208 ความฉลาด(น้อย) (2/2)

ชั่วขณะนั้น เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากปากและจมูกของเครย์อย่างต่อเนื่อง ร่างกายของเขาเหมือนถูกสูบเรี่ยวแรงออกไปจนหมดสิ้น ไม่สามารถไล่ตามฟาฮิมได้อีกต่อไป เขาเดินโซเซไปได้สองก้าวแล้วล้มพับลงกับพื้น

ทว่าสัญชาตญาณในการต่อสู้ของเครย์นั้นไม่ใช่เรื่องล้อเล่น! ในจังหวะที่เขาสัมผัสได้ว่าร่างกายกำลังถูกกัดกร่อนจากฝ่ามือลามไปตามท่อนแขนจนถึงอวัยวะภายใน ก่อนที่ขาทั้งสองข้างจะถูกกัดกร่อนตามไปด้วย เขาก็ได้ตวัดขาเตะอัดเข้าที่เอวของฟาฮิมอย่างจัง!

"พลั่ก!"

ร่างของฟาฮิมปลิวละลิ่วกระเด็นออกไปราวกับนกปีกหัก

ในที่สุด ในที่สุดบิชอปทั้งสองคนก็ตกอยู่ในสภาพบาดเจ็บสาหัสทั้งคู่ แต่ว่า...การลงมือของดันเต้ในช่วงเวลาสำคัญเมื่อครู่นี้ ก็ได้เผยเจตนาที่แท้จริงออกมาในที่สุด

เขาไม่ได้เป็นเพื่อนร่วมทีมของฟาฮิมเลยสักนิด!

ตอนนี้ทั่วทั้งร่างของเครย์มีควันพวยพุ่งออกมาราวกับไอน้ำ ราวกับว่าเขาพยายามฟื้นฟูตัวเองอย่างสุดกำลัง เขายืนขึ้นมาอย่างโซเซ แม้สภาพของเขาจะไม่ค่อยดีนัก แต่ด้วยความอึดและอัตราการฟื้นฟูที่สูง ทำให้เขาฟื้นตัวได้เร็วกว่าฟาฮิมหลายเท่าตัว

"แก..."

เครย์เบิกตากว้าง มองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยสีหน้าที่แทบไม่อยากจะเชื่อ เมื่อกี้ดันเต้จงใจช่วยเขาชัดๆ! นั่นก็หมายความว่า ดันเต้ไม่ใช่พวกของฟาฮิมตั้งแต่แรก! หมอนั่นแค่อยากจัดการทั้งเขาและฟาฮิมไปพร้อมกันต่างหาก! และวินาทีที่เครย์สบเข้ากับแววตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นและจนปัญญาของฟาฮิม เขาก็เข้าใจเรื่องราวคร่าวๆ ได้ทันที

ฟาฮิมเองก็โดนหลอกเหมือนกัน ตอนนี้ในที่สุดความจริงก็กระจ่างแล้ว!

"ดันเต้! ถึงเวลาตายของแกแล้ว!"

ฟาฮิมแผดเสียงคำรามลั่น

ครั้งนี้ดันเต้ไม่ได้ร่าย ห้ามพูด หรือ ปิดกั้นเสียง ใส่เขาอีกต่อไป เพราะเอฟเฟกต์ทั้งสองอย่างมันไม่มีประโยชน์อะไรอีกต่อไปแล้ว หลังจากนี้ทุกคนต้องหงายการ์ดขึ้นมาสู้กันซึ่งๆ หน้าแล้ว อารมณ์ที่ถูกกดทับมานานของฟาฮิมได้รับการปลดปล่อยเสียที เขาไม่ต้องฝืนสู้ตายกับเครย์อีกต่อไป และในที่สุดก็สามารถทุ่มสุดตัวเพื่อฆ่าดันเต้ได้เสียที!

ฟาฮิมคิดว่าเครย์ที่เพิ่งรู้ตัวว่าถูกปั่นหัวจะต้องสติแตก และพุ่งเข้าไปสู้ตายกับดันเต้แน่ๆ!! เมื่อถึงตอนนั้น ต่อให้ฟาฮิมจะจัดการดันเต้และกำลังเสริมของอาณาจักรแลนเดียร์ไม่ได้ แต่เขาก็สามารถทิ้งไอ้โง่เครย์เป็นตัวตายตัวแทน แล้วหนีเอาตัวรอดไปคนเดียวได้! สถานการณ์ในตอนนี้ สำหรับฟาฮิมแล้วไม่ได้เลวร้ายเลยแม้แต่น้อย! คนที่ตกที่นั่งลำบากจนตรอกจริงๆ มีแค่ไอ้โง่บัดซบเครย์คนเดียวเท่านั้น!

ทว่าในขณะที่ฟาฮิมกำลังแสยะยิ้มชั่วร้ายและเตรียมตัวจะจัดการดันเต้นั้นเอง...

"ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!"

จู่ๆ ข้างกายของฟาฮิมก็มีสายลมกรรโชกแรงพัดผ่านไปราวกับพายุ

"...เอ๊ะ?"

ฟาฮิมชะงักไปชั่วครู่ พลางหันมองข้างกาย

ว่างเปล่า...ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นเลย

เมื่อมองออกไปก็เห็นเพียงแผ่นหลังของเครย์ที่กำลังสับตีนแตกวิ่งหนีออกนอกเมืองไปแบบไม่คิดจะเหลียวหลังกลับมามอง ภาพตรงหน้าทำเอาฟาฮิมแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

เครย์...ชิ่งหนีไปแล้วเนี่ยนะ??!

ฟาฮิมมองแผ่นหลังของเครย์ที่ค่อยๆ ลับสายตาไปพลางอ้าปากค้าง ริมฝีปากสั่นระริกจนพูดอะไรไม่ออก เขาถึงกับช็อกจนสมองรวนไปหมด ไอ้ตัวซวยเครย์! อุตส่าห์หวังพึ่งให้มันทำประโยชน์ได้สักนิดในยามคับขัน แต่มันกลับเลือกที่จะเผ่นหนีแบบไม่ลังเลเลยเนี่ยนะ??!

ในเวลานี้ แม้แต่ดันเต้เองก็ยังแอบมึนตึ้บจนเผลอยกมือขึ้นมาเกาหลังคอ ดันเต้เองก็นึกว่าเครย์จะโกรธจัดจนขาดสติแล้วพุ่งเข้ามาสู้กับตนให้ตายกันไปข้างเหมือนกัน แต่ผลปรากฏว่าหมอนั่นดันทิ้งทวนด้วยบท "เผ่นล่ะจ้า ไม่รอแล้วนะ" ซะงั้น

"ทำไมหมอนี่มันถึงได้ฉลาดขึ้นมาได้วะเนี่ย..."

ดันเต้พบว่าเครย์มักจะทำเรื่องเหนือความคาดหมายได้เสมอ และทุกครั้งก็เป็นจังหวะสำคัญที่อันตรายถึงตายทั้งนั้น เป็นพวกตัวทำทีมแตกโดยแท้ แม้แต่ดันเต้เองก็แอบไม่แน่ใจไปชั่วขณะว่าเครย์มันแค่แกล้งโง่มาตลอดรึเปล่า? หรือว่ามันแกล้งทำจริงๆ? แม่งเอ๊ย หรือหมอนี่มันจะเป็น ขงเบ้งเครย์ วะ?!

ดันเต้ส่ายหน้าพร้อมกับถอนหายใจออกมา

"นายหัวเราะเยาะว่าเครย์เป็นไอ้โง่ แต่เครย์ก็หัวเราะเยาะที่นายต้องลงโลงไปก่อน"

ดันเต้มองฟาฮิมที่กำลังตั้งคำถามกับชีวิตด้วยสายตาสมเพชเล็กน้อยแล้วพูดขึ้น

ไม่นานนัก ฟาฮิมก็คิดตามหลักตรรกะของเครย์ทัน วินาทีที่เครย์ตระหนักได้ว่าแท้จริงแล้วฟาฮิมไม่ใช่ศัตรู และศัตรูเพียงคนเดียวของเขามีแค่ดันเต้นั้น เครย์ไม่ได้ถูกความโกรธครอบงำ และไม่ได้เลือกที่จะใช้อารมณ์ตัดสินใจ แต่เขากลับกางแผนผังต้นไม้ขึ้นมาในหัวเพื่อวิเคราะห์สถานการณ์ปัจจุบันอย่างจริงจัง! ทางเลือกของเครย์มีแค่สองทาง...ไม่สู้ ก็หนี จากนั้นเขาก็จะประเมินว่า ถ้าสู้จะชนะไหม และถ้าหนีจะรอดรึเปล่า

หากวิเคราะห์ตามหลักตรรกะแล้วล่ะก็...ถ้าเครย์เลือกที่จะสู้ และฟาฮิมก็เลือกสู้เหมือนกัน ในสภาพร่อแร่ของพวกเขาทั้งคู่ ยังไม่ต้องพูดถึงว่าจะรับมือกับดันเต้ได้ไหม หรือกำลังเสริมของอาณาจักรแลนเดียร์จะรับมือยากแค่ไหนเลย แค่ลำพังตัวเครย์เองก็ไม่มีปัญญาทำอะไรดันเต้ได้อยู่แล้ว! เอฟเฟกต์ล็อกพลังชีวิตบวกกับสะท้อนดาเมจ 60 เท่า มันโกงจนหาทางแก้ไม่ได้! ถ้าเขาเลือกที่จะร่วมมือกับฟาฮิมเพื่อจัดการดันเต้ ก็มีความเป็นไปได้สูงที่ฟาฮิมจะหลอกใช้เขาเป็นตตัวตายตัวแทน จุดจบที่ดีที่สุดก็คงเป็นฟาฮิมรอดตาย ส่วนดันเต้กับเครย์ตายตกตามกัน แต่ถ้าเครย์เลือกจะสู้ แล้วฟาฮิมเลือกที่จะหนีล่ะ? เครย์ก็จบเห่แน่นอน!

ทีนี้ลองมาพิจารณาความเป็นไปได้ในการหนีดูบ้าง...เป็นที่รู้กันดีว่า ดันเต้ไม่สามารถรั้งตัวพวกเขาสองคนไว้พร้อมกันได้ ต่อให้รั้งไว้ได้ ก็ยากที่จะฆ่าพวกเขาทั้งคู่ได้สำเร็จ แถมดันเต้เป็นสายเพลย์เซฟที่เน้นความชัวร์ ไม่เน้นบู๊ล้างผลาญ จุดประสงค์ของหมอนั่นน่าจะแค่ต้องการฆ่าให้ตายชัวร์ๆ ไปเลยหนึ่งคน มากกว่าจะยอมเสี่ยงปล่อยให้บิชอปที่ใกล้ตายสองคนหนีรอดไปได้ เพียงเพราะละโมบอยากฆ่าทั้งคู่ เพราะฉะนั้น ไม่ว่าฟาฮิมจะเลือกทางไหน ขอแค่เครย์เลือกที่จะ 'หนี' ก็พอ ตราบใดที่เขาวิ่งเร็วกว่าฟาฮิม ดันเต้ก็ย่อมเลือกที่จะกำจัดฟาฮิมทิ้ง แทนที่จะมาพัวพันกับตัวแทงค์เลือดหนาอย่างเขาแน่ๆ บทสรุปสุดท้ายที่ออกมาก็คือ...เครย์จะต้องคว้าโอกาสเพียงเสี้ยววินาทีนั้นไว้ แล้วหนีไปให้เร็วที่สุด! ขอแค่เขาสลัดดันเต้ให้หลุดได้ พวกกองกำลังของอาณาจักรแลนเดียร์ที่ไล่ตามมาแบบพอเป็นพิธีพวกนั้น ก็ไม่ใช่คู่มือที่น่ากลัวอะไรเลย!

"เครย์...แกมันไอ้สัตว์เดรัจฉาน...!!"

ฟาฮิมได้แต่ยืนมองเงาของเครย์ที่กำลังวิ่งหนีหน้าตั้งจนค่อยๆ กลืนหายลับไปจากสายตา แล้วหันกลับมามองดันเต้ที่กำลังเดินเข้ามาหาเขาด้วยสายตาดุดัน ความรู้สึกคับแค้นและสิ้นหวังในใจของเขาตีรวนกันมั่วซั่วไปหมดจนแทบจะบรรยายเป็นคำพูดไม่ได้

ไอ้เพื่อนร่วมทีมเฮงซวยอย่างเครย์ อุตส่าห์เป็นตัวถ่วงสร้างแต่ภาระให้เขามาตั้งแต่ต้นจนจบแท้ๆ! แต่ดันเสือกมาถูกเทพีแห่งปัญญาประทับร่างเอาในจังหวะสุดท้ายตอนจะ 'ขายเพื่อน' จนไอคิวพุ่งปรี๊ดทะลุ 250 ซะงั้น!!

ชั่วขณะนั้น ฟาฮิมกลับรู้สึกว่า คนที่น่ารังเกียจที่สุดในโลกนี้ไม่ใช่ดันเต้แล้ว ถ้าหากสามารถย้อนเวลากลับไปได้ เขาจะต้อง...จะต้องสับไอ้เวรตะไลเครย์ให้แหลกเป็นชิ้นๆ ฆ่ามันให้ตายเป็นพันๆ หมื่นๆ ครั้งให้จงได้!!!