บทที่ 195 - ทะลวงร้อยชีพจร (ศาสตร์)

บทที่ 195 - ทะลวงร้อยชีพจร (ศาสตร์)

อาจารย์ชิงหนิวอธิบายอย่างอารมณ์ดีว่า "ใต้คางตรงนี้ เรียกว่าจุดเฉิงเจียง

ชื่อก็บอกอยู่แล้ว ว่าแปลว่าแอ่งรับน้ำทิพย์

พูดง่ายๆ ก็คือ ตรงนี้เป็นสวิตช์เปิดปิดน้ำลายนั่นแหละ

เวลาพวกเราพูดว่า หายใจลึกๆ ลงไปที่จุดตันเถียน ก็เพราะลมหายใจมันจะดึงเอาความร้อนลงไปด้วย

ถ้าเราโมโหหรือหงุดหงิด ความร้อนมันจะพุ่งขึ้นหัว ทำให้ปากแห้ง ตาแห้ง ผิวแห้ง

ซึ่งคนส่วนใหญ่สมัยนี้ก็เป็นแบบนี้กันทั้งนั้น เรียกว่า ภาวะร้อนบนเย็นล่าง

เป้าหมายของการปรับลมหายใจ ก็คือการดึงความร้อนลงมา และดันน้ำขึ้นไป เรียกว่า พลังชี่ลง น้ำขึ้น

เวลาเราจะชมใครว่าดูดีมีสง่าราศี เราก็มักจะใช้คำว่า 'หน้าตาเบิกบาน' ซึ่งก็คือการที่ใบหน้าดูมีน้ำมีนวลนั่นแหละ

แต่ถ้าดูโทรมๆ เราก็จะบอกว่า 'ไฟลนก้น' หรือ 'ร้อนรน'

ชี่กับไฟน่ะ ห้ามให้มันขึ้นหัวเด็ดขาด

ถ้ามันพุ่งขึ้นมา ก็ต้องใช้น้ำดับ

แต่น้ำในที่นี้ ไม่ใช่น้ำดื่มธรรมดานะ แต่เป็นน้ำแห่งชีวิต

พวกกูรูดูแลสุขภาพสมัยนี้ ชอบแนะนำให้คนดื่มน้ำเยอะๆ

หารู้ไม่ ว่าน้ำพวกนั้นมันไปกองอยู่ที่ไตหมด

ถ้ามันกลายเป็นภาวะคั่งน้ำล่ะก็ คราวนี้ยุ่งเลย

หลายคนตัวบวมฉุ แต่ผิวกลับแห้งแตก

จริงๆ แล้วร่างกายเราไม่ได้ขาดน้ำหรอก แต่น้ำมันไปกองรวมกันอยู่ข้างล่าง ไม่ยอมถูกดันขึ้นมาต่างหากล่ะ

จุดเฉิงเจียง ก็คือสวิตช์ที่จะช่วยดึงน้ำขึ้นมาได้

ใครที่มีปัญหาเรื่องกระดูกคอ เลือดไปเลี้ยงสมองไม่พอ เหงือกบวม แผลในปาก ปากแห้ง ปากขม ร้อนใน ผิวแห้ง ตาแห้ง ลองกดจุดนี้ดู รับรองว่าได้ผล"

"ฟังดูมีเหตุผลนะครับ แต่จะทำให้ผมเห็นผลได้ทันตาเลยได้ยังไงล่ะ?" ผมถามกลับ

"ก็เมื่อกี้เธอยังปวดฟันอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? ลองดับไฟดูสิว่าจะได้ผลไหม?" เขามั่นใจเต็มเปี่ยม

"มันหายปวดแล้วน่ะสิครับ" ผมตอบ

"อ้าว? หายแล้วเหรอ..." อาจารย์ชิงหนิวทำท่าผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด

ผมอดขำไม่ได้

แกคงอยากให้ผมลองสัมผัสความรู้สึกตอนที่ไฟถูกดับลงกระมัง แต่โชคร้ายที่ผมดันหายปวดฟันซะก่อน

"มันต้องมีตรงไหนเจ็บๆ ปวดๆ ถึงจะลองได้ผลชัดเจนน่ะสิ!" เขาพึมพำอย่างไม่ยอมแพ้ "ตอนนี้ตาแห้งไหม?"

"ไม่ครับ"

"เจ็บคอหรือเปล่า?"

"ไม่เจ็บครับ"

"ไม่มีตรงไหนเจ็บเลยเหรอ? แล้วจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย?" เขาดูท่าทางผิดหวังมากจริงๆ

ผมยืนมองดูแกทำหน้าครุ่นคิดหาวิธีอยู่อย่างนั้น เหมือนไม่ได้เกี่ยวอะไรกับผมเลย

คิดอยู่นานสองนาน ก็คิดไม่ออก

เขาถามขึ้นว่า "หรือว่า... ฉันจะเปลี่ยนของวิเศษชิ้นใหม่มาแลกกับเธอดี?"

ผมเงียบ ไม่ได้ตอบอะไร

ไม่ใช่ว่าไม่อยากแลกหรอกนะ

แต่ถ้าจุดเฉิงเจียงที่เขาบอกมันได้ผลดีขนาดนั้นจริงๆ การไปขอของวิเศษชิ้นอื่นมาแลกเปลี่ยนฟรีๆ มันก็ดูจะไม่ค่อยยุติธรรมเท่าไหร่

จังหวะนั้นผมก็นึกอะไรขึ้นมาได้ พอดีเวลาที่ผมปวดฟัน มันมักจะมีอาการอักเสบที่ใบหน้าซีกนั้นร่วมด้วย

มันจะปวดตั้งแต่ข้างจมูก ลามไปที่โหนกแก้ม ขมับ แล้วก็ขึ้นไปที่หนังศีรษะ เวลาคลำดูจะรู้สึกปวดๆ บวมๆ บริเวณศีรษะครึ่งซีก

ปวดฟันซีกไหน ก็จะบวมซีกนั้น

ผมลองกดดู ก็พบว่ามันยังบวมอยู่จริงๆ ด้วย

ผมก็เลยเล่าอาการนี้ให้อาจารย์ชิงหนิวฟัง

แกดีใจจนเนื้อเต้น ปิดความดีใจไว้ไม่มิดเลย ในที่สุดก็หาที่ปวดเจอสักที

"เธอลองกดที่จุดเฉิงเจียงดูนะ กดให้แน่นๆ แล้วก็คลึงแรงๆ หน่อย" แกสั่ง

ขอแทรกเกร็ดความรู้หน่อยนะครับ จุดเฉิงเจียงก็คือรอยบุ๋มเล็กๆ ใต้ริมฝีปากล่างนั่นแหละ

ผมทำตามที่แกบอก

หลังจากกดไปสิบกว่าครั้ง แกก็บอกต่อ "เอามืออีกข้างไปกดตรงที่ปวดนะ

เดี๋ยวน้ำลายมันจะไหลไปตามเส้นลมปราณ ไปรักษาตรงนั้นเอง"

"ต้องใช้จิตวิจารณญาณกำหนดจิตด้วยไหมครับ?" ผมถาม

"ไม่ต้องหรอก ร่างกายคนเรามันเป็นจักรวาลขนาดย่อม มันฉลาดกว่าเราตั้งเยอะ ไม่ต้องไปคอยสั่งมันหรอกว่าต้องทำอะไร"

"กดนานแค่ไหนครับ?"

"สักครึ่งนาที หรือหนึ่งนาทีก็พอ ลองกดไปทีละจุดที่ปวดเลยนะ"

ผมก็ทำตามที่แกบอก

ทำเสร็จ ผมก็ถามต่อ "แล้วไงต่อครับ?"

แกตอบ "แล้วเราก็ลงไปกินข้าวกัน ถ้ากินเสร็จแล้วอาการของเธอยังไม่ดีขึ้น ฉันยอมแพ้เลยเอ้า"

ผมลืมเรื่องกินข้าวไปซะสนิทเลย

แหม น่าอายจัง

ผมรีบตอบตกลง แล้วลุกขึ้นยืนเตรียมจะออกไปกินข้าวกับแก

แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นประตู ก็มีคนเดินมาดักหน้าไว้ซะก่อน

คนที่เข้ามา เปิดฉากถามทันที "พวกคุณใช่ไหม ที่ยุให้เมียฉันไม่ยอมหลับนอนกับฉันน่ะ?"

ผมหันไปมองหน้าอาจารย์ชิงหนิวด้วยสายตาเป็นคำถาม: นี่พวกคุณก้าวก่ายยันเรื่องบนเตียงของผัวเมียชาวบ้านเขาเลยเหรอเนี่ย?

(จบแล้ว)