ตอนที่ 14 มาร์คเป็นตัวแทนของจิ้งจก..

มุมมองอันนา

ฉันตื่นตอนเจ็ดโมงครึ่งเช้า...

รู้สึกเมื่อยเนื้อเมื่อยตัวไปหมด...

คงเพราะฤทธิ์ยา...

เดินเข้าไปในห้องน้ำ...

ของทุกอย่างในนั้นเป็นของใหม่หมด...

แปรงสีฟัน... สบู่... แชมพู...

ฉันหันไปถามแนนนี่ว่า "ฉันใช้ได้ไหม?"

เธอยิ้มแล้วพยักหน้า "เตรียมไว้ให้คุณเลยล่ะค่ะ"

ฉันอยากอาบน้ำ...

แต่ก็กลัวแผลจะเปียก...

เลยคิดว่าอาบแค่ช่วงล่างถึงหน้าอก แล้วใช้ผ้าขนหนูเช็ดช่วงไหล่ก็พอ...

มัดผมรวบขึ้นเป็นหางม้า...

แล้วถึงนึกขึ้นได้ว่า...

ยังไม่มีเสื้อผ้าใส่

เลยถามแนนนี่...

เธอยื่นถุงผ้ามาให้ ฉันเปิดดู...

ข้างในมีเสื้อยืดตัวใหญ่แบบหลวม ๆ สีเรียบเรียงมาอย่างดี 10 ตัว

กางเกงขาสั้นแบบที่ใส่นอนเมื่อคืนอีก 10 ตัว... พร้อมกางเกงในไซซ์ฉันเป๊ะ...

แต่ฉันหา บรา ไม่เจอ...

ฉันมองหน้าแนนนี่อย่างงง ๆ แล้วถามเบา ๆ

"แนนนี่... นี่ซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้ฉันหมดเลยเหรอคะ?"

"ฉันว่าแค่สองชุดก็พอแล้วมั้ง... เปลืองเงินเปล่า ๆ"

เธอยิ้ม... ยิ้มแบบอบอุ่น

"ไม่ใช่ฉันหรอกค่ะ..."

"คุณเขาเอามาให้ฉันตอนตีห้าน่ะ"

"...คุณเขา?"

"ใช่ค่ะ เขาตื่นเช้ามาก... ตีห้าถึงหก แล้วก็ออกกำลังกายประมาณชั่วโมงครึ่งได้"

"..."

"...แล้วทำไมไม่มีบราอะ แนนนี่?"

เธอยิ้มบาง ๆ แบบคนที่รู้แต่ไม่กล้าพูด

"คุณหมอสั่งไว้อย่างเคร่งเลยนะ ว่าห้ามให้บราเด็ดขาด"

"ถ้าฉันฝ่าฝืน เดี๋ยวคุณเขาจะโกรธเอา..."

ฉันอึ้ง...

ทำไมเขาต้องโกรธ?

แล้วก็นึกถึงคำพูดเมื่อคืน...

"อย่าใส่อะไรให้เกะกะแผล" ... เขาพูดแบบนั้น...

น่าอายที่สุดในชีวิต...

"โอเคค่ะ แนนนี่ ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ"

"ให้ฉันช่วยไหมจ๊ะ?"

"ไม่เป็นไรค่ะ... ฉันอาย..."

"..."

"คิดเสียว่าฉันเป็นแม่ของคุณอันนาเถอะ”

"...ถ้าอย่างนั้น...รบกวนแนนนี่ด้วยนะคะ"

หลังจากอาบน้ำเสร็จ...

ฉันคว้าผ้าขนหนูมาเช็ดตัว แล้วหยิบเสื้อยืดสีชมพูกับกางเกงขาสั้นสีดำมาสวม...

พึ่งสังเกตว่าเสื้อยืดมีแผ่นซับในคล้ายบราอยู่ในตัว...

พอดีเป๊ะ... ใส่สบายมาก...

แนนนี่เห็นแล้วชมว่า "สวยมาก"

ฉันปล่อยผมลง แล้วหวีเบา ๆ

แนนนี่เดินเข้ามาถามว่าจะให้เสิร์ฟอาหารเช้าในห้องไหม...

แต่ฉันปฏิเสธ

"ฉันอยากกินที่โต๊ะค่ะ... ไม่ชอบให้คนใช้มาเสิร์ฟถึงเตียง รู้สึกไม่ดี..."

ฉันเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารยาว...

เลือกมุมนั่งที่หันหน้าไปทางห้องครัว...

ด้านหลังของฉันคือบันไดทางขึ้นห้องนอนชั้นบน...

เห็นแม่บ้านหลายคนกำลังเดินขวักไขว่...

แล้วฉันก็มองไปรอบบ้าน...

บ้านหลังใหญ่... แต่มีกันแค่สองคน ฉันกับ“เขา”

รอบตัวมีแต่แม่บ้านเต็มไปหมด...

บรรยากาศทำให้ฉันนึกถึงตอนที่ “เรีย” ยังอยู่...

เรานั่งกินข้าวด้วยกันทุกวันอาทิตย์ตรงนี้...

แต่มาร์ค... เขายุ่งอยู่กับงาน ปาร์ตี้ หรือไม่ก็แฟนสาว...

ฉันแทบไม่เคยได้เจอหน้าเขาเลย... บางทีอาจจะแค่ 2–3 ครั้ง

ตอนเขาออกจากบ้าน หรือกลับเข้ามา...

แต่เมื่อไม่มีเขา...

บ้านนี้เป็นเหมือนสนามเด็กเล่นของฉันกับเรีย...

เล่นต่อสู้กันด้วยหมอน... เล่นวิดีโอเกม... บาสเกตบอล... หรือแม้แต่เต้นรำ

น้ำตาค่อย ๆ ซึมขึ้นมา...

แต่ฉันรีบเช็ดมันออกก่อนที่แนนนี่จะเห็น...

ไม่อยากให้เธอเสียใจ เพราะเธอเองก็ดูแลฉันดีมาก

แนนนี่เดินเข้ามาพร้อมแซนด์วิชหกชิ้น...

กลิ่นชีสหอมมากจนท้องร้อง...

เธอวางไว้ตรงหน้าฉัน 2 ชิ้น

ฉันกัดคำแรก... หลับตา... รู้สึกเหมือนขึ้นสวรรค์

"อื้อออออ... อร่อยมากเลยค่ะ แนนนี่"

คำที่สองตามมา... ฉันเงยหน้าขึ้น...

แล้วทุกอย่างก็ดับวูบ

มาร์ค...

เขานั่งอยู่ตรงข้ามฉัน...

มองฉัน... ด้วยสายตาแปลก ๆ...

ฉันสะดุ้ง... สำลักแซนด์วิชจนเกิดสะอึก

เขาพูดแผ่วเบา

"ดื่มน้ำก่อน... แซนด์วิชไม่ได้หนีไปไหนหรอก"

ฉันหยุดสะอึกทันที...

แม่เคยบอกว่า ถ้ากลัวมาก ๆ จะหายสะอึก...

เธอชอบหลอกว่ามีจิ้งจกบนไหล่ฉัน...

ฉันกลัวจิ้งจก... พอเธอพูด ฉันก็ลุกขึ้นเต้นเลย...

แล้วสะอึกก็หาย...

ตอนนี้... เสียงของมาร์ค... แทนที่จิ้งจกไปแล้ว...

หรือไม่ก็เขาเองแหละคือ “จิ้งจก” ของฉัน

แค่นึกภาพหน้าเขาเป็นจิ้งจก ฉันก็ขำแล้ว...

ฉันหัวเราะออกมา...

มาร์คเงยหน้ามอง

"หัวเราะอะไร?"

"ไม่มีอะไรค่ะ... ฉันแค่รู้สึกดีขึ้น"

หลังจากนั้นเขาก็กินแซนด์วิชสองชิ้น ดื่มน้ำส้ม แล้วเดินขึ้นห้องไป...

ฉันก็กินต่อจนหมด...

แนนนี่เอาอีกสองชิ้นมาให้เพิ่ม...

ฉันแกล้งทำเป็นอิ่ม... แต่จริง ๆ ยังหิวมาก

แกล้งทำเป็นฝืนใจ... กินเพราะแนนนี่ขอ...

แล้วผู้หญิงคนหนึ่งก็เดินเข้ามา...

แต่งตัวดีมาก... หน้าตาสดใสเหมือนเป็นเพื่อนสนิทที่ฉันลืมไปแล้ว

"สวัสดีจ้ะอันนา เป็นไงบ้าง?"

"...ดีขึ้นค่ะ..."

ฉันหันไปมองหน้าแนนนี่แบบสงสัยว่า ใครเหรอเธอถึงรู้จักชื่อฉัน

แนนนี่รีบแนะนำ

"คุณหมอโมนา คนที่ดูแลคุณช่วงพักฟื้น"

ฉันลุกขึ้นทันที เพื่อแสดงความขอบคุณ

แต่หมอรีบเดินเข้ามาแตะไหล่ฉันเบา ๆ

"ไม่ต้องทางการขนาดนั้นหรอกนะจ๊ะ เรียกโมนาเฉย ๆ ก็พอ"

"ค่ะ... ได้เลยค่ะโมนา"

จากนั้นเราก็เดินขึ้นไปชั้นบนเพื่อทำแผล...

แนนนี่เดินตามมาด้วย...

ฉันนั่งลงบนเตียง...

แนนนี่ล็อกประตู แล้วช่วยโมนาเตรียมอุปกรณ์

เธอเริ่มจากแผลที่ข้อมือ...

แสบจี๊ด... น้ำตาไหลเลย

ฉันรีบจับมือแนนนี่แน่น...

จากนั้นเธอก็ทำแผลที่คอ... เจ็บเหมือนกัน แต่พอทนได้

"อันนา... ถอดเสื้อได้ไหมจ๊ะ จะได้ทำแผลตรงหัวไหล่ด้วย"

"...หนูเขินอะคะ ขอเลื่อนแขนเสื้อแทนได้ไหม"

"โอเคเลยจ้ะ"

โมนายิ้ม... แล้วเริ่มทำแผล...

เธอใช้ไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์กับแอลกอฮอล์...

ฉันกรี๊ดลั่น...

เจ็บจนหน้าร้อนผ่าว

แล้วเธอก็หยิบเข็มฉีดยาขึ้นมา...

"อันนา ฉันต้องฉีดยาให้เธอนะ"

"ห๊ะ... นี่สำหรับฉันเหรอ?"

ฉันค่อย ๆ ถอยไปที่ประตู...

"กลัวเข็มเหรอจ๊ะ?"

"ฉันกลัวมากเลยค่ะ ขอเป็นยาเม็ดแทนได้ไหม"

"ไม่ได้ ต้องเป็นยาฆ่าเชื้อทางฉีดเท่านั้น"

ฉันเริ่มหมุนลูกบิด...

"ไม่เอาค่ะ ฉันยอมกินยาเม็ดสิบเม็ดแทนได้เลยนะ!"

"อันนา... อย่าหนีนะ ฉันเคยเจอเด็กดื้อแบบนี้มาเยอะแล้ว..."

"แนนนี่! ช่วยหนูที! บอกหมอว่าไม่เอาเข็ม!"

"อันนา เธอต้องอดทนนะจ๊ะ... เดี๋ยวก็หายแล้ว..."

ทั้งสองคนเดินเข้ามาใกล้...

ฉันเปิดประตูวิ่งออกไป...

แล้วหัวก็ชนเข้ากับอะไรบางอย่าง...