บทที่ 296 มนุษย์ปุถุชนสังหารเซียน

บทที่ 296 มนุษย์ปุถุชนสังหารเซียน

“เกิดอะไรขึ้น? เหตุใดเขาจึงไม่ขยับเขยื้อนแล้ว?” มีคนพบเห็นความผิดปกติ จึงร้องตะโกนขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ

ฝูงชนหันหน้าไปมองดู และก็เป็นเช่นนั้นจริง ยามที่มองเห็นร่างแปลงเซียนยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น คล้ายกับทั่วทั้งร่างแข็งทื่อไปแล้วก็ไม่ปาน ไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย

เขาไม่มีความโอหังที่มองลงมาจากที่สูงเหมือนเมื่อครู่นี้อีกต่อไปแล้ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวตื่นตระหนก จับจ้องมองเว่ยเจิ้งตาไม่กระพริบ คล้ายกับเห็นผีก็ไม่ปาน

“ท่านบรรพบุรุษ เกิดอะไรขึ้น รีบฆ่ามันเร็วเข้า” ผู้เฒ่าคนนั้นร้องตะโกนอยู่ด้านหลัง

ทว่า ร่างแปลงเซียนคล้ายกับไม่ได้ยินก็ไม่ปาน ยืนอยู่ด้านหน้าของเว่ยเจิ้ง ติดตามมาด้วยทั่วทั้งร่างสั่นเทาอย่างไม่หยุดยั้ง

“เจ้า…… เหตุใดบนร่างของเจ้าจึงมีพลังแห่งบุญบารมีหนาแน่นถึงเพียงนี้? แท้จริงแล้วเจ้าเป็นผู้ใดกันแน่?”

ชี้ไปที่เว่ยเจิ้ง ตื่นตระหนกหวาดกลัวจนกระทั่งนิ้วมือยังกำลังสั่นเทา

มองเห็นเว่ยเจิ้งทั่วทั้งร่างโอบล้อมไปด้วยชั้นหมอกเมฆาสีม่วงอ่อนๆ สายหนึ่ง ศักดิ์สิทธิ์เป็นล้นพ้น ย่อมเป็นสิ่งที่บุญบารมีก่อตัวขึ้นมานั่นเอง

เรื่องนี้ทำให้เขาคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ มนุษย์ปุถุชนเพียงแค่คนเดียว จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะมีทั่วทั้งร่างโอบล้อมอยู่ท่ามกลางพลังแห่งบุญบารมี

เพราะต่อให้เป็นเซียน ก็ยากจะต้านทานรับพลังแห่งบุญบารมีที่หนาแน่นถึงเพียงนี้ได้

ยกเว้นเสียแต่ว่าจะอยู่เหนือเซียนขึ้นไป คนสวรรค์หรือพระอริยบุคคลจึงจะสามารถต้านทานรับได้

ทว่าเว่ยเจิ้งไร้ซึ่งพลังปราณปรากฏเลยสักนิด นี่เป็นเพียงมนุษย์ปุถุชนคนหนึ่งเท่านั้นเอง เรื่องนี้จะเป็นไปได้อย่างไร

สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกตื่นตระหนกหวาดกลัวที่สุดก็คือ ยามที่เพิ่งจะเข้าใกล้เว่ยเจิ้งภายในรัศมีไม่กี่จ้าง วิชาเซียนทั้งหมดของเขาล้วนเสื่อมประสิทธิภาพลงไปทั้งหมด

บุญบารมีปกปักษ์กาย หมื่นธรรมไม่อาจกล้ำกราย!

ต่อให้เป็นร่างแปลงเซียน ยามเผชิญหน้ากับเว่ยเจิ้งที่มีบุญบารมีเกื้อหนุน ก็จะตกต่ำลงกลายเป็นมนุษย์ปุถุชนในชั่วพริบตา

เว่ยเจิ้งเห็นฝ่ายตรงข้ามติดขัดหยุดชะงักลง รู้ดีว่าโอกาสทองไม่อาจปล่อยให้หลุดมือ รีบเหวี่ยงหมัดขึ้นมาแล้วซัดออกไปหมัดหนึ่งทันที

ทว่า การกระทำเช่นนี้ ยามที่ตกอยู่ในสายตาของผู้อื่น กลับน่าขันถึงขีดสุด

“นี่เขาคิดจะลงมือต่อร่างแปลงเซียนอย่างนั้นหรือ? ช่างใจกล้าบ้าบิ่นพอดูเลยนะ!”

“ใช้หมัดโจมตีร่างแปลงเซียน เจ้าหมอนี่คงไม่ได้บ้าไปแล้วกระมัง? นั่นคือร่างแปลงที่ควบแน่นขึ้นมาจากปราณเซียนเชียวนะ”

“ถึงกับใช้การโจมตีที่เรียบง่ายถึงเพียงนี้ เหตุใดข้าจึงรู้สึกอับอายขายหน้าเหลือเกินนะ?”

เมื่อเห็นเว่ยเจิ้งเหวี่ยงหมัดซัดตรงไปยังร่างแปลงเซียนหมัดหนึ่ง ผู้คนโดยรอบต่างก็เดือดพล่านขึ้นมา ต่างพากันหัวร่อฮ่าๆ ออกมาติดต่อกัน

“เดาะเดาะ มนุษย์ปุถุชนก็ยังคงเป็นมนุษย์ปุถุชนอยู่วันยังค่ำล่ะนะ”

“ความแตกต่างระหว่างเซียนและมนุษย์ปุถุชนยังแยกแยะไม่กระจ่างแจ้ง ถึงกับเหวี่ยงหมัดก็ชกเลย เจ้าหมอนี่จะโง่เง่าปานใดกัน”

มุมปากของเฉินหย่งซวี่กระตุก อดไม่ได้ที่จะหัวร่อฮ่าๆ ออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความเย้ยหยันถากถาง

เหตุผลที่เซียนถูกเรียกว่าเซียน นั่นก็เป็นเพราะรูปแบบของชีวิตและพลังงานของตนเองเหนือล้ำกว่ามนุษย์ปุถุชนไปไกลแสนไกล พลังฝีมือจะเกรียงไกรปานใด

เจ้ามนุษย์ปุถุชนสมองนิ่มคนนั้นถึงกับใช้หมัดรับมือกับร่างแปลงเซียน?

เขาโลดแล่นอยู่ในจงโจวมาเป็นเวลานานถึงเพียงนี้ ยังไม่เคยพบเห็นผู้ที่โง่เขลาเบาปัญญาถึงเพียงนี้มาก่อนเลยจริงๆ

ทว่าก็แค่นั้นแหละ มนุษย์ปุถุชนเพียงแค่คนเดียว เผชิญหน้ากับเซียนยังกล้าลงมือ ก็นับว่าความกล้าหาญน่าชมเชยแล้ว

ทว่าผลลัพธ์น่าเวทนานัก เกรงว่าชั่วชีวิตนี้ของเขาคงไม่มีโอกาสได้เหวี่ยงหมัดเป็นครั้งที่สองแล้ว

ผู้คนในสถานที่เกิดเหตุจำนวนมากต่างก็อดไม่ได้ที่จะใช้มือทั้งสองข้างปิดบังดวงตาไว้ ทานทนดูต่อไปไม่ได้จริงๆ นี่มันก็แค่การหาที่ตายด้วยตนเองชัดๆ

ทว่าพวกเขากลับไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่า ในยามนี้ร่างแปลงเซียนกลับมีสีหน้าท่วงท่าที่ตื่นตระหนกหวาดกลัวถึงขีดสุด

“ตูมตาม!”

ในเวลานี้เอง พลันมีเสียงทึบหนักสายหนึ่งแว่วดังมา

เว่ยเจิ้งซัดหมัดหนึ่งลงบนศีรษะของร่างแปลงเซียน พลังแห่งบุญบารมีอันไร้ขอบเขตจำกัด ราวกับคลื่นยักษ์ม้วนซัดสาดเข้ามา

การกระแทกกระทั้นของพลังชนิดนั้น ทำลายล้างร่างแปลงของเขาในทุกๆ นิ้วโดยตรง

นั่นคือพลังแห่งบุญบารมีที่แม้กระทั่งเซียนก็ยังไม่อาจทานทนรับได้ แล้วจะนับประสาอะไรกับร่างแปลงเพียงแค่ร่างเดียวของเขาจะต้านทานรับไว้ได้?

ในชั่วพริบตา ภายใต้สายตาของฝูงชนที่จับจ้องมองอยู่ ศีรษะของร่างแปลงเซียนระเบิดออกราวกับแตงโมเน่าก็ไม่ปาน

หลังจากนั้นภายใต้สายตาที่เบิ่งตากว้างจนอ้าปากค้างของทุกคน ร่างแปลงเซียนแปรเปลี่ยนเป็นแสงดวงดาวสาดกระจายลงมาเป็นแถบ เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย

“เขา…… เขาใช้หมัดเดียวชกจนร่างแปลงเซียนสลายไปจริงๆ หรือนี่”

ฝูงชนทั้งหมดต่างพากันเบิกตากลมโตด้วยความตื่นตระหนกสงสัยไม่แน่ใจ

ยากจะเชื่อถือได้จริงๆ นะ!

นั่นคือร่างแปลงเซียนเชียวนะ

ต่อให้ใช้สมบัติวิเศษระดับแนวหน้าฟาดฟันลงไป ก็ไม่แน่ว่าจะสามารถชกจนเขาสลายไปได้

ทว่าในยามนี้พวกเขากลับมองเห็นสิ่งใดกันแล้ว?

มนุษย์ปุถุชนขยะผู้นั้น ถึงกับอาศัยเพียงแค่หมัดเดียวเช่นนี้ ก็ทำลายล้างร่างแปลงเซียนลงได้แล้ว?

เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้า ผู้คนในสถานที่เกิดเหตุก็ไม่รู้ว่ามีมากเท่าใดที่กลายเป็นหินไปในทันที

ส่วนเฉินหย่งซวี่นั้นอ้าปากค้าง แข็งทื่ออยู่กับที่โดยตรง รู้สึกเพียงแค่ว่ามีไอเย็นขุมหนึ่งตรงแนวสันหลัง พุ่งตรงไปยังสมองส่วนหลังทันที

เขาคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจจริงๆ นั่นคือร่างแปลงเซียน ภาพวาดที่บรรพบุรุษตระกูลเฉินเหลือทิ้งไว้ก่อนเหาะเหินขึ้นสวรรค์ ถึงกับถูกทำลายล้างไปเช่นนี้เอง

ยามที่ร่างแปลงเซียนเลือนหายไป ม้วนคัมภีร์ที่ลอยตัวอยู่กลางห้วงมิติว่างเปล่า ก็ระเบิดออกอย่างรุนแรง แหลกสลายกลายเป็นผงธุลี

“อ๊าก…… อ๊ากๆๆ…… อาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่บรรพบุรุษตระกูลเฉินเหลือทิ้งไว้ ถึงกับถูกทำลายลงไปเช่นนี้แล้ว”

ผู้เฒ่าคนนั้นเมื่อเห็นสถานการณ์ ยามนั้นก็ร้องตะโกนขึ้นมาด้วยความโศกเศร้าเสียใจอย่างรุนแรงทันที

เสียงร้องตะโกนครั้งใหญ่ของเขา พลันทำให้ทุกคนตื่นจากความตกตะลึงพรึงเพริดขึ้นมาทันที

หลังจากนั้นสายตาของพวกเขา ก็จับจ้องรวมกันไปที่ร่างของเว่ยเจิ้งอย่างรวดเร็ว ในนัยน์ตาเต็มเปี่ยมไปด้วยร่องรอยของความตื่นตระหนกสงสัย

เพียงแค่หมัดเดียว ก็ชกจนร่างแปลงเซียนสลายไปแล้ว

เจ้าหมอนี่แท้จริงแล้วมีที่มาที่ไปอย่างไรกันแน่ พลังฝีมือถึงกับแข็งแกร่งดุดันถึงระดับนี้เชียวหรือ?

กระทั่งร่างแปลงของเซียนก็ยังไม่อาจทานทนรับอานุภาพหมัดเดียวของเขาได้เชียวหรือ?

“มนุษย์ปุถุชน เจ้าทำลายอาวุธศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลเฉินของข้า ความผิดล้นพ้นสมควรตาย ข้าจะลงมือฆ่าเจ้าด้วยตนเอง”

ผู้เฒ่าคนนั้นถูกกระตุ้นจนแทบจะคลุ้มคลั่ง แผดเสียงคำรามลั่นพร้อมกับพุ่งเข้ามาเข่นฆ่าสังหารทางเว่ยเจิ้ง ใบหน้าบิดเบี้ยวไปหมดแล้ว เจตนาฆ่าพุ่งทะยานหมื่นจ้าง

คนที่สามารถชกจนร่างแปลงเซียนสลายไปได้ เจ้าคิดว่าเขาจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้าอย่างนั้นหรือ?

เมื่อเห็นการกระทำของผู้เฒ่าคนนั้น เต๋อหยวนจื่อก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจออกมาอย่างเงียบๆ มีชีวิตอยู่ไม่ดีหรืออย่างไร? เหตุใดจึงต้องรนหาที่ตายด้วย?