บทที่ 103 ทูตปฐพีโยวหมิง

วันรุ่งขึ้น

เสิ่นเยี่ยนชิวนั่งรถม้า มุ่งหน้าออกจากเมืองซุ่นเทียนฝู่ไปยังหมู่บ้านตระกูลเสิ่นอย่างเอิกเกริก โดยมีกองทหารอารักขาเป็นขบวนยาว

บนกำแพงเมือง

หลินโม่เฉินยืนเอามือไพล่หลัง กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา "แผนการเริ่มได้!"

"ขอรับ!"

ร่างคนหลายสายเบื้องหลังเขาเลือนหายไปในพริบตา

ในเวลาเดียวกัน

สิบห้าขุมกำลังใหญ่แห่งซุ่นเทียนฝู่ส่วนใหญ่ล้วนเคลื่อนไหวเมื่อได้ยินข่าว

ศึกที่ชี้ชะตาความสงบสุขของซุ่นเทียนฝู่กำลังจะมาถึงแล้ว

บนถนนที่มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านตระกูลเสิ่น

ภายในรถม้าอันหรูหราของเสิ่นเยี่ยนชิว

ประกอบด้วยเสิ่นเยี่ยนชิว, ไป๋เชียนชิว, เสิ่นชิงซาน, ซั่งกวนจินหง, ชายชราสองคนที่กำลังหลับตาพักผ่อน และชายวัยกลางคนที่มีสีหน้าเคร่งขรึมอีกแปดคน

พื้นที่ภายในรถม้ากว้างขวางมาก แม้จะนั่งกันนับสิบคนก็ไม่รู้สึกแออัดแม้แต่น้อย

ซั่งกวนจินหงลองสัมผัสพลังดูพบว่า คนบนรถม้าล้วนเป็นยอดฝีมือที่อยู่ในระดับปรมาจารย์ใหญ่ทั้งสิ้น ที่สำคัญคือเขาไม่อาจมองทะลุความแข็งแกร่งของเสิ่นเยี่ยนชิวได้ อีกฝ่ายต้องฝึกฝนเคล็ดวิชาซ่อนเร้นพลังที่แท้จริงอย่างแน่นอน

"ประมุขพรรคซั่งกวน ข้อมูลที่ข้าให้ท่านไปก่อนหน้านี้ ท่านคงอ่านอย่างละเอียดแล้วกระมัง นี่คือโอกาสที่ท่านจะได้แสดงฝีมือ ยุทธภพซุ่นเทียนฝู่กำลังจะถูกล้างไพ่ใหม่ ข้าผู้เป็นเจ้าเมืองจะสนับสนุนให้พรรคเหรียญทองของท่านกลายเป็นพรรคอันดับหนึ่งแห่งยุทธภพซุ่นเทียนฝู่ ท่านเห็นว่าอย่างไร?"

"ขอบคุณท่านเจ้าเมืองในความหวังดี ข้าทราบดีว่าในใต้หล้าไม่มีงานเลี้ยงใดได้มาเปล่าๆ ท่านเจ้าเมืองโปรดว่ามาเถิด ต้องการให้ข้าทำสิ่งใด"

"พี่ซั่งกวนช่างเป็นคนตรงไปตรงมาจริงๆ!"

"ช่วยข้าสังหารคนผู้หนึ่ง!"

"ผู้ใดหรือ?"

"ติงอีผิง!"

"ตกลง!" ซั่งกวนจินหงรับปากภายนอก ทว่าในใจกลับกำลังลอบคิดคำนวณ เขารู้ดีว่าเสิ่นเยี่ยนชิวกำลังยืมดาบฆ่าคน รอให้เขาสังหารติงอีผิงเสร็จสิ้น เพื่อระงับโทสะของหวนเยวี่ยโหว อีกฝ่ายคงจะสังหารเขาแล้วส่งหัวไปให้หวนเยวี่ยโหวเป็นแน่

เมื่อเห็นซั่งกวนจินหงรับปากอย่างง่ายดาย แววตาของเสิ่นเยี่ยนชิวก็เผยความประหลาดใจวูบหนึ่ง เขาไม่คิดเลยว่าซั่งกวนจินหงจะรับปากรวดเร็วเพียงนี้

"ท่านเจ้าเมือง ดูเหมือนมีบางอย่างผิดปกติ พวกเราใกล้จะถึงหมู่บ้านตระกูลเสิ่นแล้ว เหตุใดพวกเขายังไม่ลงมืออีก?" ไป๋เชียนชิวถามด้วยความไม่เข้าใจ

"บัดซบ พวกมันต้องลอบโจมตีหมู่บ้านตระกูลเสิ่นก่อน แล้วปลอมตัวเป็นชาวบ้านเพื่อดักรอให้พวกเราไปติดกับเป็นแน่" เสิ่นเยี่ยนชิวกล่าวด้วยสีหน้ามืดครึ้ม

"เร่งความเร็ว! มุ่งหน้าไปหมู่บ้านตระกูลเสิ่นให้เร็วที่สุด!" น้ำเสียงเย็นเยียบของเสิ่นเยี่ยนชิวดังก้องไปทั่วทั้งขบวน

"ขอรับ!"

ไม่นานขบวนรถที่ยาวเหยียดราวกับมังกรก็เพิ่มความเร็วขึ้นหลายเท่า ก่อนหน้านี้ที่พวกเขาเดินทางอย่างเชื่องช้าก็เพื่อล่อให้ศัตรูลงมือก่อน

"หลินโม่เฉิน เจ้าคนต่ำช้าไร้ยางอาย ถึงกับกล้าทำเรื่องชั่วช้าขุดหลุมศพบรรพชนผู้อื่นเช่นนี้ ขอให้เจ้าตายไม่ดี!"

เดิมทีเขาวางแผนไว้้หมดแล้ว สถานที่ที่เหมาะแก่การลอบซุ่มโจมตีเขาล้วนจัดเตรียมคนไว้้หมดแล้ว ไม่คิดเลยว่าหลินโม่เฉินจะมาไม้นี้

ทันทีที่ก้าวเข้าสู่อาณาเขตของหมู่บ้านตระกูลเสิ่น กลิ่นคาวเลือดอันข้นคลั่กราวกับน้ำหมึกก็พัดโชยมาเตะจมูก

"เด็กๆ รีบเข้าไปตรวจสอบเดี๋ยวนี้!" หัวหน้าองครักษ์ตะโกนสั่งการด้วยน้ำเสียงดังกังวานราวกับระฆัง

"ขอรับ!"

ทหารกลุ่มหนึ่งรับคำสั่งและพุ่งทะยานออกไป ทว่าทันทีที่ก้าวเข้าไปในหมู่บ้านตระกูลเสิ่น ห่าลูกศรนับไม่ถ้วนก็พุ่งทะลวงลงมาราวกับฝูงตั๊กแตนบดบังท้องฟ้า เพียงไม่กี่ลมหายใจ ทหารเหล่านั้นก็ถูกยิงจนพรุนเป็นเม่น

"ท่านเจ้าเมือง เกรงว่าหมู่บ้านตระกูลเสิ่นคงถูกพวกกบฏล้างเลือดไปแล้วขอรับ พวกมันดักซุ่มอยู่ด้านใน ทั้งยังมีหน้าไม้และอาวุธหนักอยู่ในมือด้วย"

"ถ่ายทอดคำสั่งข้า จงทะลวงฝ่าเข้าไปในหมู่บ้านตระกูลเสิ่นให้จงได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยสิ่งใดก็ตาม สังหารกบฏพวกนั้นให้หมด อย่าให้รอดไปได้แม้แต่คนเดียว!"

"ขอรับ!"

"รวมพล เตรียมโจมตี!"

"ขอรับ!"

ไม่นานทหารทางการแต่ละกลุ่มก็ถืออาวุธที่เปล่งประกายเย็นเยียบ พุ่งทะยานเข้าสู่หมู่บ้านตระกูลเสิ่นด้วยจิตสังหารอันพลุ่งพล่านราวกับพยัคฆ์หิวโซตะครุบเหยื่อ

ทว่าสิ่งที่ต้อนรับพวกเขากลับเป็นห่าลูกศรที่สาดซัดลงมาราวกับพายุฝน

"ตั้งรับ!" หัวหน้าองครักษ์ออกคำสั่ง

โล่เหล็กถูกยกขึ้นมาตั้งเรียงรายเป็นกำแพงเหล็กกล้าขวางอยู่เบื้องหน้ากองทัพ สกัดกั้นลูกศรที่ยิงออกมาจากในหมู่บ้าน

หัวหน้าองครักษ์ยืนหยัดอย่างเยือกเย็น สั่งการอย่างเป็นระเบียบ "พลโล่อยู่หน้า พลหอกอยู่หลัง บุกเข้าไป!"

องครักษ์สวมเกราะเหล็กนับพันนายทะลวงผ่านแนวป้องกันของหมู่บ้านตระกูลเสิ่นเข้าไปอย่างรวดเร็วราวกับกระแสน้ำหลาก

นักฆ่าที่ซุ่มซ่อนอยู่ภายในหมู่บ้านต่างพากันปรากฏตัวขึ้นราวกับภูตผี เข้าต่อสู้พัวพันกับกองทหารของเสิ่นเยี่ยนชิว เสียงอาวุธปะทะกันและเสียงโห่ร้องฆ่าฟันดังกึกก้องราวกับอสนีบาตฟาดฟัน สะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งหมู่บ้านตระกูลเสิ่น

ในตอนนั้นเอง

ชายชุดดำกลุ่มหนึ่งพุ่งทะยานมาจากด้านหลังราวกับภูตผี มุ่งตรงไปยังรถม้าของเสิ่นเยี่ยนชิวอย่างรวดเร็วราวกับพายุพัดกระหน่ำ

กองกำลังหลักขององครักษ์เสิ่นเยี่ยนชิวล้วนบุกเข้าไปในหมู่บ้านหมดแล้ว เหลือเพียงรถม้าสิบคันและองครักษ์อีกร้อยนายที่คอยคุ้มกันอยู่สองข้างรถม้า

"คุ้มกันท่านเจ้าเมือง!"

องครักษ์ที่เหลืออีกร้อยนายต่างชักอาวุธที่เอวออกมา เข้าต่อสู้พัวพันกับชายชุดดำเหล่านั้น

"ฟุ่บ! ฟุ่บ!..." ร่างเงาสิบกว่าสายกระโจนออกมาจากทั้งสองข้าง มุ่งตรงไปยังรถม้าของเสิ่นเยี่ยนชิวเช่นกัน คนเหล่านี้ล้วนได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี รุกไล่อย่างดุดันราวกับหมาป่า จิตสังหารแผ่ซ่าน มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นนักฆ่ามืออาชีพ

ทว่าเมื่อคนเหล่านี้เข้าใกล้รถม้า ร่างเงาเกือบร้อยสายก็พุ่งทะยานออกมาจากรถม้าทั้งสิบคัน

ในจำนวนนั้นมีสามสิบสองคนสวมชุดขาว ถือดาบยาว พวกเขาคือองครักษ์ชุดขาวใต้สังกัดของเสิ่นเยี่ยนชิว

ส่วนที่เหลืออีกหลายสิบคนล้วนสวมชุดดำรัดรูป บนอกเสื้อปักลายอินทรีบิน นั่นคือยอดฝีมือหน่วยอินทรีใต้สังกัดของเสิ่นเยี่ยนชิว

องครักษ์ชุดขาวและหน่วยอินทรีล้วนเป็นยอดฝีมือที่เสิ่นเยี่ยนชิวทุ่มเททรัพยากรจำนวนมหาศาลอบรมสั่งสอนมาอย่างลับๆ คนที่อ่อนแอที่สุดในกลุ่มล้วนอยู่ในระดับเซียนเทียนทั้งสิ้น

ทั้งสองฝ่ายเข้าต่อสู้พัวพันกัน นักฆ่าเหล่านั้นไม่ใช่คู่มือขององครักษ์ชุดขาวและหน่วยอินทรีเลยแม้แต่น้อย โดยเฉพาะองครักษ์ชุดขาวที่ล้วนอยู่ในระดับปรมาจารย์ขั้นหนึ่ง พวกเขาร่วมมือกันอย่างสอดคล้อง ทุกการโจมตีจะต้องมีนักฆ่าจบชีวิตลงหนึ่งคน

ในมุมมืด

หลินโม่เฉินมองเห็นภาพตรงหน้าก็อดเอ่ยชมไม่ได้ "องครักษ์ชุดขาวฝีมือร้ายกาจจริงๆ พลังรบไม่ธรรมดาเลย น่าเสียดายนัก วันนี้จะต้องหายไปตลอดกาลเสียแล้ว!"

"ประมุขสาขาจั่ว นักฆ่าของท่านควรจะลงมือได้แล้ว มัวแต่ยืนดูอยู่ไม่ได้หรอกนะ"

"วางใจเถอะ สมาคมมังกรเขียวของข้ารับเงินมาแล้ว ต้องทำงานให้ลุล่วงแน่นอน!"

สิ้นเสียงสั่งการของจั่วเหลิ่งฉาน "คนของสมาคมมังกรเขียว ฆ่า!"

สิบสามไท่เป่าแห่งซงซาน, สิบสองนักษัตรมรณะ, สามพี่น้องตระกูลฉาง พร้อมด้วยนักฆ่าระดับเซียนเทียนและปรมาจารย์ของสมาคมมังกรเขียวนับสิบคนพุ่งทะยานเข้าสังหารองครักษ์ชุดขาวและหน่วยอินทรีของเสิ่นเยี่ยนชิว

องครักษ์ชุดขาวและหน่วยอินทรีที่เคยได้เปรียบ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับยอดฝีมือของสมาคมมังกรเขียว สถานการณ์ก็พลิกผันจนตกเป็นรองในพริบตา โดยเฉพาะสิบสองนักษัตรมรณะที่ทำหน้าที่เป็นทัพหน้า พวกเขาทะลวงค่ายกลขององครักษ์ชุดขาวจนแตกพ่าย ทำให้ไม่สามารถแสดงฝีมือได้อย่างเต็มที่

หลินโม่เฉินหันไปมองจั่วเหลิ่งฉานพร้อมเอ่ยชม "ใต้บัญชาของประมุขสาขาจั่วช่างเต็มไปด้วยยอดฝีมือจริงๆ!" ทว่าในใจกลับมีความสงสัยเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเหตุใดจั่วเหลิ่งฉานที่อยู่ในระดับปรมาจารย์ขั้นสิบผู้นี้ จะสามารถสั่งการนักฆ่าระดับปรมาจารย์ได้มากมายถึงเพียงนี้ได้อย่างไร โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกลุ่มนั้นยังมีนักฆ่าระดับปรมาจารย์ขั้นสิบสองรวมอยู่ด้วย

"หรือว่าจะเป็นพวกใช้เส้นสายอีกแล้ว?" เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ หลินโม่เฉินก็รู้สึกขุ่นเคืองขึ้นมา เขาโกรธที่ตนเองไม่ใช่คนที่มีเส้นสายบ้าง

ภายในรถม้า

เสิ่นเยี่ยนชิวลุกขึ้นยืนช้าๆ แล้วก้าวลงจากรถม้า โดยมีไป๋เชียนชิว, เสิ่นชิงซาน, ซั่งกวนจินหง และคนอื่นๆ เดินตามมาติดๆ

"ตำหนักโยวหมิงยังไม่ยอมลงมือในตอนนี้ แล้วจะรอถึงเมื่อใด!" เสิ่นเยี่ยนชิวเอ่ยขึ้น

"ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!..." นักฆ่าตำหนักโยวหมิงนับสิบคนพุ่งทะยานออกมาจากเงามืด ร่วมมือกับองครักษ์ชุดขาวและยอดฝีมือหน่วยอินทรีของเสิ่นเยี่ยนชิว รับมือกับคนของสมาคมมังกรเขียว

สองคนที่นำหน้าตำหนักโยวหมิงมาก็คือ ทูตปฐพีโยวหมิงผู้รับผิดชอบดูแลตำหนักโยวหมิงในตลาดมืดแห่งซุ่นเทียนฝู่ หมิงเทียนเริ่น และโยวเหลิ่งเยวี่ย

เหนือนักฆ่าป้ายทองของตำหนักโยวหมิงขึ้นไปก็คือทูตนภา ทูตปฐพี และทูตมนุษย์

คุณชายห้าพิษในชุดคลุมสีดำปรากฏตัวขึ้น "หมิงเทียนเริ่น โยวเหลิ่งเยวี่ย พวกเจ้าสองคนกล้าลงมือกับสมาคมมังกรเขียวของข้า รนหาที่ตายนัก!"