บทที่ 22 ก่อไฟติดแล้ว
บทที่ 22 ก่อไฟติดแล้ว
"คิกคิก..." หลังจากอวิ๋นซินช่วยเช็ดหยาดเหงื่อบนใบหน้าของฉู่เฟิงเสร็จ เธอมองดูใบหน้าที่ดำปื้นตรงหน้า แล้วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
"เป็นอะไรไป?" ฉู่เฟิงที่มือยังคงปั่นท่อนไม้ไม่หยุด เงยหน้าขึ้นมองรอยยิ้มอันสดใสของหญิงสาว
เขาค่อนข้างงุนงง ทำไมจู่ๆ ถึงหัวเราะออกมาล่ะ? ดีใจขนาดนั้นเลย?
"ไม่มีอะไรหรอก" อวิ๋นซินส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มมุมปาก เธอหันไปหยิบกางเกงตัวโคร่งออกมาจากถุงนอน
"ฉู่เฟิง ฉันจะเลาะกางเกงตัวนี้ออกแล้วนะ?" เธอเอียงคอมองพร้อมกับถาม
"เลาะเลย เก็บพวกด้ายเอาไว้ให้ดีล่ะ" ฉู่เฟิงแนะนำ
"โอเค" อวิ๋นซินใช้มือเล็กๆ จับมีดพร้าอย่างทุลักทุเล เริ่มเลาะไปตามรอยตะเข็บด้าย
เพื่อไม่ให้ด้ายขาด อวิ๋นซินจึงใช้มีดพร้าเหลาไม้จนแหลม แล้วค่อยๆ เขี่ยเส้นด้ายออกมา
"..." ฉู่เฟิงมองดูท่าทางจริงจังของหญิงสาว ก่อนจะก้มหน้าและออกแรงปั่นท่อนไม้ให้เร็วขึ้น ควันก็เริ่มลอยฟุ้งมากขึ้นเรื่อยๆ
"แกรก แกรก แกรก..."
ผงละเอียดสีดำที่เกิดจากการเสียดสีระหว่างท่อนไม้กับแผ่นไม้ค่อยๆ ร่วงหล่นลงมาจากร่องรูปตัว 'V' ตามการหมุนของท่อนไม้ ผงเหล่านั้นร่วงลงไปในขี้เลื่อยที่เป็นเชื้อไฟใต้แผ่นไม้
"ขั้นตอนสุดท้ายแล้ว" ฉู่เฟิงเห็นว่าผงละเอียดมีมากพอแล้ว และควันก็กำลังลอยกรุ่นขึ้นมา
เขาเอาแผ่นไม้และท่อนไม้วางไว้ข้างๆ ใช้สองมือประคองขี้เลื่อยเชื้อไฟที่ห่อหุ้มผงละเอียดไว้ข้างใน จากนั้นก็ค่อยๆ เป่าลมอย่างสม่ำเสมอและมีน้ำหนัก
ควันเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ จนสามารถมองเห็นประกายไฟจากช่องว่างของขี้เลื่อยได้ ตามมาด้วยเปลวไฟที่ส่องสว่างลุกโชนขึ้น
"ไฟติดแล้ว" ฉู่เฟิงร้องตะโกนด้วยความตื่นเต้น เขาวางขี้เลื่อยที่กำลังลุกไหม้ลงบนพื้น แล้วนำกิ่งไม้เล็กๆ ที่เตรียมไว้มาวางทับลงไป กองไฟจึงถูกจุดขึ้นสำเร็จ
เมื่ออวิ๋นซินเห็นว่าก่อไฟติดแล้ว เธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ไฟสามารถข่มขวัญสัตว์ป่าได้บางชนิด การมีกองไฟในตอนกลางคืนจะทำให้ปลอดภัยขึ้นมาก และที่สำคัญที่สุดคือสามารถใช้ต้มน้ำได้
"ผมจะทำที่แขวนหม้อก่อนนะ" ฉู่เฟิงใช้มีดพร้าตัดท่อนไม้ที่มีความยาวเท่ากันหลายท่อนอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็ใช้เถาวัลย์มัดเข้าด้วยกัน ทำเป็นที่แขวนทรง 'พีระมิด'
"ทำตะขอไม้สักอันก็ต้มน้ำได้แล้ว"
ฉู่เฟิงหาท่อนไม้ที่มีกิ่งแยกออกมา นำมาทำเป็นตะขอไม้อย่างรวดเร็ว และใช้เถาวัลย์มัดติดกับที่แขวน
เขาเอาหม้อเหล็กไปแขวนบนตะขอไม้ แล้วหัวเราะเบาๆ "ต้มน้ำได้แล้วล่ะ"
หลังจากทำทั้งหมดนี้เสร็จ ความกดดันในใจของฉู่เฟิงก็มลายหายไปจนสิ้น ตอนนี้มีทั้งไฟ มีทั้งน้ำ และมีสถานที่สำหรับสร้างที่พักพิงแล้ว
นอกเหนือจากอาหารแล้ว วันแรกก็สามารถรวบรวมสิ่งที่สำคัญที่สุดได้ครบถ้วน ถือว่าเป็นการเริ่มต้นที่ดีมากทีเดียว
"ฉู่เฟิง ด้ายพวกนี้เอาไปตกปลาได้ไหม?" อวิ๋นซินชวนคุย ทว่ามือก็ยังขยับไม่หยุด เธอใช้ท่อนไม้พันเส้นด้ายเก็บเอาไว้
"ตกปลาเล็กๆ น่ะพอได้ แต่ปลาใหญ่คงไม่ไหว" ฉู่เฟิงส่ายหน้า เกาะนี้อยู่ติดทะเลสามารถตกปลาได้ เพียงแต่พวกเขาไม่มีเบ็ดตกปลา
สถานที่เอาชีวิตรอดในป่าถูกเลือกให้เป็นเกาะกลางทะเล ซึ่งเหนือความคาดหมายของฉู่เฟิงมาก เขาคิดว่ารายการจะเลือกป่าลึกในประเทศเสียอีก
"งั้นก็เก็บไว้เย็บเสื้อผ้าแล้วกัน" พออวิ๋นซินได้คำตอบ เธอก็เริ่มวางแผนว่าจะทำอะไรต่อดี
"ไม่มีเข็มเย็บผ้านี่สิ" ฉู่เฟิงบอกอย่างจนใจ
"ไม่เป็นไรหรอก คืนนี้ค่อยใช้ไม้เหลาเป็นเข็มเอาก็ได้ แค่ตอนเจาะรูอาจจะยากหน่อย" อวิ๋นซินค่อนข้างมองโลกในแง่ดี ไม่ได้เรื่องมากอะไร
"โอเค คุณดูไฟไว้นะ ผมจะไปตัดไม้สักหน่อย" ฉู่เฟิงลุกขึ้นยืนพลางมองดูท่อนไม้แห้งรอบๆ ไม้พวกนี้จะเก็บไว้ทำฟืน ส่วนไม้ที่จะใช้สร้างที่พักพิงสามารถใช้ไม้ที่ยังชื้นอยู่แทนได้
"อย่าไปไกลนักนะ" อวิ๋นซินกำชับด้วยความเป็นห่วง
"ไม่หรอก ผมจะตัดไม้อยู่แถวนี้แหละ" ฉู่เฟิงรับปาก เขาเองก็ไม่วางใจที่จะปล่อยให้หญิงสาวคลาดสายตาไปนานๆ เหมือนกัน
"ไปเถอะ" อวิ๋นซินไม่ใช่คนเอาแต่ใจ เธอพูดจบก็ก้มหน้าเลาะกางเกงต่อไป
กางเกงตัวนี้คือผ้าที่จะใช้เปลี่ยนตลอดระยะเวลาหนึ่งปีของทั้งสองคน เธอต้องคิดให้รอบคอบว่าจะนำไปใช้ประโยชน์อย่างไรดี
การสร้างที่พักพิงเป็นเรื่องสำคัญมาก เพราะไม่รู้ว่าฝนจะตกเมื่อไหร่ หากต้องตากฝนในป่าและไม่มีวิธีรับมือ ร้อยทั้งร้อยคงต้องป่วยแน่
ฉู่เฟิงไม่ได้เดินไปไกล เขาตัดไม้อยู่ในพุ่มไม้แถวๆ นั้น โดยเลือกตัดต้นไม้ที่มีขนาดเท่าแขน ซึ่งตัดง่ายและไม่หนักจนเกินไป
"ตึง ตึง ตึง..."
กว่าครึ่งชั่วโมง ฉู่เฟิงก็ตัดไม้ได้สิบกว่าท่อน เขามัดรวมกันเป็นกำแล้วลากกลับไปที่กองหิน
"แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก..." เขาเหนื่อยจนเหงื่อท่วมตัว คอแห้งผาก
"เอ้า ดื่มน้ำสิ" อวิ๋นซินยกหม้อเหล็กเดินเข้ามาหา
"คุณดื่มหรือยัง?" ฉู่เฟิงกลืนน้ำลาย
"ดื่มแล้ว" อวิ๋นซินยื่นหม้อเหล็กให้ หลังจากน้ำเดือด เธอก็ใช้พลั่วทหารพัดเพื่อให้น้ำร้อนเย็นลง
ฉู่เฟิงเหลือบมองริมฝีปากที่แดงระเรื่อของหญิงสาว ก่อนจะรับหม้อเหล็กมา เมื่อสัมผัสได้ว่าหม้อเหล็กอุ่นกำลังดี เขาก็ไม่ได้พูดอะไรให้มากความ ยกขึ้นดื่มอึกใหญ่ทันที
"จะสร้างที่พักพิงยังไงเหรอ?" อวิ๋นซินถามด้วยความอยากรู้
"สร้างที่พักพิงทรงหน้าจั่ว" ฉู่เฟิงวางแผนไว้ในใจนานแล้ว
"เราสร้างที่พักพิงติดกับก้อนหินใหญ่ตรงนั้นก็ได้นะ น่าจะสะดวกกว่าด้วย" อวิ๋นซินชี้ไปที่ก้อนหินขนาดยักษ์ซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร
ก้อนหินก้อนนั้นมีขนาดใหญ่ที่สุดในกองหินนี้ มีความสูงเกือบสามเมตรและยาวประมาณเจ็ดถึงแปดเมตร แถมพื้นผิวด้านหนึ่งยังเรียบเนียนอีกด้วย
"ไม่ได้หรอก ตรงนั้นเป็นที่สำหรับสร้างที่พักพิงถาวรในอนาคต ตอนนี้สร้างที่พักพิงง่ายๆ ไว้ใช้ชั่วคราวก่อนก็พอ" ฉู่เฟิงปฏิเสธทันที
เพิ่งจะเข้ามาอยู่ในป่า การสร้างที่พักพิงในคืนแรกคงทำอะไรให้ซับซ้อนมากไม่ได้ อย่างแรกเลยคือเวลามีไม่พอแล้ว
เขามองขึ้นไปบนท้องฟ้า แล้วคาดเดาจากเวลาที่ผ่านมา ตอนนี้น่าจะอยู่ระหว่างบ่ายโมงถึงบ่ายสอง
"อ๋อ! เข้าใจแล้ว" อวิ๋นซินถึงบางอ้อ เธออดไม่ได้ที่จะตบหน้าผากตัวเอง ทำไมวันนี้ถึงรู้สึกว่าตัวเองหัวทึบนักนะ