ตอนที่ 56: ทำให้อับอายขายขี้หน้า

ตอนที่ 56: ทำให้อับอายขายขี้หน้า

"ไม่ต้องคิดให้มากความ… ทุ่มทุกอย่างที่มีเข้ามาเลย…"

ทุกคนตื่นเต้นจนรูจมูกแทบระเบิดเมื่อได้ยินเช่นนี้

ในฐานะผู้เล่นที่เน้นสร้างความเสียหาย สิ่งที่ต้องการมากที่สุดคืออะไร? นั่นก็คือการสร้างความเสียหายโดยที่ไม่ถูกจำกัดด้วยอะไร

แต่ไม่ว่าจะเป็นดันเจี้ยนหรือในป่า Boss ก็มีกลไกความเกลียดชังอยู่

ดังนั้นเพื่อป้องกันไม่ให้ความเกลียดชังของ Boss เกิดการเปลี่ยนแปลง ผู้เล่นจะต้องคำนวณข้อมูลการสร้างความเสียหายของตัวเองให้ดี อีกทั้งต้องไม่ไปขัดจังหวะแนวหน้าพร้อมกับรักษาจังหวะการควบคุม Boss ให้ดีด้วย

ด้วยเหตุผลนี้ จึงกล่าวได้ว่าอาชีพที่เน้นสร้างความเสียหายจึงค่อนข้างหงุดหงิดเวลาเข้าสู้กับ Boss

ไม่ต้องคิดให้มากความ ทุ่มทุกอย่างที่มีเข้ามาเลย นั่นคือประโยคที่ผู้เล่นสายสร้างความเสียหายอยากฟังมากที่สุด

สิ้นคำสั่งของหวังยวน ทุกคนเริ่มกระหน่ำโจมตีใส่ลีโอริคที่ถูกสตั๊นอย่างไม่ลังเล

แม้แต่คนเล่นอาชีพรองทั้งสองอย่างความหวังกับผู้มีคุณธรรมย่อมชนะทุกสรรพสิ่งก็พุ่งไปข้างหน้าพร้อมกับอาวุธ

แรงกดดันจากการสร้างความเสียหายของต้าไป๋ลดลงไปมากทันที

…

เมืองพายุฟ้าคะนอง สำนักงานสมาคมมังกรดำ

"เป็นไงบ้าง?" มังกรท่องโลกถามลูกน้องที่อยู่รอบข้างด้วยความตื่นเต้น

"ฮ่าฮ่า! ข่าวที่หนิวต้าลี่กำลังท้าทายดีนเจี้ยนระดับนรกกลายเป็นประเด็นร้อนบนเว็บบอร์ดแล้ว! ทุกคนในเกมรู้แล้วว่าเขากำลังท้าทายดันเจี้ยนระดับนรก!" ผู้เล่นของสมาคมมังกรดำมีกำลังใจเต็มเปี่ยม

“พวกเราตั้งกระทู้ด้วยน้ำเสียงประจบประแจงแต่แฝงด้วยความหยิ่งทะนงที่สุดเท่าที่จะทำได้ นอกจากนี้ยังทำการสบประมาทไปอีกนับไม่ถ้วนทำนองว่าหากการลงมือสร้างชื่อครั้งนี้ล้มเหลว มันจะกลายเป็นความอัปยศอดสูครั้งใหญ่กับหนิวต้าลี่”

"สมควรแล้ว! ไอ้สารเลว!"

มังกรท่องโลกเอ่ยคำอย่างเกรี้ยวกราด "ทีนี้คงรู้สักทีว่าถ้ากล้ามาหาเรื่องพวกเราสมาคมมังกรดำจะต้องเจอกับอะไร! ไอ้บัดซบ! ต่อให้ฆ่ามันไม่ได้ก็ต้องทำให้มันอับอายขายขี้หน้า"

“ฮิฮิ! คุณไม่รู้หรอกว่าเว็บบอร์ดทางการของเกมเปิดโต๊ะเดิมพันกันแล้ว ตอนนี้ราคาเดิมพันอยู่ที่ 1 ต่อ 500!”

“บ้า! เดือดขนาดนี้เชียว?” ดวงตาของมังกรท่องโลกทอประกาย

“ใช่แล้วล่ะ…” ทุกคนเอ่ยคำ “ไม่รู้ว่ามีไอ้โง่คนไหนถึงกับเดิมพันหนึ่งหมื่นเหรียญทองว่าผ่านระดับนั้นได้ พวกเขามีเงินแต่ไม่มีสมองที่จะใช้มันสินะเนี่ย”

“หนึ่งหมื่นเหรียญทอง...”

ดวงตาของมังกรท่องโบกเบิกกว้างขณะเอ่ยคำ "ไอ้หลานชายคนนี้มันเป็นใคร กล้าดียังไงถึงผลาญเงินเล่นแบบนี้?"

“ไม่รู้เหมือนกัน... แต่เห็นว่ามีคนเดิมพันหนึ่งพันเหรียญทองด้วย” มังกรหัวล้านเอ่ยคำ

“ดูเหมือนว่าจะมีคนร่ำรวยเยอะไม่เบา” มังกรท่องโลกอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

ในฐานะผู้เล่นที่ดูแลกิลด์ธุรกิจในเกม มังกรท่องโลกถือว่าไม่ใช่คนยาจก แต่เทียบกับคนเหล่านั้นที่ใช้เงินเป็นว่าเล่น มันจึงทำให้เห็นถึงความต่างระหว่างเขากับอีกฝ่ายอย่างเห็นได้ชัด

“เดิมพัน พวกเราต้องเดิมพันด้วย!” มังกรท่องโลกกัดฟันแล้วเอ่ยคำ

“ถ้าพวกเราแพ้เดิมพันขึ้นมาจะทำยังไง? อัตราต่อรองต่ำเกินไป มันไม่มีความหมายหรอก” อวิ๋นจงอีเฮ่อส่ายหน้า

“ไม่ เดิมพันว่าชนะ!” มังกรท่องโลกเอ่ยคำ

“หา? แบบนี้ไม่เท่ากับเอาเงินไปทิ้งเหรอ?” อวิ๋นจงอีเฮ่อเม้มริมฝีปาก “พวกที่เดิมพันว่าจะชนะมีแต่คนโง่กับคนรวยเท่านั้น ถึงลูกพี่จะมีเงิน แต่ก็ไม่ใช่คนโง่”

“ฮิฮิ! ไม่เป็นไร แค่เดิมพันหนึ่งเหรียญทองแดงเอง ขนหน้าแข้งจะร่วงขนาดไหนเชียว!” มังกรท่องโลกหัวเราะ “ถือว่าเป็นการสนับสนุนมิตรภาพของพวกเราแล้วกัน”

“พรืด ฮ่าฮ่า!”

“สมแล้วที่เป็นลูกพี่ ช่างเป็นคนที่รู้จักทำให้ผู้อื่นอับอายเหลือเกิน”

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเมื่อได้ยินคำพูดของมังกรท่องโลก

หนึ่งเหรียญทองแดง มันไม่ใช่เรื่องของการมีเงินมากหรือน้อย แต่เป็นการทำให้อับอายขายขี้หน้า

“ได้ได้ได้! เดิมพันหน่อยแล้วกัน ฉันขอเดิมพันหนึ่งเหรียญทองแดง” มังกรหัวล้านรู้สึกตื่นเต้น

คนอื่นเอ่ยคำเช่นกัน "ฉันขอเดิมพันด้วยเหมือนกัน... พวกเราจะพลาดโอกาสในการทำให้ไอ้สารเลวคนนี้อับอายได้ยังไง"

…

เมืองแสงศักดิ์สิทธิ์ สำนักงานมังกรโผทะยานเลิศล้ำ

“เป็นยังไงบ้าง? กลยุทธ์ไปถึงไหนแล้ว?” มังกรโผทะยานทั่วหล้านั่งอยู่ในสำนักงานขณะจับตาดูความคืบหน้าของดันเจี้ยน

“Boss ตัวที่สองถูกจัดการแล้ว ราชันโครงกระดูกตัวสุดท้ายจะถูกกำจัดในไม่ช้า” ไม่ข้า ข่าวดีจึงส่งตรงมาจากดันเจี้ยน

“จริงเหรอ? ราบรื่นขนาดนี้เชียว?” มังกรโผทะยานทั่วหล้ายิ่งตื่นเต้นเมื่อทราบข่าว

หากไม่มีอะไรที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น มังกรโผทะยานเลิศล้ำจะเป็นกิลด์แรกที่ผ่านปราสาทเงาระดับเอลีท

ต้องทราบก่อนว่าในช่วงนี้มีไม่กี่กิลด์เท่านั้นที่ผ่านปราสาทเงาระดับปกติได้ แถมยังไม่มีลองระดับเอลีท สิ่งเดียวที่ทำให้มังกรโผทะยานทั่วหล้าเสียใจก็คือกิลด์แรกที่ผ่านปราสาทเงาระดับปกติไม่ใช่มังกรโผทะยานเลิศล้ำ

ในฐานะกิลด์อันดับต้นของเซิร์ฟเวอร์โกบอล มังกรโผทะยานทั่วหล้าพลาดโอกาสแรกในการประกาศทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ ดังนั้นพวกเขาจะพลาดครั้งนี้ไม่ได้

หากสามารถผ่านระดับเอลีทได้ก่อน กิลด์อื่นจะต้องถูกกำราบโดยมังกรโผทะยานเลิศล้ำอย่างแน่นอน

ถึงตอนนั้น มังกรโผทะยานเลิศล้ำจะได้รับตำแหน่งกิลด์อันดับหนึ่งของเซิร์ฟเวอร์โกบอลอย่างแน่นอน

"อื้ม! ระดับเอลีทมีความยากเพิ่มขึ้นเล็กน้อยและมีมอนสเตอร์มากกว่า ส่วนกลไกดันเจี้ยนไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก โชคยังดีที่รอบนี้พวกเราพกยาไปมากพอ ลีโอริคคงถึงแก่ความตายในไม่ช้า ค่าพลังชีวิตเหลือเพียงร้อยละสิบเท่านั้น" ผู้นำทีมกลยุทธ์ในดันเจี้ยนรายงานความคืบหน้าให้มังกรโผทะยานทั่วหล้าทราบอย่างไม่ลังเล

“ยอดเยี่ยมมาก ลุยต่อ!! ทุกคนพยายามเข้า หลังจากผ่านระดับนั้นแล้วมารับอั่งเปาได้เลย!!”

มังกรโผทะยานทั่วหล้าเพิ่มขวัญกำลังใจด้วยความตื่นเต้น

"ขอบคุณลูกพี่!"

หลังจากทราบข่าว ก้าวรุดอย่างอาจหาญ (ชื่อผู้เล่น) จึงทำการประกาศในดันเจี้ยนทันที "ทุกคนพยายามเข้า พวกเราจะได้รับอั่งเปาจากลูกพี่หากผ่านดันเจี้ยนได้!"

"ครับ!!"

ทุกคนมีขวัญกำลังใจจากอั่งเปาเพิ่มขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะทุ่มสกิลทั้งหมดเพื่อโจมตีลีโอริคโดยไม่ห่วงว่าจะต้องหมดเงินแค่ไหน

…

"ดูจากสีหน้าคุณแล้ว น่าจะไปได้สวยสินะ!" วิหคเพลิงร่ายรำบนสวรรค์ (ชื่อผู้เล่น) ผู้ยืนอยู่ข้างกายมังกรโผทะยานทั่วหล้าที่มีสีหน้าเปี่ยมสุขเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

“รอประกาศทางการจากเซิร์ฟเวอร์ได้เลย อีกเดี๋ยวพวกเราจะได้ออกทีวีแล้ว! ฮิฮิ!” มังกรโผทะยานทั่วหล้าแย้มยิ้มด้วยความตื่นเต้น

“ไม่รู้เลยว่าคนที่ลงระดับนรกจะเป็นยังไงบ้าง” วิหคเพลิงร่ายรำบนสวรรค์ขมวดคิ้ว

“จะเป็นอะไรได้อีก? คงโดนกวาดล้างไปแล้ว! ยังต้องถามอีกเหรอ? นั่นมันระดับนรกเชียวนะ!” มังกรโผทะยานทั่วหล้าไม่แม้แต่คิดให้มากความ

กลุ่มเด็กน้อยไม่รู้ประสีประสาแต่อยากต่อสู้ในระดับนรกไม่ต่างอะไรจากเพ้อฝันไปเรื่อย คงแค่อยากจะหาแสงให้ตัวเองนั่นแหละ

"ฉันรู้ดี..." วิหคเพลิงร่ายรำบนสวรรค์เอ่ยคำ "แต่ปัญหาคือเท่าที่ฉันทราบตอนนี้ พวกเขายังไม่ตาย"

"คุณรู้ได้ยังไง?"

“ตอนนี้ทุกคนในเกมทราบเรื่องนี้แล้ว ถึงจะไม่ทราบว่ามีกี่คนที่จับตาดูจุดคืนชีพอยู่ แต่ถ้าพวกเขาตายขึ้นมาก็จะมีข่าวในเว็บบอร์ดอย่างแน่นอน”

“หรือว่าพวกเขาไม่ได้สู้หลังจากเข้าไปในดันเจี้ยน แต่เลือกที่จะซ่อนตัวอยู่ในทางเข้าดันเจี้ยนเพื่อประวิงเวลาเหรอ” มังกรโผทะยานทั่วหล้าครุ่นคิดสักพักแล้วเอ่ยคำ "ก่อนหน้านั้นก็มีพวกหิวแสงที่เคยทำแบบนี้ไม่ใช่เหรอ? หลังจากเข้าดันเจี้ยนไปก็อยู่ที่ทางเข้าดันเจี้ยนอยู่หลายชั่วโมงก่อนจะออกมา คนอื่นเลยหลงคิดไปว่าพวกเขายื้ออยู่ได้นานสองสามชั่วโมง”

“มีเหตุผล! ความเป็นไปได้นี้ก็ปฏิเสธไม่ได้!”

เมื่อได้ยินคำพูดของมังกรโผทะยานทั่วหล้า ดวงตาของวิหคเพลิงร่ายรำบนสวรรค์จึงทอประกายก่อนคิ้วจะผ่อนคลายลง

ใช่แล้ว ในยุคที่ข้อมูลจำนวนมากอยู่บนอินเทอร์เน็ต มีคนจำนวนมากเกินไปที่อยากมีชื่อเสียง แต่น้อยคนนักที่จะมีความสามารถทำเช่นนั้น

คนเหล่านี้อาจเป็นพวกอันธพาลไปเรื่อย หาไม่แล้วจะกล้าท้าทายระดับนรกได้ยังไง?

แม้กิลด์ขนาดใหญ่อย่างมังกรโผทะยานเลิศล้ำเพียงกล้าท้าทายระดับเอลีท แต่ผู้นิรนามเพียงไม่กี่คนจะทรงพลังกว่ากลุ่มหัวกะทิของกิลด์อันดับหนึ่งในเซิร์ฟเวอร์โกบอลได้อย่างไร?

เป็นไปไม่ได้! ยังไงก็เป็นไปไม่ได้!