บทที่ 6 การเลือกผลงานชิ้นแรก!

ช่วงหนึ่งสัปดาห์หลังจากนั้น เซียวเหย่เริ่มเดินทางข้ามไปมาระหว่างสองห้วงเวลาคือปี 2009 และปี 2025 แต่โดยรวมแล้วเขาก็ยังคงใช้เวลาอยู่ในปี 2025 นานกว่าอยู่ดี

"ก็ยังไม่ถูกอยู่ดี"

เซียวเหย่มองลอตเตอรี่ในมือพลางกัดฟันกรอด ก่อนจะฉีกมันทิ้งเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยทันที

มันแปลกประหลาดมาก ชัดเจนว่าตอนที่เขาอยู่ปี 2025 เขาได้ตรวจสอบดูแล้ว หมายเลขลอตเตอรี่ที่ถูกรางวัลก่อนที่เขาจะ 'เปิดประตู' ก็เหมือนกับหมายเลขที่ถูกรางวัลของปี 2009 นี่นา

แต่ทำไมพอถึงตาเขาเป็นคนซื้อ หมายเลขที่ถูกรางวัลของลอตเตอรี่กลับเปลี่ยนไปล่ะ

"นี่มันจงใจเล่นงานฉันชัดๆ"

เส้นทางหาเงินอีกทางหนึ่งพังทลายลงกลายเป็นฟองสบู่ เซียวเหย่โยนลอตเตอรี่ในมือทิ้งลงถังขยะ ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดว่าหลังจากนี้จะไม่ซื้ออีกแล้ว ของพรรค์นี้มันต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังแน่ๆ

ระหว่างทางเดินถือมื้อดึกกลับบ้าน เซียวเหย่ก็เริ่มระดมสมอง คิดหาหนทางอื่นที่จะหาเงินได้เร็วๆ

การเล่นหุ้นนั้นทำไม่ได้อย่างแน่นอน

ตัวเขาเองไม่มีความรู้เรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย ต่อให้จะทำตามแบบอย่าง ก็อาจเกิดข้อผิดพลาดได้ ท้ายที่สุดแล้วเรื่องของหุ้นก็เป็นเกมที่วัดกันระดับวินาที

หากให้เขาไปเล่นหุ้น เขาก็คงจะทำได้แค่หาหุ้นระยะยาวที่มั่นคงสักตัวเพื่อนำไปลงทุนเท่านั้น

ส่วนการเขียนนิยายยิ่งเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่

ในปี 2009 ความตระหนักรู้ในการจ่ายเงินของนักอ่านยังคงอยู่ในช่วงเพาะบ่ม นิยายละเมิดลิขสิทธิ์ระบาดหนักมาก ไม่ว่าจะเป็นยอดการสมัครสมาชิกหรือรายได้จากค่าลิขสิทธิ์ก็ไม่สามารถนำไปเปรียบเทียบกับปี 2025 ได้เลย

"กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง~~~"

ในตอนนั้นเอง เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เซียวเหย่หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า เมื่อเห็นว่าสายที่โทรเข้ามาคือจิ่งเถียน เขาก็รีบกดรับสายทันที

"ฮัลโหล คุณหนูใหญ่"

"คุณชาย พรุ่งนี้คุณหนูอย่างฉันจะกลับไปที่มหาวิทยาลัย ถึงตอนนั้นจะให้โอกาสนายเลี้ยงข้าวฉันก็แล้วกัน" ปลายสายมีเสียงหัวเราะอย่างใสซื่อของจิ่งเถียนดังลอดมา

"ได้สิ งั้นพรุ่งนี้เที่ยงเจอกันที่ร้านเนื้อลวกเหล่าหลี่ พอดีเลย ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอด้วย"

"โอเค พรุ่งนี้เที่ยงเจอกัน"

หลังจากวางสาย เซียวเหย่ก็รีบเร่งฝีเท้ากลับไปยังเขตที่พักอาศัยเป่ยอิ่งอย่างรวดเร็ว

ช่วงเวลาหนึ่งสัปดาห์นี้เขาไม่ได้เอาแต่เล่นอย่างเดียว ถึงแม้ว่าชีวิตในปี 2025 ทางฝั่งนั้นจะแปลกใหม่มากจริงๆ แต่เขาก็ไม่ลืมเรื่องสำคัญเลยสักนิด

เขาได้เลือกผลงานชิ้นแรกของตัวเองเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

'Secret Garden เสกฉันให้เป็นเธอ'

ซีรีส์เกาหลีเรื่อง 'Secret Garden เสกฉันให้เป็นเธอ' เป็นผลงานชิ้นเอกของคิมอึนซุก นักเขียนบทชื่อดังแห่งคาบสมุทรเกาหลี หลายคนอาจจะไม่รู้จักคิมอึนซุก แต่ผลงานการเขียนบทของเธออย่างเรื่อง 'Lovers in Paris ฝันรัก...ปารีส' ไม่เพียงแต่คว้าแชมป์เรตติ้งแห่งปีในประเทศเกาหลีใต้มาได้เท่านั้น

ในปีนั้นตอนที่ถูกนำเข้ามาฉายในประเทศจีน ก็ยังสร้างกระแสความนิยมได้ไม่น้อยเลยทีเดียว

และเรื่อง 'Secret Garden เสกฉันให้เป็นเธอ' ก็คือผลงานของคิมอึนซุกในช่วงปลายปีหน้า ซีรีส์เรื่องนี้บอกเล่าเรื่องราวของคิมจูวอน ประธานห้างสรรพสินค้าผู้มีการศึกษาสูงและร่ำรวย ผู้ซึ่งเชิดชูการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ เพื่อช่วยออสการ์ ลูกพี่ลูกน้องซึ่งเป็นดาราฮันรยูสตาร์แก้ข่าวฉาว เขาจึงบังเอิญพาตัวกิลราอิม สตันต์วูแมนสาวออกมา และถูกเธอดึงดูด

แก่นแท้ของเรื่องก็ยังคงเป็นเรื่องราวของประธานจอมเผด็จการตกหลุมรักซินเดอเรลลาอยู่ดี

แต่สิ่งที่ค่อนข้างแปลกใหม่ก็คือ ซีรีส์เรื่องนี้นำองค์ประกอบของการสลับร่างมาใช้ด้วย

ทำให้จุดเด่นของซีรีส์พุ่งทะยานขึ้นมาในพริบตา ทำลายรูปแบบเดิมๆ ที่แบนราบของซีรีส์ไอดอลแบบดั้งเดิมไปจนหมด

ตอนที่ออกอากาศในเกาหลีใต้ ซีรีส์เรื่องนี้ก็กระแสตอบรับดีไม่น้อย และทำเรตติ้งได้สูงมากเช่นกัน

แม้ว่าซีรีส์เรื่องนี้จะไม่ถูกนำเข้ามาฉายในประเทศ แต่ก็มีให้ดูตามเว็บไซต์วิดีโอชื่อดังทั่วไป และยังสร้างกระแสความนิยมได้อย่างล้นหลาม

สาเหตุที่เขาเลือกเรื่องนี้เป็นจุดเริ่มต้นในอาชีพของเขานั้น หลักๆ แล้วเป็นเพราะต้นทุนอยู่ในระดับที่พอรับได้ อีกทั้งพล็อตเรื่องก็ไม่ซับซ้อน และสุดท้ายคือมีเนื้อหาที่แปลกใหม่ ซึ่งสามารถดึงดูดสายตาผู้ชมได้มากยิ่งขึ้น

แน่นอนว่าเซียวเหย่คงไม่ลอกมาทั้งดุ้นหรอก ในบางส่วนของพล็อตเรื่องยังจำเป็นต้องนำมาดัดแปลงเองอยู่ดี ท้ายที่สุดแล้วบริบทของซีรีส์เรื่องนี้ก็อยู่ในเกาหลีใต้ พล็อตเรื่องบางส่วนสำหรับผู้ชมในประเทศจีนแล้วก็อาจจะดูขัดหูขัดตาอยู่บ้าง

ชื่อของพระเอกและนางเอกก็ต้องเปลี่ยนด้วย

คิมจูวอนและกิลราอิม ฟังปราดเดียวก็รู้แล้วว่าเป็นชื่อสไตล์พระนางซีรีส์เกาหลีอย่างแท้จริง

เมื่อกลับมาถึงห้องเช่า เซียวเหย่ทานมื้อเย็นเสร็จก็เปิดประตูมิติเดินทางไปยังปี 2025 ทันที

สัปดาห์นี้เขาไม่ได้ข้ามไปมาระหว่างสองห้วงเวลาบ่อยนัก

คูลดาวน์ในการเปิดประตูครั้งต่อไปใช้เวลาเพียงสามชั่วโมงเท่านั้น

ทันทีที่มาถึงบ้านในปี 2025 เซียวเหย่ก็สัมผัสได้ถึงอาการวิงเวียนศีรษะที่จู่โจมเข้ามา

ผ่านไปไม่นาน อาการวิงเวียนก็จางหายไป กระแสความอบอุ่นสายหนึ่งระเบิดวาบขึ้นภายในร่างกายของเขา

รอจนกระทั่งทุกอย่างกลับสู่สภาวะปกติ เขาก็เงยหน้าขึ้นมองตัวเองในกระจก ผิวพรรณไม่ได้หมองคล้ำและหยาบกร้านจากการอดนอนเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป แต่กลับเปล่งประกายดูมีสุขภาพดี

เซียวเหย่รีบถอดเสื้อท่อนบนออก พุงที่เคยป่องออกมาเล็กน้อยหายวับไป หน้าท้องแบนราบและกระชับ กล้ามอกเต่งตึงเรียงตัวกันอย่างสวยงาม

ไหล่ของเขากว้างขึ้น ไหปลาร้าลึก ลำคอเรียวยาว แม้กระทั่งอาการหลังค่อมและไหล่ห่อที่เกิดจากบุคลิกภาพที่ไม่ดีก็ยังถูกดัดให้ตรง กลายเป็นท่วงท่าที่สง่างามดุจต้นสน

ใบหน้าในกระจกนั้น เครื่องหน้าไม่ได้เปลี่ยนไปเลย แต่ผิวพรรณกลับดูราวกับเปิดฟิลเตอร์ปรับผิวเนียนระดับสิบ รอยคล้ำใต้ตาหายไป แววตาลึกล้ำเป็นประกาย ความมีมิติของใบหน้าพุ่งถึงขีดสุด

รูปร่างหน้าตาและออร่าดูดีกว่าเมื่อก่อนหลายเท่าตัว

"ช่องว่างแห่งกาลเวลานี้ถึงกับมีความสามารถในการดัดแปลงสภาพร่างกายด้วยหรือเนี่ย" เซียวเหย่กำหมัดแน่น สัมผัสได้ถึงพลังอันพลุ่งพล่านในร่างกาย เสียงอุทานต่ำๆ ลอดออกมาจากลำคอ

รูปร่างหน้าตาถือเป็นเรื่องรอง พละกำลังที่เต็มเปี่ยมต่างหากล่ะคือสิ่งที่เขาให้ความสำคัญมากที่สุด

ไม่ว่าจะเป็นการทำหน้าที่ตากล้องหรือผู้กำกับ ร่างกายที่เต็มไปด้วยพละกำลังย่อมเป็นสิ่งที่ช่วยส่งเสริมได้อย่างมหาศาล

เป็นที่รู้กันดีว่าจางอี้โหมวคือตัวแทนของผู้ที่มีพละกำลังเหลือล้นในแวดวงผู้กำกับ

ในช่วงเตรียมการจัดพิธีเปิดกีฬาโอลิมปิก เขาก็ควบตำแหน่งกำกับภาพยนตร์เรื่อง 'ศึกโค่นบัลลังก์วังทอง' ไปด้วย โดยในแต่ละวันเขานอนเพียงแค่สามถึงสี่ชั่วโมง แต่ก็ยังสามารถออกกำลังกายด้วยการวิ่งวันละห้ากิโลเมตรได้

ตอนนี้ร่างกายที่ได้รับการเสริมความแข็งแกร่งของเซียวเหย่ มีแต่จะยิ่งเหนือกว่าจางอี้โหมวขึ้นไปอีก

ไม่เพียงเท่านั้น เขายังรู้สึกได้ว่าความจำของตัวเองดีขึ้น เรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ในวัยเด็กที่เคยลืมเลือนไปแล้ว กลับสามารถนึกถึงได้อย่างครบถ้วนสมบูรณ์

ตอนนี้เขายิ่งตั้งตารอคอยว่าการเสริมความแข็งแกร่งในครั้งต่อไปจะเป็นอะไร

คืนนั้น เซียวเหย่อดหลับอดนอนทั้งคืนเพื่อจัดการปรับปรุงบทซีรีส์ให้สมบูรณ์ เมื่อถึงตอนเช้าเขาก็ยังคงรู้สึกกระปรี้กระเปร่าอยู่ เขาไม่ได้หยุดพักนานนัก หลังจากอาบน้ำเสร็จก็เดินทางกลับมายังปี 2009

เขาเก็บตัวบทลงกระเป๋าหนังสือ เดินลงไปซื้อซาลาเปาสองสามลูกกับน้ำเต้าหู้หนึ่งแก้วที่ร้านอาหารเช้าชั้นล่าง เดินไปกินอาหารเช้าไปพลางระหว่างทางกลับมหาวิทยาลัย เช้าวันนี้เขายังมีเรียนอยู่

ระหว่างทางเดินกลับมหาวิทยาลัย เซียวเหย่รู้สึกได้ว่าสายตาของผู้คนรอบข้างที่มองมามีมากกว่าปกติ แต่นั่นก็พอจะเข้าใจได้ ท้ายที่สุดแล้วหากหน้าตาของเขาเมื่อก่อนให้คะแนนเจ็ดเต็มสิบ ตอนนี้หน้าตาของเขาก็ต้องเป็นสิบเต็มสิบไปแล้ว

คลาสเรียนเช้าวันนี้คือวิชาภาษาภาพและเสียง มีคนมาเรียนไม่กี่คนเท่านั้น

ยังไงเสียนี่ก็ใกล้จะขึ้นปีสี่แล้ว นักศึกษาส่วนใหญ่ต่างก็ไปเตรียมทำโปรเจกต์จบ หรือไม่ก็ไปฝึกงานตามกองถ่ายต่างๆ ตึกหอพักและตึกเรียนที่เคยคึกคักจึงดูโล่งตาเป็นพิเศษ

ใกล้จะถึงตอนเที่ยง

เซียวเหย่มาที่ร้านเนื้อลวกเหล่าหลี่ซึ่งอยู่นอกมหาวิทยาลัย เขาเปิดห้องส่วนตัวไว้ห้องหนึ่ง จากนั้นก็ส่งหมายเลขห้องให้จิ่งเถียน

อีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างรวดเร็วว่า 'ตกลง'

ราวๆ ห้านาทีต่อมา ประตูห้องส่วนตัวก็ถูกเปิดออก

เมื่อเห็นจิ่งเถียนที่เดินเข้ามา เซียวเหย่ก็ถึงกับตกตะลึงในความงาม

จิ่งเถียนในตอนนี้เพิ่งจะอายุยี่สิบเอ็ดปี ใบหน้าของเธอยังคงดูไร้เดียงสาและอิ่มเอิบไปด้วยคอลลาเจน ผิวของเธอขาวเนียนราวกับลิ้นจี่ที่เพิ่งปอกเปลือก เปล่งประกายแวววาว

ผมดัดลอนใหญ่สีเกาลัด ปลายผมทิ้งตัวปรกกระดูกไหปลาร้าอย่างเป็นธรรมชาติ พลิ้วไหวไปมาเบาๆ ตามจังหวะการก้าวเดิน ให้ความรู้สึกของเสน่ห์อันเย้ายวนที่อยู่กึ่งกลางระหว่างเด็กสาวและหญิงสาววัยผู้ใหญ่

เธอสวมเสื้อคาร์ดิแกนถักสีแอปริคอตอ่อน คอเสื้อเปิดกว้างจนเห็นสร้อยคอเส้นเล็กที่กระดูกไหปลาร้า ด้านในสวมเสื้อเชิ้ตคอปกตุ๊กตาสีขาวเรียบๆ ท่อนล่างสวมกางเกงยีนส์เอวสูงสีฟ้าอ่อน ปลายขากางเกงพับขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นข้อเท้าเรียวเล็ก และสวมรองเท้าแตะรัดส้นสไตล์โรมันสีเบจ

ภาพรวมของเธอในชุดนี้ดูทั้งบริสุทธิ์สดใสแบบนักศึกษาสาว แต่ก็แฝงไปด้วยความรู้สึกของการเป็นผู้ใหญ่ที่เพิ่งก้าวเข้าสู่สังคม

เซียวเหย่ดึงสติกลับมา นั่งตัวตรง แล้วเอ่ยถามอย่างจริงจังว่า "คุณหนูใหญ่ อยากดังไหม?"