บทที่ 137 - อูหลงพานต๋า (มังกรดำสะบัดหาง) (ศาสตร์)

บทที่ 137 - อูหลงพานต๋า (มังกรดำสะบัดหาง) (ศาสตร์)

ผมจ้องมองรูปบนกระดาษ แล้วก็ตกอยู่ในภวังค์ความคิด

รูปนี้มันดูคุ้นตามาก เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่ก็นึกไม่ออก (มีรูปประกอบในคอมเมนต์)

มันมีความรู้สึกคุ้นเคยลางๆ ในใจ แต่ก็บางเบามากจนคว้าจับไว้ไม่ได้สักที

ผมเอาแต่นั่งจ้องมัน จนกระทั่งอาจารย์ชิงหนิวสอนจบ

ตอนใกล้จะเลิกเรียน อาจารย์ชิงหนิวสอนเรื่องเก้าช่อง (จิ่วกง) จบแล้ว ก็เน้นย้ำเรื่องข้อควรระวังของไท่จี๋ขนาดใหญ่และขนาดเล็กว่า:

"หนึ่งสรรพสิ่ง คือ หนึ่งไท่จี๋

หนึ่งห้องนอน คือ หนึ่งไท่จี๋

บ้านทั้งหลัง ก็มีไท่จี๋ของบ้านทั้งหลัง (เอาบ้านทั้งหลังมาถือเป็นหนึ่งหน่วย แล้วตีตารางเก้าช่องทับลงไป)

แต่ละห้อง ก็มีไท่จี๋ของแต่ละห้อง (เอาพื้นที่ในแต่ละห้องมาถือเป็นหนึ่งหน่วย แล้วตีตารางเก้าช่องในห้องนั้นๆ)

พอกลับไปแล้ว อย่างแรกเลย ต้องฝึกฝนและพิสูจน์ให้บ่อยๆ ความรู้ที่แท้จริงเกิดจากการลงมือปฏิบัติครับ

อย่างที่สอง เวลาเอาไปใช้งานจริง ต้องคำนึงถึงทั้งไท่จี๋รวมของบ้าน และไท่จี๋ย่อยของแต่ละห้องด้วยนะครับ" (มีรูปประกอบในคอมเมนต์)

จนกระทั่งเขาสอนจบ ผมก็ยังนึกไม่ออกว่าไอ้ความรู้สึกคุ้นเคยนั้นมันคืออะไร ได้แต่เกาหัวด้วยความหงุดหงิด

อาจารย์โจวชะโงกหน้ามาดูรูปบนกระดาษผม แล้วทักว่า "วาดรูปสวยดีนี่นา กำลังค้นคว้าเรื่องอะไรอยู่เนี่ย?"

ผมเงยหน้ามองเขา แล้วชี้ไปที่รูป "ผมรู้สึกว่าเส้นทางของรูปนี้มันดูคุ้นๆ น่ะครับ แต่นึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหน"

อาจารย์โจวมองรูป สลับกับมองหน้าผม แล้วก็ก้มลงไปมองรูปอีก ขมวดคิ้วคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะยิ้มแล้วบอกว่า "ลากวนไปวนมาแบบนี้ ดูคล้ายๆ ท่าอูหลงพานต๋านะเนี่ย"

"อูหลงพานต๋า (มังกรดำสะบัดหาง)? ไม่เคยได้ยินเลยครับ"

แต่ชื่อฟังดูเท่ดีแฮะ

อาจารย์โจวอธิบาย "มันเป็นหนึ่งในท่าพื้นฐานของศิลปะการต่อสู้จีนน่ะ"

พอเลิกเรียน คนอื่นๆ กลับกันไปหมดแล้ว อาจารย์โจวก็จัดการแกว่งแขน สาธิตท่า 'อูหลงพานต๋า' ให้ผมดูเป็นขวัญตา (มีรูปประกอบในคอมเมนต์)

แขนเขาสะบัดวาดเป็นวงกว้าง จนเกิดเสียงลมพึ่บพั่บ

ผมปรบมืออย่างตื่นเต้น "ใช่ๆๆ! ท่านี้แหละ!"

อาจารย์โจวลดแขนลง ยิ้มแล้วถามว่า "เหมือนมากใช่ไหมล่ะ? แต่เมื่อกี้เธอบอกว่าไม่เคยได้ยินชื่อท่านี้นี่นา แล้วทำไมถึงไปนึกถึงท่านี้ได้ล่ะ?"

"เมื่อก่อน ผมเคยเรียนเคล็ดวิชาดรรชนีกระบี่กับอาจารย์ท่านนึงครับ ในนั้นก็มีท่านี้รวมอยู่ด้วย แต่ผมไม่รู้ว่ามันเรียกว่าท่าอูหลงพานต๋าครับ" ผมอธิบาย

"เธอเรียนวิชาชี่กงรักษาโรคด้วยการปล่อยพลังปราณมาด้วยเหรอ?!" อาจารย์โจวเบิกตาโพลงด้วยความประหลาดใจ

จังหวะนั้นเอง อาจารย์ชิงหนิวก็เดินเข้ามาหาพอดี ยิ้มทักว่า "สองคนนี้ มารำมวยอะไรกันตรงนี้ล่ะ?

ใครบอกว่ามีวิชาปล่อยพลังปราณเหรอ?"

ผมรีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน "จะเรียกว่ารักษาโรคก็คงไม่ใช่หรอกครับ ผมก็แค่ไปลองฝึกดรรชนีกระบี่ปล่อยพลังเล่นๆ ไม่กี่วันเองครับ"

"ดรรชนีกระบี่ปล่อยพลัง? ยอดเยี่ยมไปเลยนะ!

ลำดับธาตุทั้งห้าของนิ้วมือทั้งห้า สอดคล้องกับแผนผังเก้าช่องพอดีเลย

นิ้วชี้คือธาตุไม้ (ตับ) นิ้วกลางคือธาตุไฟ (หัวใจ) เมื่อรวบสองนิ้วเข้าด้วยกัน ปล่อยพลังไม้และไฟพร้อมกัน พลังนั้นจะเป็นหยาง..." อาจารย์ชิงหนิวเริ่มอธิบายเป็นฉากๆ อีกแล้ว

ก่อนหน้านี้ตอนที่ผมศึกษาเรื่องลายมือ ผมรู้ว่ามันสามารถเอามาอ้างอิงร่วมกับแผนผังเก้าช่องได้ โดยการเอาแผนผังจิ่วกงมาวาดลงบนฝ่ามือ

แต่ผมไม่เคยรู้เลยว่า นิ้วทั้งห้า ก็สามารถเอามาเชื่อมโยงกับเก้าช่องได้ด้วย

พออาจารย์ชิงหนิวเกริ่นขึ้นมา ผมก็นึกภาพแผนผังเชื่อมโยงนั้นออกในหัวทันที (มีรูปประกอบในคอมเมนต์)

นิ้วโป้งคือธาตุดิน นิ้วชี้คือธาตุไม้ นิ้วกลางคือธาตุไฟ นิ้วนางคือธาตุทอง และนิ้วก้อยคือธาตุน้ำ

ลำดับการเรียงธาตุนี้ ตรงกับรูปร่างของ 'มือขวา' เมื่อนำไปทาบลงบนแผนผังจิ่วกงพอดีเลย

ปกติเวลาทำท่าดรรชนีกระบี่ มักจะใช้มือขวากัน

ส่วนมือซ้าย ก็จะเป็นภาพสะท้อนกลับด้านของมือขวา

ผมมองดูลำดับธาตุทั้งห้าของนิ้วมือ พึมพำเบาๆ ดิน, ไม้, ไฟ, ทอง, น้ำ

ลำดับเบญจธาตุนี้...

ความรู้สึกคุ้นเคย วาบเข้ามาในใจผมอีกครั้ง

และครั้งนี้ มันชัดเจนและรุนแรงมาก

อาจารย์โจวสังเกตเห็นความผิดปกติของผมได้ทันที

เขารีบยกมือขึ้นเป็นเชิงบอกให้อาจารย์ชิงหนิวหยุดพูดก่อน

ผมหลับตาลง พยายามเค้นความทรงจำอย่างหนัก

ลำดับเบญจธาตุแบบนี้ ผมเคยเห็นมันที่ไหนกันแน่นะ?

ดิน, ไม้, ไฟ, ทอง, น้ำ...

"ปิ๊ง!" ประกายแสงสว่างวาบขึ้นในหัว!

ฮ่าๆ! ในที่สุด ฉันก็นึกออกแล้ว!

(จบแล้ว)