บทที่ 7 - มิสู้เดรัจฉาน

บทที่ 7 - มิสู้เดรัจฉาน

"จ้าวหย่วนฟาง?"

เนี่ยซิงเฉินหันไปมอง และเมื่อเห็นคนที่ทักก็ขมวดคิ้วทันที

"อดีตเจ้านายของคุณเหรอ?"

นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงเฉินได้เห็นจ้าวหย่วนฟางตัวเป็นๆ ต่างจากในซีรีส์ จ้าวหย่วนฟางคนนี้ดูค่อนข้างสุภาพเรียบร้อย

"ใช่ค่ะ" เนี่ยซิงเฉินพยักหน้า

"เนี่ยซิงเฉิน เป็นคุณจริงๆ ด้วย?" จ้าวหย่วนฟางเดินเข้ามาหา แต่พอสายตาเหลือบไปเห็นเจียงเฉิน สีหน้าของเขาก็เคร่งขรึมลงเล็กน้อย

"คุณก็มากินข้าวที่นี่เหมือนกันเหรอ?" เนี่ยซิงเฉินถาม

"ใช่แล้ว ผม..." จ้าวหย่วนฟางกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็เปลี่ยนใจกะทันหัน "เนี่ยซิงเฉิน เราขอคุยกันเป็นการส่วนตัวสักหน่อยได้ไหม"

เนี่ยซิงเฉินหันไปมองเจียงเฉิน

"ไปเถอะ" เจียงเฉินอนุญาต

"เราออกไปคุยกันข้างนอกเถอะค่ะ"

เนี่ยซิงเฉินลุกขึ้นและเดินออกไปพร้อมกับจ้าวหย่วนฟาง

"จ้าวหย่วนฟางงั้นเหรอ?"

เจียงเฉินยิ้มบางๆ ถ้าคนที่ปรากฏตัวที่นี่คือเหยียนจิ่งจื้อ เขาอาจจะกังวลอยู่บ้าง แต่เมื่อเป็นแค่จ้าวหย่วนฟาง เขาก็ไม่จำเป็นต้องใส่ใจเลย

สิ่งที่เจียงเฉินสนใจในตอนนี้คือ ทำอย่างไรจึงจะได้พบกับนางเอกคนอื่นๆ จากในซีรีส์ เพราะเขาจะสามารถลงชื่อเข้าใช้ได้ก็ต่อเมื่ออยู่ต่อหน้าพวกเธอเท่านั้น

ตอนนี้เขาซื้อบ้านที่จวินเยวี่ยฝู่แล้ว ในอนาคตก็ต้องได้เจอกับกู้เจียและจงเสี่ยวฉินอย่างแน่นอน ดังนั้นสองคนนี้จึงไม่น่าเป็นห่วง ส่วนฟางซื่อจิ่นจากบริษัทอันเจียเทียนเซี่ย ถึงแม้ตอนนี้จะไม่รู้ว่าเธอมาทำงานที่นี่หรือยัง แต่ตราบใดที่เขายังติดต่อกับหวังจื่อเจี้ยน อนาคตก็ต้องได้เจอเธอแน่ๆ

ส่วนคนอื่นๆ ตอนนี้เขายังไม่รู้ว่าโลกนี้รวมเอาซีรีส์เรื่องอะไรไว้บ้าง จึงทำได้แค่พึ่งพาดวงเท่านั้น

นอกจากนี้ก็ยังมีเรื่องของการลงชื่อเข้าใช้

ตอนนี้เขาลงชื่อเข้าใช้จนได้ทักษะ 'ความเชี่ยวชาญด้านการลงทุนทางการเงิน' 'จดจำไม่ลืมเลือน' และ 'การขับขี่ขั้นสูง' มาแล้ว

ทักษะความเชี่ยวชาญด้านการลงทุนทางการเงินนั้นไม่ต้องพูดถึง ที่เขามีความมั่งคั่งอย่างทุกวันนี้ได้ก็เพราะทักษะนี้ ส่วนทักษะจดจำไม่ลืมเลือน หลังจากลงชื่อเข้าใช้มาหนึ่งเดือน เขาก็ได้รับประโยชน์จากมันอย่างมหาศาล

แต่ทักษะการขับขี่ขั้นสูงนี่สิ ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไหร่ อายุรวมของเขาทั้งสองชาติปาเข้าไปห้าสิบกว่าปีแล้ว คงไม่ไปแข่งรถซิ่งเหมือนพวกวัยรุ่นหรอก

...

ด้านนอกร้านอาหาร

"เนี่ยซิงเฉิน ผู้ชายที่อยู่ข้างในนั่นแฟนคุณเหรอ? คุณไปคบกับเขาตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมผมถึงไม่รู้เรื่องเลย?" จ้าวหย่วนฟางมองหน้าเนี่ยซิงเฉินแล้วรัวคำถาม "ถึงผมจะไม่ได้เป็นเจ้านายคุณแล้ว แต่ผมก็ยังเป็นเพื่อนคุณนะ ในฐานะเพื่อน ผมจะห่วงใยคุณสักหน่อยไม่ได้เลยหรือไง?"

"เขาเป็นเจ้านายของฉัน ไม่ใช่แฟนค่ะ" เนี่ยซิงเฉินส่ายหน้าปฏิเสธ

"ไม่ใช่แฟนแล้วทำไมคุณถึงออกมาทานข้าวกับเขาล่ะ? คุณไม่กลัวว่าเขาจะคิดมิดีมิร้ายกับคุณหรือไง?" จ้าวหย่วนฟางแย้ง

"ประธานจ้าวคะ ตอนที่ฉันยังทำงานอยู่บริษัทคุณ เราก็ไปทานข้าวด้วยกันออกจะบ่อยไม่ใช่หรือคะ?" เนี่ยซิงเฉินตอกกลับอย่างเหลืออด

"เขาจะเอามาเปรียบเทียบกับผมได้ยังไงล่ะ?"

จ้าวหย่วนฟางพูดต่อ "แต่ผมก็แปลกใจเหมือนกันนะที่คุณลาออกจากกลุ่มบริษัทป๋อเจวี๋ย ถึงผมจะรู้ว่าคุณไม่อยากทำงานใต้บังคับบัญชาของเหยียนจิ่งจื้อก็เถอะ แต่ก็ไม่คิดเลยว่าคุณจะไปเด็ดขาดขนาดนี้"

"ประธานจ้าวคะ คุณมาหาฉันคงไม่ได้มีธุระแค่เรื่องไร้สาระพวกนี้หรอกใช่ไหมคะ?" เนี่ยซิงเฉินรู้จักจ้าวหย่วนฟางดีกว่าใคร

"ผมรับปากคนคนหนึ่งมา ว่าจะเกลี้ยกล่อมให้คุณกลับไปทำงานที่กลุ่มบริษัทป๋อเจวี๋ย" จ้าวหย่วนฟางยิ้มเจื่อนๆ ก่อนจะตอบ

"เหยียนจิ่งจื้อเป็นคนส่งคุณมาใช่ไหมคะ? ฝากไปบอกเขาด้วยว่ามันเป็นไปไม่ได้" พูดจบ เนี่ยซิงเฉินก็หันหลังเดินกลับเข้าไปในร้านอาหารทันที

จ้าวหย่วนฟางได้แต่มองตามหลังเนี่ยซิงเฉินไปอย่างอึ้งๆ

ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาก็ตั้งสติได้ หยิบมือถือขึ้นมาแล้วกดโทรออก "ประธานเหยียนครับ ผมเจอเนี่ยซิงเฉินแล้วนะ แต่ดูเหมือนเธอจะไม่สนใจกลับไปทำงานที่กลุ่มบริษัทป๋อเจวี๋ยเลย"

...

เมื่อเนี่ยซิงเฉินกลับมาที่โต๊ะ เธอก็เห็นเจียงเฉินกำลังก้มมองหน้าจอมือถือและยิ้มอยู่ จึงเอ่ยถามขึ้นว่า "ประธานเจียง ดูอะไรอยู่เหรอคะ ท่าทางอารมณ์ดีเชียว?"

"อ๋อ ผมกำลังดูข่าวบันเทิงอยู่น่ะ ในข่าวบอกว่าดาราดังอย่างเจินเนี่ยนกำลังจะกลับประเทศแล้ว ผมได้ยินมาว่าเธอเป็นว่าที่คู่หมั้นของประธานเหยียนจิ่งจื้อแห่งกลุ่มบริษัทป๋อเจวี๋ย ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องจริงหรือเปล่านะ?" เจียงเฉินจำได้ว่าในซีรีส์ เจินเนี่ยนเคยพูดแบบนี้กับเนี่ยซิงเฉิน

ในเมื่อเจียงเฉินดึงตัวเนี่ยซิงเฉินมาทำงานด้วยแล้ว เขาก็ย่อมไม่อยากให้เธอมีความสัมพันธ์ใดๆ กับเหยียนจิ่งจื้ออีก ดังนั้น ตอนนี้เขาจึงจงใจพูดเรื่องนี้ขึ้นมา

"ว่าที่คู่หมั้นของเหยียนจิ่งจื้อเหรอคะ?" แววตาของเนี่ยซิงเฉินฉายแววความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก

"ผมก็แค่ฟังเขาเล่ามาน่ะ ไม่รู้หรอกว่าจริงหรือเท็จ"

เจียงเฉินพูดกลั้วหัวเราะ "แต่ระดับเหยียนจิ่งจื้อแล้ว จะมีความสัมพันธ์อะไรกับเจินเนี่ยนก็ไม่แปลกหรอก เอาเถอะ เรื่องของคนใหญ่คนโตพวกนั้นไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเรา รีบทานข้าวกันดีกว่า"

เนี่ยซิงเฉินพยักหน้ารับ แต่แววตาของเธอกลับดูหมองลงเล็กน้อย

"จริงสิ เนี่ยซิงเฉิน ถ้ามีเวลาว่าง ฝากคุณช่วยหาบริษัทรับเหมาตกแต่งภายในให้ผมทีนะ" เจียงเฉินเปลี่ยนเรื่องคุย

"ประธานเจียงอยากจะตกแต่งบ้านที่จวินเยวี่ยฝู่ใช่ไหมคะ?" เนี่ยซิงเฉินเข้าใจความหมายของเจียงเฉินทันที

"ใช่" เจียงเฉินพยักหน้า นี่คือบ้านหลังแรกของเขาทั้งในชาตินี้และชาติก่อน มันจึงมีความหมายกับเขามาก ดังนั้น ต่อให้ต้องจ่ายแพงแค่ไหนเขาก็ไม่สน

อีกอย่าง จวินเยวี่ยฝู่ก็ตั้งอยู่ในทำเลทองของมหานครเซี่ยงไฮ้ ถือเป็นโครงการระดับไฮเอนด์ ต่อให้จะลงทุนไปมากแค่ไหนก็ไม่มีทางขาดทุนแน่นอน

"รับทราบค่ะ ฉันจะจำไว้"

เนี่ยซิงเฉินตอบรับ ก่อนจะเอ่ยถามว่า "ประธานเจียงคะ ฉันขอดื่มแอลกอฮอล์หน่อยได้ไหมคะ?"

"ดื่มแอลกอฮอล์?"

เจียงเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบตอบรับทันที "ได้สิ ได้แน่นอนอยู่แล้ว น้องครับ ขอเหล้าหน่อย"

ไม่นานนัก พนักงานก็นำเครื่องดื่มแอลกอฮอล์มาเสิร์ฟ

"ประธานเจียง ชนแก้วค่ะ"

เนี่ยซิงเฉินรินเหล้าใส่แก้ว แล้วยกดื่มรวดเดียวจนหมด

"ชน" เจียงเฉินมองเนี่ยซิงเฉิน พลางคิดอะไรบางอย่างในใจ

เนี่ยซิงเฉินไม่ใช่คนที่จะดื่มเหล้าโดยไม่มีเหตุผล ที่เธอทำแบบนี้ ต้องเป็นเพราะเรื่องของเหยียนจิ่งจื้อแน่ๆ

หรือว่าสิ่งที่เขาพูดเกี่ยวกับเรื่องของเจินเนี่ยนและเหยียนจิ่งจื้อเมื่อกี้ จะทำให้เนี่ยซิงเฉินอยากดื่มเหล้าย้อมใจ?

ถ้าเป็นแบบนั้นก็สนุกสิ

อย่างไรก็ตาม เจียงเฉินไม่ได้ห้ามปรามอะไร เขาเพียงแค่นั่งดื่มเป็นเพื่อนเนี่ยซิงเฉิน

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เจียงเฉินก็ประคองเนี่ยซิงเฉินที่เมามายไม่ได้สติเดินออกจากร้านอาหาร

จะให้ขับรถคงเป็นไปไม่ได้

และเนื่องจากเขาไม่รู้ว่าเนี่ยซิงเฉินพักอยู่ที่ไหน เจียงเฉินจึงเรียกแท็กซี่พาเนี่ยซิงเฉินกลับมาที่ห้องพักของเขาแทน

ห้องพักที่เจียงเฉินเช่าอยู่ตั้งอยู่ในหมู่บ้านจัดสรรระดับกลาง ซึ่งเนี่ยซิงเฉินเป็นคนจัดการหาให้ เขาเพิ่งจะย้ายเข้ามาอยู่ได้ไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ

"ดื่ม ฉันจะดื่มอีก"

"ประธานเจียง ดื่มเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ..."

เจียงเฉินพยุงเนี่ยซิงเฉินเข้ามา แล้ววางเธอลงบนเตียงนอน

เขายืดตัวขึ้นยืน หอบหายใจถี่กระชั้นขณะจ้องมองเนี่ยซิงเฉิน

วันนี้เธอสวมชุดสูททำงาน

แต่เพราะความเมา เธอจึงปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออก เผยให้เห็นเนินอกขาวผ่องรำไร

ใบหน้าสวยหวานที่กำลังหลับใหลอย่างสงบซบอยู่ใต้เรือนผมยาวประบ่า

เจียงเฉินเดินเข้าไปในห้องครัวเพื่อหยิบแก้ว รินน้ำเปล่าแล้วนำมาวางไว้บนโต๊ะข้างเตียง จากนั้นเขาก็ช่วยถอดเสื้อผ้าที่เลอะเทอะเพราะรอยอาเจียนของเธอออก

เขาพยายามข่มความปรารถนาที่พลุ่งพล่านในใจ ดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้เธอ แล้วรีบเดินออกจากห้องนอนไปทันที เพราะกลัวว่าถ้าขืนมองนานกว่านี้ เขาอาจจะอดใจไม่ไหว

เจียงเฉินทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา พลางยิ้มขื่นๆ กับตัวเอง

ระหว่างเป็นเดรัจฉานกับสู้เดรัจฉานไม่ได้ เขาเลือกที่จะสู้เดรัจฉานไม่ได้งั้นเหรอเนี่ย

(จบแล้ว)