายฮวงเป็นตาเดียว

นั่นมันบัตรเชิญงานวันเกิดของฉู่หลีเลยนะ!

ทั้งโรงเรียนมีแค่ป๋ายฮวงกับมู่เชียนเหลียนสองคนเท่านั้นที่ได้รับเชิญ!

ลองคิดดูสิ ด้วยฐานะทางบ้านของฉู่หลี งานวันเกิดคืนนี้ไม่มีทางจัดแบบเล็กๆ แน่นอน ต้องเป็นงานระดับที่ความยากจนจำกัดจินตนาการเอาไว้แน่ๆ

น่าอิจฉาชะมัด ป๋ายฮวงเป็นผู้ชายคนเดียวในโรงเรียนที่ได้รับเชิญ ถ้ามองในแง่หนึ่ง นี่มันไม่ใช่แค่การบอกใบ้ของฉู่หลีแล้ว แต่มันคือการประกาศให้รู้กันชัดๆ เลยต่างหาก

ผ่านไปครู่หนึ่ง คนที่อยู่ตรงระเบียงก็ค่อยๆ แยกย้ายกันไป กระแสความสนใจเริ่มซาลง

ป๋ายฮวงไม่ได้สนใจสถานการณ์ข้างนอก เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหามู่เชียนเหลียน

ข้อความเขียนว่า "เธออยู่ไหน คืนนี้ว่างไหม ฉันมีธุระจะคุยด้วย"

ไม่กี่วินาทีต่อมา

"ติ๊งต่อง!"

ป๋ายฮวงได้รับข้อความตอบกลับจากมู่เชียนเหลียน ข้อความเขียนว่า "ไม่ว่าง"

ป๋ายฮวงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งข้อความไปอีกว่า "คืนนี้วันเกิดฉู่หลี เธอเชิญเธอไปร่วมงานด้วย ถ้าไม่ว่างเดี๋ยวฉันปฏิเสธแทนให้"

"ติ๊งต่อง!"

วินาทีต่อมา ป๋ายฮวงก็ได้รับข้อความตอบกลับทันที

ข้อความตอบกลับมาว่า "ว่าง"

[จบแล้ว]