บทที่ 87 ไล่ออกทันทีเลยแล้วกัน
บทที่ 87 ไล่ออกทันทีเลยแล้วกัน
"หรือว่า...!"
ชั่วพริบตาเดียว ลึกเข้าไปในจิตใจของหลี่ชิวเทา
ลางสังหรณ์อันเลวร้ายก็ยิ่งทวีความหนาทึบและรุนแรงขึ้นมาเป็นทวีคูณ!
บนใบหน้าฉายแววหวาดผวาอย่างถึงที่สุด
ในเวลานี้
หลี่ชิวเทามองดูผู้มาใหม่ พลางเอ่ยปากด้วยเสียงอันสั่นเครือ
"ผะ... ผู้จัดการหลิว ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะครับ?"
ทว่าผู้จัดการหลิวผู้นี้ กลับไม่ได้แม้แต่จะปรายตาแลมองหลี่ชิวเทาเลยสักนิด
เขารีบสาวเท้าเข้าไปหา แล้วละล่ำละลักกล่าวว่า
"ทะ... ท่านประธานหลิน! ขออภัยเป็นอย่างสูงครับที่ผมลงมาล่าช้า!"
ผู้จัดการหลิวหอบหายใจถี่ด้วยความเหนื่อย ล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าออกมาซับหยาดเหงื่อที่บริเวณหางคิ้ว
พร้อมกันนั้น เขาก็ก้มศีรษะโค้งคำนับหลินม่อรัวๆ อย่างต่อเนื่อง
"เขา... เป็นเจ้าของบริษัทนี้จริงๆ ด้วย!"
ในวินาทีนั้น หลี่ชิวเทาถึงกับยืนช็อกจนสติหลุดกระเจิง!
แววตาของเขา... อัดแน่นไปด้วยความตื่นตะลึงและทึ่งจัดจนถึงขีดสุด!
วินาทีต่อมา ความหนาวเยือกก็พลันแล่นซ่านขึ้นมาจากกระดูกสันหลัง สัมผัสแห่งความสิ้นหวังอย่างลึกล้ำถาโถมเข้าเกาะกุมหัวใจ!
จบกัน!!
ตัวเขา...
จบสิ้นแล้วจริงๆ!
เมื่อครู่นี้...
เขากลับกล้าไปยืนเห่าหอนและอวดเบ่งใส่เจ้านายคนใหม่ของตัวเองเนี่ยนะ!
ชั่วขณะนั้น
ความล้มเหลวและสิ้นหวังอย่างมืดแปดด้าน ได้พั่งพรูขึ้นมาเต็มอก!
หลี่ชิวเทาในเวลานี้ แทบอยากจะตบปากตัวเองแรงๆ สักสองฉาดให้รู้แล้วรู้รอด
"มาได้ไม่ช้าเท่าไหร่นัก อย่างน้อยคุณก็ยังมาทันภายในห้านาที"
"ฮ่าฮ่า จริงสิครับท่านประธาน ขออนุญาตแนะนำตัวนะครับ
ผมชื่อหลิวฉวน เป็นผู้จัดการทั่วไปของบริษัทบริหารจัดการศูนย์กีฬาตะวันออกแห่งนี้ครับ
ส่วนท่านที่อยู่ด้านหลังผมเหล่านี้ ก็คือหัวหน้าผู้รับผิดชอบของแต่ละอาคารกีฬาในศูนย์นี้ครับ"
ทันทีที่ประโยคนี้สิ้นสุดลง
คนกลุ่มใหญ่ที่ยืนอยู่ด้านหลัง ก็พร้อมใจกันโค้งคำนับลงทันทีพลางกล่าว
"สวัสดีครับเจ้านาย!"
คนกลุ่มนี้ต่างพากันแสดงความเคารพนอบน้อมอย่างสูงสุด
ก็แหงล่ะ!
ในเมื่อหลินม่อคือบุคคลระดับบิ๊กที่จู่ๆ ก็ 'กระโดดร่ม' โผล่พรวดลงมาจากเบื้องบน!
พวกเขานั้นไม่รู้ทั้งข้อมูล ประวัติ หรือแม้กระทั่งนิสัยใจคอของหลินม่อเลยแม้แต่น้อย!
เกิดวันดีคืนดี พวกเขาดันไปสะกิดต่อมล่วงเกินหลินม่อเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจล่ะก็
นั่นคงได้กลายเป็นความซวยบัดซบแปดชั่วโคตรอย่างแท้จริงแล้ว!
ส่วนทางด้านหลิวฉวนในเวลานี้ ก็กำลังลอบสังเกตสีหน้าที่ดำทะมึนของหลินม่ออย่างระมัดระวัง
ลึกๆ ในใจอดไม่ได้ที่จะแอบเดาทางไปสารภาพสารพัด
พร้อมกันนั้น เขาก็เอ่ยปากถามออกไปอย่างระแวดระวังว่า
"ท่านประธานครับ... ไม่ทราบว่าเมื่อครู่นี้ ตรงนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ?"
"เกิดเรื่องอะไรขึ้นงั้นเหรอ?"
หลินม่อแค่นหัวเราะในใจ
จากนั้น เขาก็เบนสายตาไปมองหลี่ชิวเทาที่ยืนตัวสั่นอยู่ตรงนั้น
ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "หึหึ ท่านรองประธานหลี่... ยังจะต้องให้ผมเป็นคนอธิบายแทนคุณอีกไหมครับ?"
ทันทีที่คำพูดประโยคนี้หลุดออกมา!
สายตาทุกคู่ของทุกคนในที่นี้
ก็พลันตวัดหันขวับไปจ้องมองหลี่ชิวเทาเป็นจุดเดียวทันที
หลิวฉวนผู้เป็นผู้จัดการทั่วไป ในเวลานี้ก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดกระจ่างแจ้งแล้ว!
เป็นไอ้หลี่ชิวเทาคนนี้จริงๆ ด้วย ที่ดันไปล่วงเกินท่านประธานกรรมการคนใหม่เข้าให้แล้ว!
ชั่วพริบตาเดียว ในดวงตาของหลิวฉวนก็ถูกฉาบไว้ด้วยรังสีอำมหิตอันเย็นเยือก เขาตวาดลั่น
"หลี่ชิวเทา! แกไปก่อเรื่องงามหน้าอะไรเอาไว้! พูดออกมาเดี๋ยวนี้!"
หลี่ชิวเทายืนอ้ำอึ้งอึกอักอยู่นานสองนาน
แต่สุดท้าย เขาก็ต้องยอมเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบออกมาจนหมดเปลือก
เมื่อคำพูดคำสุดท้ายสิ้นสุดลง ใบหน้าของหลี่ชิวเทาก็หม่นหมองไร้สีเลือดราวกับเถ้าถ่านไปเรียบร้อยแล้ว!
ส่วนหลิวฉวนได้แต่ยืนขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโมโห
ลึกๆ ในใจเดือดดาลจนแทบระเบิด!
ในเวลานี้ เขาอยากจะพุ่งเข้าไปบีบคอไอ้หลี่ชิวเทาให้ตายคามือจริงๆ!
ในวันปกติ ไอ้หลี่ชิวเทานี่จะแอบไปยืนวางเบ่งหรือวางอำนาจใส่ใครก็แล้วไปเถอะ
แต่ทว่า!
วันนี้มันกลับกล้ามาวางอำนาจ... วางเบ่งใส่หัวของท่านประธานกรรมการเนี่ยนะ!!
นี่มัน!
รนหาที่ตายชัดๆ!
แถมยังดึงเอาพวกเขาทุกคน ให้ต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วยอีก
หลิวฉวนโกรธแค้นจนแทบจะคลั่ง!
"หลี่ชิวเทา! แก!"
หลิวฉวนเตรียมจะอ้าปากสบถด่าทอออกมาเป็นชุด
แต่ยังไม่ทันที่คำด่าจะหลุดพ้นริมฝีปาก หลินม่อก็ค่อยๆ เอ่ยแทรกขึ้นมาอย่างช้าๆ ว่า
"เอาล่ะครับ ตรงนี้ยังเป็นพื้นที่ภายในศูนย์กีฬา จะมาโวยวายมันจะดูไม่งามเอาได้"
เมื่อได้ฟังคำพูดของหลินม่อ
หลิวฉวนก็รีบดึงสติกลับมาทันที
เขารีบรับคำอย่างนอบน้อม
"ครับ ท่านประธาน"
"พวกเหลือบไรพรรค์นี้... ก็ไล่ออกไปเลยตรงๆ นั่นแหละครับ
แต่อีกเรื่องหนึ่ง ก่อนจะทำเรื่องไล่เขาออก สั่งตั้งคณะกรรมการสอบสวนตรวจสอบบัญชีและประวัติของเขาอย่างละเอียดให้ผมด้วย!
ถ้าหากมีตัวเลขในบัญชีตรงไหนไม่ตรง หรือมีเรื่องร้องเรียนการทุจริตตรงไหนเคยเกิดขึ้น
สั่งให้คนค้ยคุ้ยและตรวจสอบทุกอย่างตั้งแต่หัวจรดเท้ามาให้หมด!
ปัญหาทุจริตข้อไหนที่พบว่าเข้าข่ายความผิดอาญา ก็แจ้งความดำเนินคดีตามกฎหมายไป ข้อไหนต้องยื่นฟ้องศาล ก็สั่งฟ้องไปทันที!
และถ้าหากมีใครในพวกคุณคิดจะปกปิดให้เขา... หรือต่อให้มีจุดหลุดรอดไปแม้แต่จุดเดียวที่พวกคุณตรวจไม่พบขึ้นมาล่ะก็..."
หลินม่อแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา แล้วจ้องมองไปที่หลิวฉวน
"ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็ หลิวฉวนครับ เก้าอี้ผู้จัดการทั่วไปของคุณเนี่ย... ยังมีคนอีกต่อหลายคนที่พร้อมจะมานั่งแทนนะครับ"
คำประกาศิตนั้น
ทำเอาหลิวฉวนถึงกับรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งมือและเท้า!
พร้อมกันนั้น ความเคียดแค้นที่มีต่อไอ้หลี่ชิวเทา... ก็พุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดในชีวิตทันที!
ส่วนบรรดาผู้บริหารระดับสูงคนอื่นๆ ที่ยืนอยู่ด้านหลัง ต่างก็พากันขนลุกซู่ไปทั้งตัว!
ทางด้านหลี่ชิวเทาที่ยืนอยู่ตรงนั้น
บัดนี้ขาทั้งสองข้างอ่อนยวบ... ทรุดเข่ากระแทกพื้นเสียงดังตุบ!
ดวงตา... ค่อยๆ เลื่อนลอยไร้แวว!
หลี่ชิวเทารู้ดีอยู่แก่ใจแล้ว ว่าชีวิตของเขา... ได้พังพินาศลงโดยสมบูรณ์แล้ว!
ถ้าโดนแค่โทษไล่ออกเฉยๆ มันก็ยังพอรับได้
เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ ตัวเขาเองก็เม้มและสะสมเงินทองเอาไว้ได้ไม่น้อย!
แต่คำสั่งและวิธีการจัดการของหลินม่อในตอนนี้น่ะ
มันเห็นได้ชัดว่าตั้งใจจะเหวี่ยงชีวิตเขา ให้จมดิ่งลงสู่หุบเหวที่ไม่มีวันได้ผุดได้เกิดอีกต่อไป!!
ก็แหงล่ะ!
ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา เรื่องโสมมและธุรกิจมืดที่เคยแอบทำไว้ในบริษัท มันไม่ได้มีแค่เรื่องสองเรื่องง่ายๆ แค่นั้น!
ถ้าเกิดโดนรื้อบัญชีสอบสวนอย่างละเอียดจริงๆ ขึ้นมาล่ะก็...
โดนยึดทรัพย์จนหมดตัวยังถือว่าเป็นโทษที่สถานเบาด้วยซ้ำ!
ที่มีความเป็นไปได้มากกว่านั้น...
คือเขาคงต้องเข้าไปนอนสำนึกผิดในคุกสักห้าถึงสิบปี!
ส่วนทางด้านเสวี่ยหร่านที่ยืนอยู่ไม่ไกล ในเวลานี้ก็ยืนอึ้งทึ่งไปแล้วเช่นกัน
ภาพเหตุการณ์พลิกผันทั้งหมดที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้ ทำเอาเธอจ้องมองจนสติหลุดไปหมดแล้ว!
และจุดที่ทำให้เธอรู้สึกช็อกและตื่นตะลึงยิ่งกว่านั้น
ก็คือสถานะที่แท้จริงของหลินม่อ!!
หลินม่อ...
กลับกลายเป็นเจ้าของศูนย์กีฬาตะวันออกแห่งนี้จริงๆ ด้วย!
เรื่องนี้ทำเอาเสวี่ยหร่านรู้สึกทึ่งจนแทบไม่เชื่อสายตา!
ในขณะเดียวกัน เมื่อนึกย้อนไปถึงคำพูดโอ้อวดและคำถากถางที่ตัวเองเพิ่งจะพ่นใส่ฉินเฟยเอ๋อร์ไปก่อนหน้านี้
เธอก็รู้สึกร้อนผ่าวและชาไปทั้งใบหน้าประหนึ่งโดนตบ!
แต่ทว่าในเสี้ยววินาทีต่อมา ภายในแววตาของเธอกลับฉายประกายแห่งความยินดีและตื่นเต้นผุดขึ้นมาแทน
อายุน้อย รวยล้นฟ้า แถมยังโคตรหล่อ!
ถ้าหากเธอสามารถหาช่องทางประจบและเกาะขาทองคำของผู้ชายคนนี้ได้ล่ะก็...
บนใบหน้าของเสวี่ยหร่าน พลันประดับไว้ด้วยรอยยิ้มประจบสอพลอขึ้นมาทันที
จากนั้น เธอก็รีบสาวเท้าเดินตรงเข้าไปหาหลินม่อพลางเอ่ยเสียงหวาน
"แหม~ หนุ่มหล่อคะ ที่แท้คุณก็เป็นถึงเจ้าของศูนย์กีฬาตะวันออกแห่งนี้นี่เอง~"
พูดไปเธอก็ทำท่าจะเอื้อมมือไปคว้าแขนของหลินม่อมาควง
ทว่าในจังหวะนั้นเอง
ฉินเฟยเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็พลันดึงตัวหลินม่อให้ถอยห่างออกมา
แล้วก้าวเท้าขึ้นมายืนขวางหน้าเสวี่ยหร่านเอาไว้ทันทีพลางเอ่ยว่า
"เสวี่ยหร่าน เธอจะมีธุระอะไรอีกหรือเปล่า?"
เมื่อเห็นท่าทีปกป้องของฉินเฟยเอ๋อร์
สีหน้าของเสวี่ยหร่านก็ดูเจื่อนและกระอักกระอ่วนใจขึ้นมาเล็กน้อย
แต่เธอก็ยังคงฝืนยิ้มหวานแล้วตอบกลับไป
"โถ่ เฟยเอ๋อร์ เธอจะตื่นตระหนกหวงแฟนขนาดนั้นไปทำไมกันจ๊ะ
ฉันก็แค่อยากจะทำความรู้จักกับแฟนของเธอไว้สักหน่อยเท่านั้นเอง~"
เมื่อได้ฟังคำอ้างนั้น
ฉินเฟยเอ๋อร์ก็ยังคงยืนขวางหน้าหลินม่อเอาไว้ไม่ยอมหลีกทางให้ พร้อมกับตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
"ถ้าแค่จะทำความรู้จักล่ะก็ ไม่จำเป็นหรอกค่ะ
เพราะเดี๋ยวพวกเรากำลังจะเข้าไปตีเทนนิสกันแล้ว"
ประโยคตัดรอนสั้นๆ นั้น
ทำเอาสีหน้าของเสวี่ยหร่านยิ่งดูอับอายและทำตัวไม่ถูกหนักเข้าไปอีก
และในจังหวะที่เธอกำลังจะอ้าปากพูดบางอย่างออกมานั้นเอง
น้ำเสียงอันเรียบเฉยของหลินม่อ ก็ดังขึ้นมาพอดี
"จริงสิ หลิวฉวนครับ"
"ครับท่านประธาน มีอะไรสั่งการเชิญเลยครับ"
"ผมไม่หวังว่าจะได้เห็นสิ่งของหรืออะไรก็ตามที่เกี่ยวข้องกับไอ้หลี่ชิวเทาคนนี้อยู่ภายในศูนย์กีฬาอีกต่อไป เพราะฉะนั้น ขยะบางชิ้นเนี่ย... ก็จัดการโยนทิ้งออกไปให้พ้นๆ ทางด้วยนะครับ"