บทที่ 2: มหาเซียนทองคำ: หลิวหรูเยียน

บทที่ 2: มหาเซียนทองคำ: หลิวหรูเยียน

"หะ...หนึ่ง... ศิษย์หนึ่งคนต้องใช้หินวิญญาณตั้งสิบล้านก้อนเลยงั้นเหรอ?" เย่เฉินลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก่อนจะเพ่งมองให้ชัดเจนขึ้น "ยังดีนะที่ช่วงมือใหม่ใช้หินวิญญาณแค่ก้อนเดียว"

เขาก้มลงมองโมเดลยอดเขาสีดำอมแดงในมือ

ภายในโมเดลนั้น ปรากฏภาพตำหนักและหอคอยให้เห็นลางๆ อาคารทุกหลังล้วนถูกประดับประดาด้วยโทนสีดำตัดแดง แผ่กลิ่นอายความงดงามอันแสนเย้ายวนทว่าดูลี้ลับ

บริเวณกึ่งกลางยอดเขา ปรากฏวิหารหลังหนึ่งให้เห็นเลือนราง บริเวณซุ้มประตูมีตัวอักษรขนาดใหญ่สี่ตัวสลักเอาไว้

ตำหนักรับศิษย์

หัวใจของเย่เฉินเต้นรัวกระหน่ำ

"สำนักระดับ 10... ศิษย์ระดับวีรชน... ความภักดีเต็มร้อย..."

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ มองหาพื้นที่ราบเรียบ แล้ววางโมเดลในมือลงไป

ตู้ม!

ทันทีที่โมเดลสัมผัสกับพื้นดิน มันก็ขยายตัวใหญ่ขึ้นรับกับสายลมอย่างรวดเร็ว!

เพียงชั่วพริบตา ยอดเขารองที่สูงตระหง่านนับร้อยจั้งก็ผุดทะยานขึ้นจากพื้นดิน ตั้งตระหง่านอยู่ลึกเข้าไปในหุบเขา ยอดเขาแห่งนี้ถูกปกคลุมไปด้วยม่านหมอก มีถ้ำบำเพ็ญเพียรและตำหนักน้อยใหญ่ตั้งเรียงรายซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ โทนสีดำและแดงอันเป็นเอกลักษณ์ทอประกายแสงอันลี้ลับภายใต้แสงอาทิตย์

เย่เฉินเดินผ่านซุ้มประตูเขาและก้าวขึ้นไปตามบันไดหินศิลาเขียว

ตลอดสองข้างทาง เขาพบเห็นตำหนักและหอคอยมากมาย อาคารทุกหลังล้วนถูกสร้างขึ้นอย่างวิจิตรบรรจงจนแทบไม่น่าเชื่อ ทว่าภาพวาดจิตรกรรมฝาผนังที่เป็นรูปผู้ฝึกตนหญิงในชุดที่แสนจะวาบหวิวนั้น กลับทำให้เขาเผลอลอบมองไปหลายตา ก่อนจะรีบหันหน้าหนีอย่างรวดเร็ว

"นี่มัน... สำนักที่คนปกติเขาอยู่กันจริงๆ งั้นเหรอ?"

ในที่สุด เขาก็มาหยุดยืนอยู่หน้าตำหนักรับศิษย์บริเวณกึ่งกลางยอดเขา

เขาผลักบานประตูตำหนักให้เปิดออก

พื้นที่ภายในตำหนักนั้นกว้างขวางและลึกเข้าไปอย่างมาก ตรงกลางมีค่ายกลเวทมนตร์ขนาดมหึมาตั้งอยู่ รายล้อมไปด้วยอักขระโบราณที่ยากจะทำความเข้าใจ ผนังรอบด้านถูกแกะสลักเป็นภาพของผู้ฝึกตนหญิงจำนวนนับไม่ถ้วนที่กำลังยืนหรือเอนกายในท่วงท่าที่หลากหลาย

เพียงแค่ปรายตามอง เย่เฉินก็รู้สึกร้อนผ่าวที่โพรงจมูกขึ้นมาทันที

"ให้ตายเถอะ!"

เขารีบเบือนหน้าหนี และท่องมนต์ชำระจิตใจในใจอย่างเงียบๆ

เมื่อเขาเดินไปถึงใจกลางของค่ายกล เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้น:

【ท่านต้องการใช้หินวิญญาณ 10 ก้อน เพื่อเปิดรับศิษย์สำนักเหอฮวนจำนวน 10 คนหรือไม่?】

เย่เฉินกดยืนยัน

【หักหินวิญญาณ 10 ก้อน เริ่มต้นการรับศิษย์!】

วูบ!

ค่ายกลพลันเปล่งแสงสว่างวาบขึ้นมาทันที!

ลำแสงสีทองหลายสายพุ่งทะยานขึ้นจากขอบค่ายกล ไปรวมตัวกันกลายเป็นห้วงทะเลแสงอยู่ที่โดมหลังคาของตำหนัก

ทันใดนั้น ลำแสงสีทองทั้งเก้าสายก็สาดส่องลงมาจากใจกลางของห้วงทะเลแสงพร้อมๆ กัน!

เมื่อแสงนั้นจางหายไป

ร่างอันอรชรอ่อนช้อยทั้งเก้าร่างก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นภายในค่ายกล

แต่ก่อนที่เย่เฉินจะได้มองเห็นใบหน้าของพวกนางอย่างชัดเจน ลำแสงที่เจิดจ้ายิ่งกว่าก็ระเบิดออกมาจากใจกลางของค่ายกล—

ลำแสงเจ็ดสี!

แสงนี้สว่างไสวยิ่งกว่าลำแสงสีทองทั้งเก้าสายก่อนหน้ารวมกันเสียอีก มันพุ่งตรงขึ้นไปยังโดมหลังคาและส่องสว่างอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน!

เมื่อแสงค่อยๆ ดับมอดลง

ร่างของผู้หนึ่งก็ปรากฏขึ้น ณ ใจกลางค่ายกลแห่งนั้น

ศิษย์หญิงทั้งเก้าคนคุกเข่าลงข้างหนึ่งอย่างพร้อมเพรียง พวกนางก้มศีรษะลงด้วยท่วงท่าที่แสดงออกถึงความเคารพอย่างสูงสุด

และร่างนั้นก็ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางพวกนาง ราวกับดวงจันทราที่ถูกห้อมล้อมไปด้วยหมู่ดาว

เย่เฉินถึงกับเบิกตากว้าง

นางคือสตรีผู้หนึ่ง

สตรีที่งดงามเสียจนทำให้เขาลืมหายใจ

นางสวมชุดอาภรณ์ไหมเซียนสีดำแดง เนื้อผ้าบางเบาแนบลู่ไปกับทรวดทรง เผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าที่ชวนให้แทบหยุดหายใจ เอวของนางคอดกิ่วราวกับจะหักสะบั้นลงได้เพียงแค่สัมผัส และสะโพกผายที่อยู่ต่ำลงไปนั้นก็อวบอิ่มเสียจนไม่อาจละสายตาได้เลย

เมื่อไล่สายตาขึ้นไป

ยอดเขาทั้งสองลูกก็ดันเสื้อท่อนบนจนดูราวกับพร้อมจะทะลักทลายออกมา

เมื่อมองสูงขึ้นไปอีก

ก็พบกับใบหน้าที่งดงามสมบูรณ์แบบจนดูราวกับไม่มีอยู่จริง

คิ้วของนางดุจดั่งทิวเขาไกลตาที่ถูกแต้มด้วยหมึกดำ ดวงตากลมโตสุกใสราวกับระลอกคลื่นแห่งผืนน้ำในฤดูใบไม้ร่วง นัยน์ตาคู่นั้นจ้องมองมาที่เย่เฉินราวกับซ่อนเบ็ดเกี่ยวเอาไว้ข้างใน เพียงแค่กระตุกเบาๆ ก็สามารถฉกชิงวิญญาณของผู้คนไปได้อย่างง่ายดาย

ทว่ายังไม่ทันที่เย่เฉินจะตั้งสติได้ ร่างนั้นก็ขยับตัวเสียแล้ว

นางเยื้องย่างเข้ามาหาอย่างอ่อนช้อยงดงาม ทุกจังหวะที่บั้นเอวโยกย้าย เผยให้เห็นเรียวขาหยกอันขาวเนียนและตรงยาววับๆ แวมๆ อยู่ใต้ชายกระโปรง

จากนั้น!

นางก็โถมตัวเข้าสู่อ้อมกอดของเย่เฉินโดยตรง!

เย่เฉินสัมผัสได้ถึงเรือนร่างอันอ่อนนุ่มและอบอุ่นที่แนบชิดติดตัวเขา พร้อมกับความนุ่มหยุ่นสองก้อนที่เบียดชิดเข้ากับแผงอกจนเสียรูปทรง กลิ่นหอมจางๆ โชยเข้าแตะจมูก ชวนให้ลุ่มหลงเสียจนสมองของเขาขาวโพลนไปถึงสามวินาที

"ท่านเจ้าสำนักเจ้าขา~"

น้ำเสียงนั้นช่างเนิบนาบและเต็มไปด้วยเสน่ห์เย้ายวน แฝงไปด้วยเสียงขึ้นจมูกเล็กน้อย ฟังดูราวกับกำลังออดอ้อน ทว่าก็คล้ายกับกำลังยั่วยวนอยู่กลายๆ

เย่เฉินก้มหน้าลงมองด้วยร่างกายที่แข็งทื่อ

สตรีในอ้อมกอดกำลังช้อนตามองเขา นัยน์ตาของนางฉ่ำเยิ้ม ริมฝีปากสีแดงสดเผยอขึ้นเล็กน้อย ดูราวกับดอกไม้ที่กำลังรอคอยให้คนมาเด็ดดม

"จ-เจ้าคือ..."

เสียงของเย่เฉินตะกุกตะกัก

หญิงสาวหัวเราะคิกคัก นางซุกตัวเข้าหาอ้อมกอดของเขาให้แนบแน่นยิ่งขึ้น และทิ้งน้ำหนักทั้งร่างโอบรัดเขาเอาไว้

"ผู้น้อยหลิวหรูเยียน และนับจากนี้... ข้าคือคนของท่านเจ้าสำนักแล้วเจ้าค่ะ..."

เบื้องหลังของนาง ศิษย์หญิงทั้งเก้าที่กำลังคุกเข่าอยู่ก็เอ่ยขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียง:

"ศิษย์ขอน้อมคารวะท่านเจ้าสำนัก!"

เย่เฉินลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ กวาดสายตามองเรือนร่างทั้งเก้า

ล้วนเป็นสตรี

ล้วนเป็นโฉมงามที่สะคราญตาทั้งสิ้น

พวกนางทั้งหมดล้วนสวมใส่ชุดพระราชวังโทนสีดำตัดแดง รูปแบบอาจจะดูมิดชิดกว่าชุดของหลิวหรูเยียนอยู่บ้าง แต่ก็เพียงแค่ "อยู่บ้าง" เท่านั้น

"พ-พวกเจ้า ลุกขึ้นเถอะ"

เย่เฉินพยายามอย่างหนักในการข่มอารมณ์ให้สงบ ก่อนจะก้มลงมองหลิวหรูเยียนที่อยู่ในอ้อมกอด

【ชื่อ: หลิวหรูเยียน】

【ค่าความภักดี: 100 (คงที่)】

【ระดับพลังบำเพ็ญ: ขั้นขัดเกลาลมปราณ ระดับ 1】

【ระดับชั้น: มหาเซียนทองคำ (ระดับวีรชน)】

【เผ่าพันธุ์: มนุษย์】

【พรสวรรค์: กายาหยินสวรรค์】

【วิชาลับ: มนต์ลุ่มหลง】

【ของวิเศษ: หยกผูกใจ】

【คำอธิบาย: เจ้าสำนักรุ่นที่ 14 แห่งสำนักเหอฮวน ผู้ครอบครองรูปโฉมที่งดงามเหนือผู้ใดในหล้า】

มหาเซียนทองคำ?

เปลือกตาของเย่เฉินกระตุกยิกๆ

นี่มันคือระดับพลังแบบไหนกันวะเนี่ย?

เขารู้จักเพียงแค่ ขั้นขัดเกลาลมปราณ, ก่อตั้งรากฐาน, แก่นทองคำ, วิญญาณก่อกำเนิด... และเหนือขึ้นไปกว่านั้นก็คือ ขั้นตัดวิญญาณ, หลอมสุญตา, ประสานกายา, มหายาน, และ ก้าวข้ามทัณฑ์สวรรค์

แล้วระดับที่อยู่เหนือกว่าระดับ 9 มันคืออะไรกันล่ะ?

เขาเองก็ไม่รู้เช่นกัน

แต่ตัวอักษรคำว่า "มหาเซียนทองคำ" แค่ได้เห็นก็ทำเอาเขาถึงกับขนลุกซู่ไปทั้งหนังศีรษะแล้ว

เขาหันไปมองศิษย์อีกเก้าคนที่เหลืออีกครั้ง

【ชื่อ: ศิษย์สำนักเหอฮวน】

【ค่าความภักดี: 100 (คงที่)】

【ระดับพลังบำเพ็ญ: ขั้นขัดเกลาลมปราณ ระดับ 1】

【ระดับชั้น: เซียนแท้จริง (ระดับทั่วไป)】

【เผ่าพันธุ์: มนุษย์】

【พรสวรรค์: กระดูกเสน่ห์แต่กำเนิด】

【วิชาลับ: วิชาลวงใจ】

【ของวิเศษ: สายคาดเอวหยกแพรพรรณ】

เซียนแท้จริง

นี่ก็เป็นระดับที่อยู่เหนือระดับ 9 เช่นกัน

เย่เฉินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

ยอดเขาศิษย์ระดับ 10

สมาชิกทุกคนล้วนมีศักยภาพระดับ 9 ขึ้นไป

ค่าความภักดีคงที่ไม่มีวันลด

ศิษย์ระดับวีรชนจะถูกปลูกฝังความทรงจำและเคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรมาให้โดยอัตโนมัติ

การเริ่มต้นแบบนี้...

"ท่านเจ้าสำนักเจ้าขา"

เสียงของหลิวหรูเยียนดังขัดจังหวะห้วงความคิดของเขา

นางยกมือขึ้น นิ้วหยกเรียวยาวแตะเบาๆ ที่ปลายจมูกของเย่เฉิน นัยน์ตาแฝงไว้ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"ผู้น้อยงดงามหรือไม่เจ้าคะ?"

เย่เฉินพยักหน้า

"เช่นนั้น ท่านเจ้าสำนักชอบผู้น้อยหรือเปล่า?"

เย่เฉินพยักหน้าอีกครั้ง

หลิวหรูเยียนแย้มยิ้ม ดวงตาคู่สวยหยีโค้งราวกับจันทร์เสี้ยว นางซุกใบหน้าแนบชิดกับแผงอกของเย่เฉินแล้วเอ่ยเสียงกระซิบ:

"ถ้าเช่นนั้น ผู้น้อยก็จะเป็นคนของท่านเจ้าสำนักตลอดไปนะเจ้าคะ"

"แล้วก็พวกนางด้วย~"

นางเหลียวหลังกลับไปมองศิษย์ทั้งเก้าคนเบื้องหลัง ซึ่งพวกนางต่างก็ก้มศีรษะลงอย่างพร้อมเพรียง

"พวกนางเองก็เป็นคนของท่านเจ้าสำนักเช่นกัน"

"ท่านเจ้าสำนักจะเชยชมพวกนางเมื่อใดก็ได้ตามที่ท่านต้องการเลยเจ้าค่ะ"

เย่เฉินรู้สึกราวกับหัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกลำคอ

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า

"เรื่องนี้... เอาไว้ค่อยคุยกันทีหลังเถอะ"

หลิวหรูเยียนยกมือขึ้นป้องปากหัวเราะคิกคัก ประกายความซุกซนพาดผ่านดวงตาของนาง

"เอาล่ะเจ้าค่ะ ทุกสิ่งย่อมเป็นไปตามที่ท่านเจ้าสำนักบัญชา"

"ทว่า..."

นางเขย่งปลายเท้าขึ้น ยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้ริมหูของเย่เฉิน ลมหายใจอุ่นๆ รินรดลงบนใบหูของเขา

"ค่ำคืนนี้... จะรับผู้น้อยไว้ปรนนิบัติท่านเพียงลำพังดีหรือไม่เจ้าคะ?"

ร่างของเย่เฉินถึงกับแข็งทื่อไปชั่วขณะ

และในตอนนั้นเอง!

เสียงสัญญาณเตือนภัยอันแหลมบาดแก้วหูก็ดังระเบิดขึ้นในหัวของเขา!

【คำเตือน!】

【การทดสอบโลหิตจะเริ่มต้นขึ้นโดยอัตโนมัติในอีก 3 วัน ขอให้เจ้าสำนักหน้าใหม่ทุกท่านโปรดเตรียมตัวให้พร้อม】

สามวันงั้นเหรอ?

ตอนนี้เขายังเป็นแค่มือใหม่ที่เป็นปุถุชนคนธรรมดาแท้ๆ แต่กลับต้องเผชิญหน้ากับการทดสอบโลหิตในอีก 3 วันเนี่ยนะ เขหันไปมองตำหนักเจ้าสำนักอันทรุดโทรมที่อยู่ด้านนอก ก่อนจะก้มลงมองหลิวหรูเยียนผู้แสนเย้ายวนใจที่อยู่ในอ้อมกอด

"มีพวกเจ้าอยู่ทั้งที จะต้องรอไปถึงสามวันทำไมกันเล่า?"

หลิวหรูเยียนสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของเขา นางเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาที่ฉายแววประหลาดใจ

"ท่านเจ้าสำนัก... มองผู้น้อยด้วยสายตาเช่นนั้น... ท่านกำลังคิดสิ่งใดอยู่หรือเจ้าคะ?"