ตอนที่ 28 ครั้งแรกบนรถคันเดียวกัน
ตอนที่ 28 ครั้งแรกบนรถคันเดียวกัน
มุมมองของอันนา
ฉันขึ้นมานั่งที่เบาะข้างคนขับ
เขาออกรถตรงไปยังบ้าน...
ฉันไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำ
เพียงแค่หันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง
พยายามเบี่ยงเบนความคิดตัวเอง...
เขาเหยียบคันเร่งเพิ่มความเร็วขึ้น
จนฉันเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ
แล้วจู่ๆ รถก็หยุดกะทันหัน
แรงกระแทกทำให้ฉันเซถลาไปข้างหน้า
เกือบจะหัวฟาดกับแดชบอร์ด
แต่มีบางอย่างหยุดฉันไว้...
...มือหนึ่ง
มือที่ยื่นมาขวางไว้ตรงหน้าฉัน
เป็นมือของมาร์ค...
ใช่... มาร์คยื่นมือมารองระหว่างหน้าฉันกับแดชบอร์ดไว้ทัน
ฉันลืมทุกอย่างไปหมด...
ทันทีที่มือของเขาสัมผัสหน้าผากฉัน
มันรู้สึก...ปลอดภัย
ฉันนั่งกลับเข้าที่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แล้วหันไปมองเขาเงียบ ๆ
"เป็นอะไรหรือเปล่า?"
ฉันพยักหน้าเบา ๆ เป็นคำตอบว่าไม่เป็นไร
แล้วก้มมองถนนข้างหน้า
พยายามหาว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
แต่...ฉันไม่เห็นอะไรเลย
มุมมองของมาร์ค
เธอนั่งเงียบ...
เหมือนกำลังจมอยู่ในความคิดของตัวเอง
ผมอดไม่ได้ที่จะอยากแกล้งเธอเล่น
ก็คนมันน่ารักเวลาทำหน้าตาเหม่อ ๆ แบบนั้น
แต่แล้ว...ผมก็เห็นหน้า
ใบหน้าที่ผมตามหามานาน
...ไอ้จอห์น
มันขี่มอเตอร์ไซค์สวนมาโดยไม่สวมหมวกกันน็อก
ผมเหยียบเบรกทันที
แต่อันนาเกือบจะล้มไปข้างหน้า
ผมยื่นมือออกไป...เพื่อกันไม่ให้เธอเจ็บ
ในขณะที่สายตายังจับจ้องอยู่ที่กระจกมองข้าง
...ผมเห็นทะเบียนรถของมัน
แล้วหันไปถามเธอเบา ๆ
"เป็นอะไรหรือเปล่า?"
เธอพยักพร้ออมประโยค“ไม่เป็นไรค่ะ”
แล้วถามว่าเกิดอะไรขึ้น
"ไม่มีอะไรหรอก...แค่ลองเบรกดูว่ายังใช้ได้อยู่มั้ย"
ผมไม่อยากบอกเธอหรอกว่าเห็นจอห์นกลัวว่าเธอจะกังวล...ก็เลยแกล้งพูดลอย ๆ ไปแบบนั้นแทน
มุมมองอันนา
"หืม..." คำตอบเขาแบบไม่ค่อยใส่ใจ
ผ่านไปไม่กี่วินาที...
ฉันถึงได้รู้ว่าเขากลับมาแกล้งฉันอีกแล้วฉันหันขวับไปหาเขาทันที
ส่งสายตาดุ ๆ ใส่แบบไม่จริงจังนัก
เขายิ้มแล้วพูดขึ้นว่า
"เป็นผู้ใหญ่หน่อยครับคุณ"
"ฉันไม่ต้องแสดงหรอกก็ฉันเป็นผู้ใหญ่อยู่แล้ว"
"จริงดิ? โตแล้วเหรอ?"
"ใช่!" ฉันยืนยันหนักแน่น
"ถ้าโตแล้ว...แล้วทำไมไม่คาดเข็มขัดนิรภัยซะที?"
"หา!?"
"ก็ทำไมไม่คาด...เข็มขัดนิรภัย!" เขาพูดเสียงดัง ทำเป็นโกรธ เพื่อเน้นประโยคหลังให้หนักแน่น ฉันรีบก้มลงเช็กเข็มขัดทันที แล้วก็พบว่า...ฉันยังไม่ได้คาดจริง ๆ
มัวแต่ใจลอย ไม่ได้สังเกตเลย...
ฉันรีบคาดเข็มขัดให้เรียบร้อย
แล้วหันไปถามเขา
"เมื่อกี้...คุณถามคำนี้มาก่อนแล้วใช่มั้ย?"
"ใช่ ทำไมเหรอ?"
"เปล่าหรอก...
ก็แค่ตอนแรกฉันได้ยินเป็นคำถามอีกแบบน่ะ"
"หืม...นี่มีปัญหาเรื่องการได้ยินหรือเปล่า?"
"อะไรนะ?"
"นั่นแหละ!"
"ต้องให้พูดซ้ำสองรอบตลอดเลยเหรอ?"
"ที่ร้านอาหารก็ครั้งนึงแล้ว ตอนถามเรื่องเฟรนช์ฟรายส์"
"แล้วตอนนี้ก็เรื่องเข็มขัดอีก"
"ถ้าเธอมีปัญหาด้านหูจริง ๆ บอกได้นะ"
"ฉันรู้จักหมอหูตาคอจมูกดี ๆ อยู่คนหนึ่งเขาสามารถช่วยเธอได้"
"หรือว่าคำว่า 'อะไรนะ' กับ 'ห๊ะ?' คือสองคำที่เธอพูดเป็น?"
ฉันชะงัก...
เขาเสียงดังใส่ฉันแบบนั้น ฉันตกใจ...
ไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อน
หรือว่าฉันหูหนวกจริง ๆ?
ทำไมช่วงนี้ฉันถึงได้ยินผิดอยู่เรื่อย...
แม้แต่เมื่อกี้...
มันก็ไม่ใช่ครั้งแรก
เขาพูดถูกต้องมีอะไรผิดปกติกับฉันแน่ ๆ...
"เอาจริง ๆ ฉันไม่มีปัญหาเรื่องการได้ยินนะ...แต่พักหลัง ๆ มานี้ ฉันได้ยินผิดบ่อยมาก โดยเฉพาะวันนี้"
"อาจจะเป็นเพราะอุบัติเหตุที่ฉันเจอก็ได้..."
ฉันพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง... พยายามจะอธิบายให้เขาเข้าใจ
ให้ตายสิ... เธอน่ารักขนาดนี้ได้ยังไงไร้เดียงสาแบบที่ไม่โทษใครเลย
เธอยังคิดว่าตัวเองหูหนวกจริง ๆ อีกเหรอ
"ได้ยินผิดเหรอ?"
"เล่าให้ฉันฟังหน่อยสิ ว่าผิดยังไง?"
ฉันอยากมุดดินหนี...จะให้เล่าว่าฉันได้ยินเป็น เฟรนช์คิส เหรอ!?
ไม่เอาดีกว่า...
"ลืมแล้ว..."ฉันตอบเขาเบา ๆ
"ลืม? เอาเถอะ...งั้นคุณผู้ใหญ่คนนั้น ฝากจำไว้หน่อยก็แล้วกัน เวลานั่งรถต้องคาดเข็มขัดเสมอนะครับ"
ฉันพยักหน้ารับเบา ๆ
เขาสตาร์ทรถแล้วขับต่อกลับบ้าน
แต่ระหว่างทางเขาก็พูดขึ้น
"ขอถามอะไรสักอย่างได้ไหม?"
"อื้ม ถามมาเลย"
"ทำไมเธอถึงไม่บอกโมนาว่ารอยช้ำนั่นเกิดจากฉัน?"
เขารู้ได้ยังไงว่าฉันไม่ได้บอกโมนา?หรือว่าเขารู้... ว่าฉันมีรอยอีกที่อยู่ที่เอว?
ฉันเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะคิดได้ว่างั้นฉันถามกลับบ้างก็แล้วกัน
"แล้วทำไมคุณถึงขอโมนาไม่ให้ฉันโดนฉีดยาล่ะ?"
"ตอนเช้า...คุณยังไม่รู้เรื่องอดีตของฉันเลยด้วยซ้ำแต่กลับขอเธอไว้?"
เกิดความเงียบเข้ามาแทรกระหว่างเรา...
แล้วฉันก็ตอบเบา ๆ
"ฉันคิดว่า...สองคำถามนี้ มีคำตอบเดียวกันนะ"
มุมมองของมาร์ค
เธอรู้ได้ยังไง...ว่าผมขอโมนาไว้?
ที่ผมทำไปก็เพราะผมแคร์เธอ...
แม้ตอนนั้นจะยังไม่รู้เรื่องอดีตของเธอ
แต่เธอก็หลบหลังผม เหมือนกำลังขอความช่วยเหลือ
หลังจากรู้ว่าเธอกลัวเข็มขนาดนั้น
ผมก็ไม่อยากให้เธอเจ็บอีก...
เราทั้งคู่กลับถึงบ้าน
ผมเดินขึ้นห้องไปทันที
ในขณะที่อันนาก็เอาพัสดุไปให้แนนนี่
แล้วเธอก็ขึ้นห้องตัวเองไป
มุมมองของอันนา
ฉันอาบน้ำล้างหน้าให้สดชื่น
ก่อนจะเดินลงไปหาแนนนี่
"แนนนี่ ทำอะไรอยู่เหรอคะ?"
"ทำสลัดสตรอเบอร์รี่อยู่จ้ะ คุณมาร์คเขาชอบมากเลยนะ"
"อ้อ..." ฉันนึกขึ้นได้ทันทีเขาเคยสั่งไอศกรีมสตรอเบอร์รี่...
จากนั้น...ฉันก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากทางโถง
ฉันเดินไปดู เป็นผู้หญิงคนนั้น...
คนที่ฉันเห็นเมื่อวานกับหน้าอกที่แทบจะทะลุเสื้อออกมา
อยู่ตรงหน้ามาร์ค...
จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกโมโหขึ้นมาเฉย ๆ
แต่...ทำไมกันล่ะ?
ฉัน...หึงเขาเหรอ?
"คุณเป็นใครคะ?" ฉันถาม
"ฉันไม่ตอบคำถามของคนที่ยังไม่มีปัญญาซื้อเสื้อผ้าใส่เองหรอกนะ" เธอตอบ
คำพูดของเธอ...เหมือนมีดกรีดใจฉัน
ฉันยืนนิ่ง น้ำตาคลอ...
แต่ก่อนที่จะพูดอะไรออกไป
แนนนี่ก็เดินเข้ามาพอดี
"อันนาช่วยบอกมาร์คหน่อยว่าเลขามาถึงแล้ว"
เลขาฯ?...ผู้หญิงคนนี้เป็นเลขาส่วนตัวเขาเหรอ!?
แล้วทำไมไม่จ้างผู้ชาย?
ในความคิดที่กำลังวุ่นวาย ฉันเดินไปเคาะประตูห้องเขา
ประตูเปิดออก
มาร์คอยู่ในชุดขาสั้น กำลังใช้ผ้าเช็ดผมเปียก ๆแถมยังไม่ใส่เสื้ออีกต่างหาก!
ฉันรีบหันหน้าหนีทันที
"เลขาคุณมาแล้ว"
"โอเค" เขาหัวเราะเบา ๆที่เห็นฉันรีบหันหน้าหนีแบบนั้น
ฉันรีบเดินกลับห้องตัวเองทันที...
รู้สึกหงุดหงิดอะไรก็ไม่รู้ โดยที่ไม่ทราบสาเหตุ