ตอนที่ 5 แม่.. ฉันคิดถึงแม่นะ

มุมมองของอันนา

แม่ของฉัน...

เธอรักฉันมาก...

ฉันคือของขวัญล้ำค่าที่พ่อมอบให้กับแม่...แม่กับพ่อรักกันมาก พ่อของฉันเป็นนายพลทหาร

เขาเสียชีวิตตอนฉันอายุแค่ 5 ขวบ

ฉันแทบจำหน้าเขาไม่ได้เลย

แต่แม่... แม่มักจะเล่าเรื่องราวความกล้าหาญของพ่อให้ฟังเสมอ

หลังจากพ่อจากไป

แม่ก็แบกรับหน้าที่ดูแลครอบครัวไว้คนเดียว

แม่เริ่มทำงาน

งานหนักมากจนแทบไม่มีเวลาดูแลฉันเหมือนเดิม

สุดท้ายแม่ก็ตัดสินใจพาฉันไปอยู่หอพักใกล้โรงเรียน

ที่นั่น... ฉันได้พบกับเรีย

เมื่อฉันอายุครบ 13 ปี แม่ก็ตัดสินใจจะเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

เธอบอกกับฉันว่าจะแต่งงานใหม่...

และขอความเห็นจากฉันด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ฉันดีใจนะ...

ดีใจที่แม่ได้เจอกับใครสักคนที่ดูแลเธอได้

พ่อเลี้ยงของฉันเป็นหัวหน้าในที่ทำงานของแม่

เขามีลูกชายคนหนึ่ง ชื่อจอห์น

ตอนที่แม่แต่งงานกับเขา จอห์นอายุ 19 ปี

ตอนนี้... เขาอายุ 25 แล้ว

แม่ไม่เคยแสดงความลำเอียงระหว่างฉันกับเขาเลย

แต่จอห์น... เขาแทบไม่พูดกับฉันเลยสักคำ

ฉันเรียนเก่ง เป็นที่หนึ่งของโรงเรียนและมหาวิทยาลัย

พ่อเลี้ยงของฉันภูมิใจในตัวฉันมาก

เขาหวังให้ฉันสืบทอดธุรกิจของเขาในอนาคต

ฉันก็มีความสุขนะ

แต่บางที... ฉันก็สงสัย

หรือสิ่งนี้เอง... ที่ทำให้จอห์นเกลียดฉัน?

เขาถึงกับ... ฆ่าแม่ของฉัน

ทำไมกัน

แม่... หนูกลัว หนูยังไม่อยากเสียแม่ไป

กลับมาหาหนูเถอะ... หนูต้องการแม่

ปัจจุบัน

ภาพความทรงทั้งหมดตีกลับเข้ามาในหัวฉันทันที

ตอนที่ฉันวิ่งอยู่บนถนนมืด ๆ เพียงลำพัง

ขอให้ทั้งหมดนี้เป็นแค่ฝัน

ขอร้องล่ะ

ได้โปรด

ขอให้ฉันตื่นขึ้นมาจากฝันร้ายนี้ที

ฉันอยากเจอเรีย

อยากกลับไปเรียนกับเธอ

อยากใช้ชีวิตธรรมดา

อยู่กับพ่อแม่แบบที่เคยมี

น้ำตาไหลไม่หยุด

ฉันวิ่งต่อไม่ไหวแล้ว

ร่างกายทรุดลงกลางถนน

ฉันเอามือปิดหน้า

แล้วร้องไห้ออกมาอย่างหนัก

สะอื้นจนตัวโยน

มาร์ค...

มาร์ค...

ภาพของมาร์คแวบเข้ามาในหัว

ตอนนี้น่าจะประมาณห้าทุ่มครึ่งแล้ว...

ฉันต้องบอกเขาให้รู้เกี่ยวกับจอห์น

จอห์นอาจหนีไปได้

แล้วพ่อของฉันก็อยู่กับเขา...

เขาอาจตกอยู่ในอันตราย...!

ฉันลุกขึ้นช้า ๆ

เดินไปนั่งที่ม้านั่งข้างถนน

รีบควานหามือถือในกระเป๋า

โชคดี... ยังอยู่!

ฉันรีบกดโทรไปที่เบอร์บ้านของเรีย

เสียงผู้หญิงสูงวัยรับสาย

"ฮัลโหล... ใครโทรมาคะ?"

"แนนนี่... แนนนี่ใช่มั้ยคะ?

ฉันอันนาเองค่ะ"

"อันนา เบต้า...

(‘เบต้า’ ในภาษาท้องถิ่นคือคำที่ใช้เรียกลูกอย่างเอ็นดู)

เกิดอะไรขึ้น?

ทำไมโทรมาดึกขนาดนี้?

ทุกอย่างโอเคไหม?"

"ฉันไม่มีเวลามากค่ะ...

ขอร้อง ช่วยต่อสายให้คุณมาร์คที

เรื่องนี้ด่วนมาก!"

"โอเคเบต้า เขาอยู่ในห้องของเรียนะ

รอเดี๋ยวฉันจะไปตามให้..."