บทที่ 20 - เลเวลห้า

บทที่ 20 - เลเวลห้า

─── 💀 ─── 𝔖𝔞𝔥𝔞ℭ𝔥𝔬𝔨𝔪𝔦𝔫𝔤𝔨𝔴𝔞𝔫 ─── 💀 ───

ลูกไฟขนาดใหญ่พวยพุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน

คนทั้งโครงการสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ

นั่นคือการโจมตีจากกลุ่มชาวบากาตัน

พวกมันไม่ใช่ทหารประจำการ แต่เป็นกลุ่มกองกำลังติดอาวุธชาวบากาตันหัวรุนแรง พวกมันขับรถหุ้มเกราะสไตล์ไซเบอร์พังก์มาหนึ่งคัน แล้วยิงจรวดอาร์พีจีเข้าใส่ ทำให้รถของทหารกลุ่มเจียงปินระเบิดเป็นจุณ

แสงไฟและเสียงระเบิดดังกึกก้องจึงมีที่มาจากเหตุการณ์นี้นี่เอง

กลุ่มของเจียงปินเข้าสู่สถานะเตรียมพร้อมรบในทันที พวกเขาอาศัยสิ่งกีดขวางแบบง่ายๆ ที่เพิ่งสร้างเสร็จหมาดๆ บนพื้นดิน เป็นเกราะกำบังในการปะทะกับกลุ่มชาวบากาตันอย่างดุเดือด

ในขณะเดียวกัน บริเวณภายนอกโครงการก็มีเสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไม่แพ้กัน

ราวกับว่าทั้งโครงการกำลังถูกแผดเผาอยู่ในกองเพลิงแห่งสงคราม

เฉพาะจำนวนชาวบากาตันที่ปรากฏให้หลินฉวินเห็นในเวลานี้ ก็มีมากกว่าจำนวนชาวบากาตันทั้งหมดที่เขาเคยเจอมาก่อนรวมกันเสียอีก!

ผู้คนในโครงการต่างอกสั่นขวัญแขวน แต่หลินฉวินกลับคว้าเสื้อคลุมมาใส่ แล้วรีบวิ่งลงไปข้างล่างทันที

แน่นอนว่า เขาจะลงไปล่าพวกชาวบากาตันน่ะสิ

ในเมื่อตอนนี้มีกองทัพคอยรับหน้าอยู่ นี่จึงเป็นโอกาสทองที่เขาจะลอบลงมือจากมุมมืด

ในระหว่างที่ลงบันไดมา หลินฉวินถึงเพิ่งรู้ว่า การปะทะครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นเพราะกองกำลังทหารอีกหมู่ที่เจียงปินพูดถึงเดินทางมาถึงพอดี พวกเขากำลังอพยพผู้รอดชีวิตกลุ่มใหญ่มาด้วย แต่กลับถูกฝูงชาวบากาตันดักซุ่มโจมตี ทำให้ทั้งสองฝ่ายต้องเปิดฉากยิงใส่กันอย่างดุเดือดทั้งในและนอกโครงการ

ทว่า เมื่อลงมาถึงข้างล่าง หลินฉวินก็พบว่าเจียงปินไม่ได้เรียกใช้งานกองกำลังป้องกันตนเองของผู้รอดชีวิตที่เพิ่งจัดตั้งขึ้นโดยหลี่ซิงเหอและคนอื่นๆ เลย

เจียงปินเพียงแค่สั่งให้พวกเขาเฝ้าประตูทางเข้าตึกเอาไว้ ส่วนตัวเองก็นำทหารพุ่งทะยานไปข้างหน้า เพื่อปะทะกับพวกชาวบากาตันให้ไกลจากบริเวณที่มีผู้รอดชีวิตอยู่ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

ตอนที่หลินฉวินลงมาถึง ข้างนอกก็สาดกระสุนกันหูดับตับไหม้แล้ว ผู้รอดชีวิตร่างใหญ่คนหนึ่งที่เฝ้าอยู่หน้าประตู ซึ่งเป็นหนึ่งในสมาชิกของกองกำลังป้องกันตนเอง พอเห็นหลินฉวินทำท่าจะเดินออกไปก็ร้องห้ามด้วยความตกใจ "นายบ้าไปแล้วเหรอ? ข้างนอกยิงกันเละเทะขนาดนั้น ขืนออกไปก็มีแต่ตายกับตายนะ"

หลินฉวินไม่ได้ตอบรับอะไร เขาทำท่าจะก้าวเดินออกไปดื้อๆ

ผู้รอดชีวิตร่างใหญ่คนนั้นเป็นคนมีความรับผิดชอบ เขาทำท่าจะเข้ามาขวาง แต่เพื่อนของเขากลับดึงแขนไว้ แล้วพูดต่อหน้าหลินฉวินว่า "ร้อยทั้งร้อยก็คงคิดว่าตัวเองเก่ง มีพลังวิเศษแล้วก็เลยคิดว่าตัวเองเป็นพระเอกล่ะมั้ง ปล่อยเขาไปเถอะ เขาอยากรนหาที่ตายก็เรื่องของเขา น้องชาย พวกเราไม่ขอเตือนอะไรนายมากหรอกนะ หวังว่านายจะรอดกลับมาได้ก็แล้วกัน!"

ประโยคสุดท้ายฟังดูเหมือนจะประชดประชันกันชัดๆ

เห็นได้ชัดว่า พวกเขามองว่าการที่หลินฉวินวิ่งออกไปตอนนี้ ก็เหมือนคนโง่ที่วิ่งไปรนหาที่ตาย

หลินฉวินไม่ปริปากพูดแม้แต่ครึ่งคำ เขารีบก้าวเท้าเดินออกไป: ล้อเล่นหรือเปล่า ขืนไปช้าแล้วโดนแย่งฆ่าตัดหน้าหมดก็ซวยสิ!

เขาวางแผนเส้นทางเดินเอาไว้แล้ว

เขาจะอาศัยพุ่มไม้เป็นเกราะกำบัง เพื่อลอบเข้าไปในสมรภูมิที่กำลังชุลมุนวุ่นวาย!

ในเวลานี้ รถหุ้มเกราะสุดกร่างของชาวบากาตันก็ถูกยิงจนระเบิด กลายเป็นลูกไฟดวงโตลุกโชนอยู่ที่ทางเข้าโครงการเรียบร้อยแล้ว

กลุ่มของเจียงปินกำลังปะทะกับพวกชาวบากาตันโดยมีซากรถคันนั้นเป็นจุดศูนย์กลาง

ทั้งสองฝ่ายต่างก็มีการบาดเจ็บล้มตาย พวกชาวบากาตันมีแต้มผลงานเหลือเฟือ พวกมันจึงมีอาวุธหนักครบมือ สาดกระสุนเข้าใส่จนฝ่ายของเจียงปินแทบจะโงหัวไม่ขึ้น

ส่วนภายนอกโครงการก็มีเสียงปืนและเสียงตะโกนดังระงมไม่แพ้กัน ดูเหมือนว่าทหารอีกหมู่หนึ่งกำลังปะทะกับพวกชาวบากาตันอยู่ข้างนอกนั่น

พวกเขาน่าจะพาผู้รอดชีวิตมาด้วยจำนวนไม่น้อย เพราะเสียงเอะอะโวยวายดังยิ่งกว่าในโครงการเสียอีก!

หลินฉวินแอบสังเกตการณ์อย่างเงียบๆ จากมุมที่ปลอดภัยด้านหลัง

พวกชาวบากาตันยิงกดดันหนักมาก แถมทั้งสองฝ่ายกำลังสาดกระสุนใส่กันหูดับตับไหม้ ขืนคลานราบไปกับพื้นก็คงไม่ต่างอะไรกับการรนหาที่ตาย แต่ถึงอย่างนั้น หลินฉวินก็ไม่ได้คิดจะถอดใจ

ในสายตาของเขา ชาวบากาตันหน้าตาดุร้ายพวกนี้ ก็คือแต้มผลงานที่เดินไปเดินมาได้ยังไงล่ะ!

ในตอนนี้ เฉพาะจำนวนชาวบากาตันที่อยู่ทั้งในและนอกโครงการ ก็น่าจะเกินสามสิบตัวเข้าไปแล้ว ขอแค่เขาฆ่าได้สักสิบตัว เขาก็จะได้สิทธิ์สุ่มการ์ดอีกครั้งแล้ว

สมองของหลินฉวินกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว...

เขาต้องหาจุดซุ่มยิงดีๆ สักที่

ทั้งสองฝ่ายกำลังปะทะกันอยู่ที่ประตูทางเข้าโครงการ แต่ด้านซ้ายและขวาของพวกเขาก็คือตึกที่อยู่อาศัย

หวังเต๋อเซิ่งถึงขั้นพาพลทหารนายหนึ่งวิ่งขึ้นไปยึดจุดซุ่มยิงบนตึกหมายเลขหนึ่งแล้ว!

สายตาของหลินฉวินกะพริบวาบ เขามองไปยังตึกหมายเลขสองที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับตึกหมายเลขหนึ่ง

ถ้าเขาสามารถกระโดดขึ้นไปบนนั้นได้... บางที เขาอาจจะเข้าใกล้เป้าหมายในระยะสิบเมตรได้นะ!

คิดได้ดังนั้น เขาก็ลงมือทันที หลินฉวินอ้อมไปทางด้านหลังของตึกหมายเลขสอง แล้วกระโดดพุ่งตัวรวดเดียวขึ้นไปบนตึกหมายเลขสอง จากนั้นก็เดินลัดเลาะไปตามทางเดินด้านหลังตึก จนมองทะลุหน้าต่างกระจกตรงทางเดินบันไดลงไปเห็นสถานการณ์เบื้องล่างได้อย่างชัดเจน!

ด้านล่าง พวกชาวบากาตันกำลังเป็นฝ่ายได้เปรียบ

ชาวบากาตันร่างยักษ์ตัวหนึ่งกำลังแบกเครื่องยิงจรวดแบบสี่ลำกล้องไว้บนบ่า มันกำลังสาดกระสุนอย่างบ้าคลั่ง ระเบิดจนฝ่ายของเจียงปินกระเจิดกระเจิง

พลทหารสองนายหลบไม่ทัน ถูกระเบิดจนร่างแหลกเหลวในพริบตา!

"ถอย! ถอย! จัดการมันให้ได้! จัดการมันให้ได้!"

สิ้นเสียงตะโกน เจียงปินก็โดนจรวดพุ่งเฉียดร่างไปอีกลูก ถ้าเขาหลบไม่ทัน ป่านนี้ก็คงลงเอยแบบเดียวกับพลทหารสองนายนั้นไปแล้ว

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

อำนาจการยิงของพวกบากาตันรุนแรงเกินไปแล้ว พวกมันสังหารมนุษย์ไปอย่างมากมาย และในมือของแต่ละตัวก็มีแต้มผลงานอยู่เป็นกอบเป็นกำ ทำให้พวกมันสามารถแลกอาวุธประสิทธิภาพสูงจากร้านค้าแต้มผลงาน นำมาใช้เข่นฆ่ามนุษย์อย่างพวกเราได้อย่างสบายๆ!

ทว่า ในวินาทีนั้นเอง ท่ามกลางสายตาอันแดงก่ำของเจียงปิน ชาวบากาตันที่แบกเครื่องยิงจรวดนำหน้าเพื่อนอย่างห้าวหาญตัวนั้น จู่ๆ หัวของมันก็ระเบิดกระจาย

เลือดสาดกระเซ็น ร่างล้มตึงลงกับพื้น!

เจียงปินตื่นเต้นจนแทบจะกระโดดตัวลอย "ใครทำน่ะ? ฉันจะเสนอความดีความชอบให้! เร็วเข้า ตามไป ตีโต้กลับไปเลย กดดันพวกมันให้ได้!"

แน่นอนว่า การโจมตีครั้งนี้เป็นฝีมือของหลินฉวิน เขาหาจุดซุ่มยิงที่สมบูรณ์แบบบนตึกหมายเลขสองได้แล้ว ก็เลยจัดการระเบิดหัวศัตรูซะเลย!

สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือ ชาวบากาตันที่เขาเพิ่งระเบิดหัวไปเมื่อกี้นี้ ให้ค่าประสบการณ์ถึง 100 แต้มเชียวล่ะ!

ตัวเดียวคุ้มเท่ากับสองตัวเลย!

ชาวบากาตันตัวนั้น ดันเป็น "มอนสเตอร์ระดับอีลีท" เสียด้วย

มิน่าล่ะถึงได้มีแรงแบกเครื่องยิงจรวดแบบสี่ลำกล้องวิ่งนำหน้าเพื่อนได้ขนาดนั้น แรงถีบกลับของมัน ชาวบากาตันธรรมดาๆ ทนไม่ไหวหรอก

แต่ถึงนายจะเป็นยอดฝีมือมาจากไหน ถ้าค่าร่างกายไม่ถึง 22 แต้ม ก็ต้องจบเห่ด้วยการถูกระเบิดหัวตายในพริบตาอยู่ดี

แต่นี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น

บนพื้นดิน ชาวบากาตันกับกองกำลังของเจียงปินกำลังปะทะกันอย่างดุเดือด ความสนใจของพวกบากาตันทั้งหมดไปจดจ่ออยู่กับทหารมนุษย์

ในขณะที่หลินฉวินซ่อนตัวอยู่ในจุดที่มองเห็นได้ยาก แถมการโจมตีด้วยสกิลของเขาก็ไร้สุ้มเสียง นอกจากจะสังเกตจากทิศทางที่เลือดสาดกระเซ็นออกมาจากรอยระเบิดบนหัวแล้ว ก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะหาตัวเขาเจอในตึกหมายเลขสองที่มืดมิดแห่งนี้ มันก็เหมือนกับการงมเข็มในมหาสมุทรดีๆ นี่เอง

และในสถานการณ์ชุลมุนที่ต่างฝ่ายต่างก็ฆ่ากันจนตาแดงก่ำแบบนี้ ใครจะไปสังเกตเห็นเขาได้ล่ะ?

แม้แต่เจียงปินเองในตอนแรกก็ยังไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนคอยช่วยเหลืออยู่เงียบๆ

จนกระทั่งสู้ไปสู้มา เขาก็เริ่มแปลกใจที่จู่ๆ กองกำลังชาวบากาตันที่เพิ่งจะสู้รบปรบมือกับพวกเขาอย่างสูสี กลับมีกำลังพลลดลงไปกว่าครึ่ง และเริ่มแตกร่ายอย่างไม่เป็นท่า เขาถึงได้ตระหนักว่า ดูเหมือนจะมีใครบางคนแอบลงมือสังหารพวกชาวบากาตันอยู่อย่างบ้าคลั่ง!

ในโครงการแห่งนี้ มียอดฝีมือแบบนี้ซ่อนตัวอยู่ด้วยเหรอเนี่ย?

และในเวลานี้ กองกำลังชาวบากาตันในสมรภูมิของโครงการก็หมดพิษสง และถูกตีโต้กลับจนแตกพ่ายไป

ในขณะเดียวกัน ที่สมรภูมินอกโครงการ ทหารอีกหมู่ที่สามก็เดินทางมาถึงจนได้ พวกเขาทำการโจมตีขนาบทั้งด้านในและด้านนอก ทำให้กลุ่มชาวบากาตันเห็นท่าไม่ดี และเริ่มล่าถอยออกจากสมรภูมิไปอย่างรวดเร็ว

บริเวณนี้มีผู้รอดชีวิตอยู่เต็มไปหมด และภารกิจหลักของกองทัพก็คือการคุ้มครองผู้รอดชีวิต พวกเขาจึงไม่ได้ไล่ตามไป

ทหารทั้งสามหมู่ ได้มารวมตัวกันอย่างปลอดภัยที่ด้านนอกโครงการ

ส่วนในเงามืดของตึกหมายเลขสอง หลินฉวินก็กำลังตรวจนับผลงานของตัวเองอยู่

เมื่อครู่นี้ เขาลอบซุ่มยิงจากที่สูง และจัดการชาวบากาตันไปได้ถึง 6 ตัว ได้แต้มผลงานมา 6 แต้ม ทำให้ตอนนี้ยอดรวมแต้มผลงานของเขากลับมาอยู่ที่ 7 แต้มอีกครั้ง ส่วนอันดับในตารางเขตพื้นที่ ก็ยังคงเกาะแน่นอยู่ที่อันดับสาม และทิ้งห่างอันดับสี่ไปถึง 7 แต้มผลงานแล้ว

แน่นอนว่า พลังงานของเขาก็กลับมาขาดแคลนอีกครั้ง จนเข้าสู่ช่วงเวลาที่รู้สึกหมดเรี่ยวหมดแรง

แต่ในครั้งนี้ หลินฉวินฆ่าชาวบากาตันไปถึง 6 ตัว ทำให้เขาได้รับค่าประสบการณ์มามากถึง 350 แต้ม

เขาได้เลื่อนระดับอีกครั้ง และขึ้นไปถึงเลเวล 5 ได้สำเร็จ

ค่าสถานะบนแผงข้อมูลของเขา ก็ได้รับการอัปเกรดขึ้นไปอีกขั้น!

...

(จบตอน)

─── 💀 ─── 𝔖𝔞𝔥𝔞ℭ𝔥𝔬𝔨𝔪𝔦𝔫𝔤𝔨𝔴𝔞𝔫 ─── 💀 ───