บทที่ 72 หลินม่อ: บ้านผมก็แค่ครอบครัวธรรมดาครับ

ในเวลานี้ ผู้อาวุโสมู่ถึงกับยืนอึ้งตะลึงงันไปอย่างสิ้นเชิง!

ท่านจ้องมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความมึนงงและเลื่อนลอย!

ตรงนี้...

มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น?

ไหนบอกว่าหลินม่อกับหวังชงชงเกิดข้อพิพาทกันไม่ใช่หรือ?

แล้วภาพที่เห็นตรงหน้านี้มันคืออะไรกัน...

ทางด้านทั้งสามคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น ก็สังเกตเห็นผู้อาวุโสมู่ที่เดินเข้ามาเช่นกัน

มู่หนานจือรีบก้าวเท้าเข้าไปหาทันที

"คุณปู่คะ"

หลินม่อพยักหน้าทักทายผู้อาวุโสมู่พลางเอ่ย

"ผู้อาวุโสมู่"

หวังชงชงที่ยืนอยู่ข้างๆ เมื่อเห็นชายชราเดินเข้ามา ก็เอ่ยทักทายด้วยท่าทีเคารพนอบน้อมเช่นเดียวกัน

"ผู้อาวุโสครับ"

สำหรับชายชราท่านนี้ หวังชงชงยังไม่กล้าเสียมารยาทด้วย

ถึงแม้ว่ากลุ่มบริษัทมู่จะเป็นเพียงธุรกิจที่เพิ่งเกิดใหม่ได้ไม่นาน

แต่ทว่าอัตราการเติบโตในช่วงไม่กี่ปีมานี้ กลับรวดเร็วและน่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่ง

ยิ่งไปกว่านั้น...

ขุมกำลังตระกูลที่หนุนหลังผู้อาวุโสมู่อยู่ ก็จัดว่าแข็งแกร่งและทรงอิทธิพลไม่น้อย

ผู้อาวุโสมู่มองดูหวังชงชงพลางหัวเราะเบาๆ แล้วเอ่ย

"คุณชายหวัง... คุณกับสหายตัวน้อยหลินก็รู้จักกันด้วยหรือ?"

"ก่อนหน้านี้ไม่ถือว่ารู้จักหรอกครับ เพียงแต่ได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของคุณหลินมานานแล้ว"

เมื่อได้ฟังคำตอบ ผู้อาวุโสมู่ก็ยิ่งรู้สึกงุนงงหนักเข้าไปอีก

แต่ยังไม่ทันที่ท่านจะได้เอ่ยถามอะไรต่อ

หวังชงชงก็พูดขึ้นมาอีกประโยค

"พูดกันตามตรงเลยนะครับ ครั้งนี้ผมมาเป็นตัวแทนของคุณพ่อเพื่อมาพบกับคุณหลินโดยเฉพาะ ถ้าหากคราวนี้คุณพ่อของผมท่านไม่ติดภารกิจสำคัญ ท่านคงจะเดินทางมาพบคุณหลินด้วยตัวเองแล้วล่ะครับ"

ทันทีที่ประโยคนี้หลุดออกมา

ทั้งผู้อาวุโสมู่และมู่หนานจือ

ต่างก็ยิ่งรู้สึกสับสนมึนตึ้บ!

นี่มัน...

ตกลงว่าหลินม่อเป็นใครมาจากไหนกันแน่?

ถึงขนาดสามารถทำให้พ่อของหวังชงชงอย่าง 'หวังอิงเจีย' ประธานใหญ่แห่งกลุ่มบริษัทเทียนเหอ...

ตั้งใจจะเดินทางมาพบด้วยตัวเอง?

ผู้อาวุโสมู่เอ่ยถามขึ้นด้วยความคลางแคลงใจ

"คุณชายหวัง... เรื่องทั้งหมดนี้มันหมายความว่าอย่างไรหรือ?"

หวังชงชงไม่ได้ตอบคำถามนั้นในทันที

เขาหันไปมองหลินม่อด้วยสีหน้าที่แฝงการขออนุญาต

ด้านหลินม่อทำเพียงโบกมืออย่างไม่ใส่ใจพลางกล่าว

"ไม่เป็นไรครับ คุณพูดไปเถอะ"

สำหรับเรื่องนี้ หลินม่อไม่ได้คิดจะปิดบังอะไรอยู่แล้ว

ก็นะ การที่เขาถือครองหุ้นของกลุ่มบริษัทเทียนเหอเอาไว้ถึง 25%

มันถือเป็นเรื่องใหญ่ที่น่าสั่นสะเทือนมาก

เกรงว่าอีกไม่นาน ข่าวนี้ก็คงจะหลุดไปจนสร้างความฮือฮาไปทั่วทั้งอุตสาหกรรมอย่างแน่นอน!

ดังนั้น สู้เปิดปากพูดออกมาอย่างผึ่งผายเลยจะดีกว่า

"ได้ครับ"

หวังชงชงพยักหน้ารับ จากนั้นก็อธิบายให้ฟังด้วยท่าทีนอบน้อม

"คุณหลินได้ทำการเข้าซื้อหุ้นของกลุ่มบริษัทเทียนเหอเราไว้ถึง 25% ครับ สัดส่วนการถือครองหุ้นในบริษัท ณ ปัจจุบัน เป็นรองเพียงแค่คุณพ่อของผมเท่านั้น ท่านคือผู้ถือหุ้นประเภทบุคคลธรรมดาอันดับสองแห่งกลุ่มบริษัทเทียนเหอของเราครับ!"

ตูม!!

ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงมากลางวง!

ทั่วทั้งงาน... ตกอยู่ในความตื่นตะลึง!

ทุกคนในที่นั้นต่างยืนช็อกจนสติหลุด!

ถือครองหุ้นถึง 25%?!

แถมยังเป็นหุ้นของกลุ่มบริษัทเทียนเหอเนี่ยนะ?

นี่มัน...

คำประกาศนั้น ทำเอาทุกคนยืนแข็งทื่อเป็นหิน!

ส่วนเจียงไห่ในเวลานี้วิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่าง!

หลินม่อกลับกลายเป็น...

ผู้ถือหุ้นใหญ่อันดับสองของกลุ่มบริษัทเทียนเหอ?

นี่...

ไม่ได้กำลังล้อเล่นกันอยู่ใช่ไหม?

ถ้าอย่างนั้น ที่ผ่านมา... ตัวเขากำลังต่อกรอยู่กับตัวละครระดับนี้มาตลอดเลยงั้นหรือ?

ชั่วพริบตาเดียว ในหัวของเจียงไห่ก็คิดคำนวณผลลัพธ์ด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ

พร้อมกันนั้น เขาก็ได้แอบตัดสินใจอย่างเด็ดขาดอยู่ภายในใจ!

โดนกุมความลับสำคัญเอาไว้แล้วยังไงล่ะ?

ในเมื่ออีกฝ่ายมีชนักติดหลังของเขาอยู่ นั่นก็เท่ากับว่าระหว่างเขากับอีกฝ่าย 'มีความเชื่อมโยงถึงกัน' แล้วไม่ใช่หรือไง!

ถ้าอย่างนั้น...

ก็ต้องหาทางกระชับความสัมพันธ์นี้ให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้นไปอีก!

ต้องเกาะขาทองคำข้างนี้เอาไว้ให้แน่นหนาที่สุด!

ทางด้านผู้อาวุโสมู่และมู่หนานจือถึงกับต้องลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคออย่างยากลำบาก!

ก่อนหน้านี้ พวกเขาเคยคาดเดาความเป็นไปได้เอาไว้สารพัดรูปแบบ!

แต่ทว่า... ความเป็นไปได้รูปแบบนี้ กลับเป็นสิ่งที่พวกเขาคิดไม่ถึงเลยแม้แต่น้อย!

ก็นะ

สมมติฐานนี้มันออกจะหลุดโลกเกินไปหน่อย!

แถมยังดู...

โคตรจะเหลวไหล!

หุ้น 25% ของกลุ่มบริษัทเทียนเหอ!

ผู้ถือหุ้นใหญ่อันดับสอง!

นี่มันคือสถานะระดับสั่นสะเทือนฟ้าดินชัดๆ!

ส่วนทางด้านเฉินว่านที่ยืนอยู่ตรงนั้น

เวลานี้จิตใจได้จมดิ่งลงสู่ความสิ้นหวังโดยสมบูรณ์!

เขารู้สึกวิงเวียนศีรษะจนแทบจะยืนไม่อยู่!

ถึงแม้ก่อนหน้านี้เขาจะพอเดาได้ลางๆ แล้วว่าบุคคลระดับบิ๊กที่หวังชงชงพูดถึงก็คือหลินม่อ

แต่พอได้มาฟังสถานะที่แท้จริงจากปากอีกฝ่ายด้วยตัวเอง เขาก็ยังรู้สึกสิ้นหวังจนมืดแปดด้านอยู่ดี!

"ต้องอาศัยจังหวะที่พวกเขายังไม่สนใจเรา... หนี! ต้องรีบเผ่นเดี๋ยวนั้น!"

เมื่อคิดได้ดังนั้น

เฉินว่านก็ฝืนทนต่อความเจ็บปวดที่บริเวณหน้าท้อง

พยุงร่างตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น

เตรียมตัวจะแอบย่องหนีออกไปทางด้านนอก

ทว่าในจังหวะนั้นเอง หวังชงชงก็ปรายตามองมาพอดี

เขาจ้องมองเฉินว่านพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

"เหอะ? คิดจะหนีเหรอ? แกคิดว่าแกจะหนีรอดหรือไง?"

สิ้นคำพูดประโยคนั้น

ร่างของเฉินว่านก็พลันแข็งทื่ออยู่กับที่ทันที

ในขณะเดียวกัน ผู้อาวุโสมู่ก็หรี่ตาแคบลง จ้องมองไปที่เฉินว่าน

ลึกๆ ในใจเริ่มทำความเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดได้อย่างทะลุปรุโปร่ง!

ท่านแค่นเสียงหัวเราะเย็นชาแล้วเอ่ยขึ้น

"ไอ้หนูตระกูลเฉิน? เหอะๆ... หูจิ่ว"

"ครับนายท่าน"

ชายชราผู้ไว้หนวดเคราเล็กน้อยในชุดสูทภูมิฐานก้าวออกมาจากด้านหลังของผู้อาวุโสมู่

"ไปจัดเตรียมห้องพักส่วนตัวให้คุณชายเฉินสักห้อง ให้เขาได้นอนพักผ่อนอยู่ข้างใน เดี๋ยวฉันตั้งใจจะขับรถไปส่งคุณชายเฉินที่บ้านด้วยตัวเอง จะได้แวะนั่งจิบชากับผู้นำตระกูลเฉินด้วยพอดี ไม่ได้เจอกับตาแก่เฉินมาตั้งนาน... รู้สึกคิดถึงอยู่พอดีเลยเชียว"

"รับทราบครับ..."

หูจิ่วเดินตรงไปหาเฉินว่านแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มหวาน

"เชิญทางนี้ครับ คุณชายเฉิน"

เสี้ยววินาทีนั้น

ใบหน้าของเฉินว่านก็ซีดเผือด จิตใจร่วงหล่นสู่ความสิ้นหวังขั้นสุด!

ส่วนผู้อาวุโสมู่ก็หันมาคุยกับหลินม่อ

"สหายตัวน้อยหลิน คุณชายหวัง ตรงนี้คงไม่เหมาะจะคุยธุระกันเท่าไรนัก พวกเราเปลี่ยนสถานที่คุยกันดีไหม?"

"อืม ได้ครับ"

หลายสิบนาทีต่อมา

ณ บริเวณชั้นสอง

ภายในห้องรับรองส่วนตัวห้องหนึ่ง

บรรยากาศการพูดคุยระหว่างหลินม่อกับหวังชงชงเป็นไปอย่างชื่นมื่นและเป็นกันเอง

ส่วนผู้อาวุโสมู่กับมู่หนานจือนั้นขอตัวเลี่ยงออกไปนานแล้ว

หลังจากได้นั่งคุยสัพเพเหระกันอยู่พักใหญ่

หวังชงชงก็เริ่มจับทางนิสัยใจคอของหลินม่อได้บ้างแล้ว

เขาจึงหัวเราะเบาๆ แล้วเอ่ยขึ้นมา

"แต่จะว่าไปแล้ว... มีอยู่เรื่องหนึ่งครับที่ยังคงคอยกวนใจผมอยู่ตลอดเลย ผมเลยอยากจะขอเสียมารยาท... ปรึกษาและขอคำชี้แนะจากพี่หลินสักหน่อยครับ"

เมื่อได้ฟังคำพูดของหวังชงชง

หลินม่อก็ยกน้ำชาขึ้นจิบหนึ่งอึกแล้วตอบกลับไป

"คุณชายหวังคงอยากจะถามใช่ไหมครับ... ว่าทำไมผมถึงต้องเข้าซื้อหุ้นของเทียนเหอเอาไว้ตั้ง 25%?"

สำหรับคำถามที่หวังชงชงกำลังจะเอ่ยออกจากปากนั้น

ตัวเขาได้คาดการณ์เอาไว้ล่วงหน้าตั้งนานแล้ว

เมื่อโดนดักทางได้อย่างแม่นยำ หวังชงชงก็หัวเราะแห้งๆ เอื้อมมือไปลูบจมูกตัวเองแก้เขินพลางพยักหน้ายอมรับ

"ใช่ครับ แฮะๆ พี่หลินนี่ฉลาดเป็นเลิศจริงๆ"

หลินม่อทำเพียงแค่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ

จากนั้นก็อธิบายออกไปอย่างเรียบเฉย

"เหตุผลมันง่ายมากเลยครับ ก็เพราะผมมีความมั่นใจในกลุ่มบริษัทเทียนเหอ และมองเห็นว่ากลุ่มบริษัทนี้สามารถสร้างกำไรได้ ตัวผมเองก็ไม่ใช่คนที่มีความทะเยอทะยานอะไรมากมายหรอกครับ แค่อยากจะหาเงินมาทำให้ตัวเองร่ำรวยและสุขสบายขึ้นก็เท่านั้น ก็นะ... พื้นฐานทางบ้านผมไม่ได้มีเงินทองอะไรมากมาย ก็แค่ครอบครัวธรรมดาๆ ทั่วไป... เคยอยู่อย่างลำบากมาจนเข็ดขยาดแล้วล่ะครับ"

คำพูดของหลินม่อฟังดูสบายๆ และไม่คิดมากอะไร

แต่ทว่า เมื่อมันลอยเข้าหูของหวังชงชง กลับทำเอาอีกฝ่ายถึงกับมุมปากกระตุกไม่หยุด

ครอบครัวธรรมดาพ่อง!

ครอบครัวธรรมดาที่ไหนจะมีปัญญากว้านซื้อหุ้น 25% ของกลุ่มบริษัทเทียนเหอไปได้แบบเงียบกริบขนาดนี้?

พูดจาหมาๆ แบบนี้ ใครเชื่อก็โง่แล้ว!

หวังชงชงได้แต่แอบสบถด่าในใจ

แต่ภายนอกก็ยังคงพยักหน้ารับตามระเบียบพลางตอบ

"ฮ่าฮ่า ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง! ถ้าอย่างนั้น... ไม่ทราบว่าคุณหลินมีความคิดเห็นอย่างไรบ้างครับ กับสถานการณ์ความวุ่นวายภายในกลุ่มบริษัทเทียนเหอ... ที่ช่วงนี้กำลังมีคนปลุกปั่นเตรียมจะผลักดันให้เปลี่ยนตัวประธานกรรมการ?"