ตอนที่ 10 ไฝที่สมบูรณ์แบบในตำแหน่งที่สมบูรณ์แบบ
ตอนที่ 10 ไฝที่สมบูรณ์แบบในตำแหน่งที่สมบูรณ์แบบ
มุมมองของมาร์ค
อันนา...
ทำไมเธอถึงพิเศษขนาดนี้...
ฉันเจอผู้หญิงมามากมาย แต่กับเธอ...มันรู้สึกแตกต่างออกไป
ฉันห่วงเธอมาก...หวงเธอมาก...
แค่ตอนที่เธอโผเข้ามากอด ฉันกลับรู้สึกวาบหวาม...
นี่มันเป็นเพราะรูปร่างที่สมบูรณ์แบบของเธอ หรืออะไรกันแน่?
ทำไมฉันถึงโกรธตอนที่พวกนั้นแซวเธอ?
ทำไมฉันถึงกระวนกระวายตอนเธอบาดเจ็บ?
ทำไมฉันถึงเศร้า...เวลาที่เห็นเธอร้องไห้?
คำถามพวกนี้วนเวียนอยู่ในหัวตอนที่ฉันกำลังขับรถพาเธอกลับบ้าน...
เธอนั่งอยู่ข้างๆ บนเบาะผู้โดยสาร...
(ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน)
เธอโผมากอดฉันแน่น...
ฉันก็แค่ลูบหลังเธอเบาๆ เพื่อให้เธอรู้ว่า...มันจะไม่เป็นไร
แต่ยิ่งเธอกอดแน่นขึ้น ฉันกลับยิ่งควบคุมตัวเองไม่อยู่...
มัน...ตื่นตัว
ถ้าเธอกอดฉันอีกแค่สักนาที...
ฉันคงจับเธอนอนบนฝากระโปรงรถ
มือฉันจะไม่หยุดแค่ที่หลังแน่นอน...
แต่โชคดีที่เธอคลายกอดออก...
หรือเธอรู้ว่า...ฉันคิดอะไรอยู่?
เธอถอยออกมาเพียงไม่กี่นิ้ว ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา...
เธอมองหน้าฉันแวบหนึ่ง ก่อนจะหมดสติล้มพับไป...
ฉันรับเธอไว้ทัน มือหนึ่งโอบเอว อีกมือจับข้อมือของเธอไว้แน่น
"อันนา! ตื่นสิ!" ฉันร้องเรียกเธอ
เลือดเปื้อนเสื้อเธอไปหมด และตอนนี้เสื้อฉันก็เปื้อนด้วย...
ฉันอุ้มเธอขึ้นมาแบบเจ้าสาว
(ทำไมผู้หญิงดูตัวเล็กแต่เวลายกนี่หนักชะมัด...)
ฉันวางเธอไว้ที่เบาะผู้โดยสาร แล้วกลับมานั่งประจำที่คนขับ
ฉันคาดเข็มขัดให้เธอ ขณะที่ลากสายเบลต์ผ่านตัวเธอ...
มือฉันไปสัมผัสหน้าอกเธอเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ...
ฉันหยุดมอง...แต่มันไม่ควรเกิดขึ้น...
“มาร์ค นายไม่ใช่คนแบบนั้น” ฉันเตือนตัวเอง
จากนั้นก็รีบโทรหาเพื่อนหมอ คุณหมอประจำบ้านของครอบครัว
“ด่วนเลย...รีบมาบ้านฉัน...ฉุกเฉินมาก”
ฉันขับรถเร็วขึ้น...ใจฉันแทบจะหลุดออกจากอก
เธอยังหายใจอยู่...
หัวของเธอล้มพิงบ่าฉัน
ใบหน้าเธอสวย...แดงเพราะน้ำตา
เมื่อถึงบ้าน ฉันจัดการอุ้มเธอลงจากรถแล้วพาเข้าไปในห้องนอน
หมอมาถึงในไม่กี่นาที
เธอเช็กชีพจร แล้วบอกว่า “ต้องรีบพาเข้าโรงพยาบาล”
“ไม่ได้ เธอสำคัญกับฉัน...รักษาที่นี่ได้ไหม?” ฉันถาม
หมอพยักหน้า “งั้นฉันต้องเช็กกรุ๊ปเลือดก่อน โชคดีที่ฉันมีเลือดสำรองมาด้วย”
ตอนนั้นหมอกำลังจะถอดเสื้อเธอออกเพื่อตรวจบาดแผล
ฉันรีบยกมือห้าม “เดี๋ยวก่อน! จะทำอะไรน่ะ?”
หมอหันมามองฉันแบบงงๆ “ก็ตรวจบาดแผลสิ ต้องถอดเสื้อก่อนนะมาร์ค”
ฉันกลืนน้ำลาย “โอเค...งั้นฉันออกไปข้างนอก ให้แนนนี่เข้ามาช่วยแทน”
ฉันรีบออกจากห้องทันที...ใจเต้นระส่ำ
ตอนนั้นฉันเผลอเห็น...ชุดชั้นในของเธอ มันเป็นสีชมพู...แต่มีเลือดเปื้อนไปหมด
มีกลไกบางอย่างในสมองบอกให้ฉันรีบออกมา...
แต่ในใจลึกๆ ฉันก็อยากจะอยู่...
ระหว่างที่สมองสองฝั่งตีกัน ฉันเห็นร่องอกเธอ...
และที่นั่น...
ไฝเล็กๆ ที่อยู่ตรงกลาง...สวยมาก
เป็นจุดที่สมบูรณ์แบบบนร่างกายเธอ
ทำไมฉันถึงอยากจะ...ดูดไฝนั่น?
ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ...
ในที่สุดฉันก็ตัดสินใจออกจากห้อง
หนึ่งชั่วโมงครึ่งผ่านไป หมอออกมาพร้อมรอยยิ้ม
“เธอปลอดภัยแล้ว” หมอบอก
ฉันถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ทำไมถึงยิ้มล่ะ?”
“มาร์ค...เธอเป็นใครน่ะ? นายตกหลุมรักแล้วใช่ไหม?”
“อย่าล้อเล่นน่า...” ฉันพยายามกลบเกลื่อน
“ฉันเป็นเพื่อนนายก่อนเป็นหมอ นายรู้ใช่ไหม?”
“ก็เธอเป็นพยานของคดีนะ ฉันแค่ห่วงในฐานะคนสำคัญคนนึง”
หมอยักไหล่ “โอเคๆ ถ้าไม่บอกก็ไม่เป็นไร แต่ดูแลเธอให้ดีล่ะ”
“ต้องดูแลยังไงบ้าง?”
“ให้เธอใส่เสื้อผ้าหลวมๆ ห้ามใส่บราเด็ดขาด เพราะบาดแผลจะหายช้า และให้ทานอาหารที่มีพลังงานสูง”
ฉันพยักหน้า “เข้าใจแล้ว ถ้ามีอะไรฉุกเฉินฉันจะโทรหา”
ระหว่างที่หมอกำลังจับมือฉันเพื่อจับมือสวัสดี เธอเห็นแผลเล็กๆ บนฝ่ามือฉัน
“นายก็มีแผลนี่นา เดี๋ยวติดเชื้อหรอก”
เธอเริ่มทำแผลให้ฉันโดยไม่รอฟังคำปฏิเสธ
“แปลกจัง...” เธอพูดขึ้น
“อะไรแปลก?”
“แผลที่ข้อมือของเธอก็เหมือนกับของนายเลยนะ เหมือนเกิดพร้อมกันเลยล่ะ”
ฉันทำเป็นไม่สนใจ “อืม…”
เธอยิ้มอีก “ฉันเอาสร้อยข้อมือของเธอไว้กับแนนนี่นะ ไปเอาคืนล่ะ”
“โอเค…” ฉันตอบเรียบๆ
แต่ความจริง...ฉันรู้สึกอาย
เพราะแผลที่มือของฉัน กับข้อมือของเธอ...มันเกิดขึ้นเพราะฉันเอง...
*ขออนุญาตแหมใส่ไอ้มาร์คค่ะ แหมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม*