บทที่ 101 เทพเจียง

บทที่ 101 เทพเจียง

ทางฝั่งโรงพยาบาลในเครือแห่งที่หนึ่ง ศูนย์ผ่าตัดยังคงเปิดไฟสว่างไสว

แตกต่างจากครั้งก่อนที่หลอดเลือดแดงม้ามแตกจนเลือดออกครั้งใหญ่ แผนผ่าตัดเข้าทางด้านหลังที่เจียงเหอเสนอในครั้งนี้ถูกต้องตามระเบียบทุกประการ

ดังนั้นจึงไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังเลยแม้แต่น้อย

แพทย์ร่วมโต๊ะผ่าตัดที่อัดอั้นมานาน ในที่สุดตอนนี้ก็สามารถคุยโวได้อย่างเต็มที่แล้ว!

ในห้องพักแพทย์แผนกวิสัญญี หลินเผยตงเปลี่ยนมาสวมเสื้อกาวน์สีขาว

แพทย์เจ้าของไข้วิสัญญีอีกคนที่เข้าเวรดึกเดินเข้ามาใกล้ ยื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่งแล้วถามขึ้นลอยๆ "เหล่าหลิน เคสวันนี้เป็นไงบ้าง?"

หลินเผยตงหัวเราะเหอะๆ "โคตรสุดยอด!"

เพื่อนร่วมงานสงสัย "ยังไงวะ?"

หลินเผยตงพูดว่า "เนื้องอกลามไปห่อหุ้มหลอดเลือดแดงเมเซนเทอริกส่วนบน แถมยังเจอความแปรผันของหลอดเลือดแดงตับขวาอีก อาจารย์หยางถึงกับบอกให้ล้มเลิกการผ่าตัดเพื่อหวังผลหายขาด เตรียมทำแค่ระบายพยุงอาการแล้วปิดท้องเลยด้วยซ้ำ"

"แล้วไงต่อ?"

"นักศึกษาปีสามที่อาจารย์หยางพามาด้วยน่ะ เจียงเหอ จู่ๆ เขาก็เปิดปากเสนอแผนใหม่ขึ้นมา บอกว่าถ้าเข้าจากข้างหน้าไม่ได้ ก็เข้าจากข้างหลังซะ"

"เข้าจากข้างหลัง?"

"ใช่ เลาะแยกขอบเขตกว้างมาก... เอาเป็นว่าฉันทำวิสัญญีมาตั้งหลายปี ไม่เคยเห็นวิธีเลาะแบบนี้มาก่อนเลย แต่ผลคือพวกเขาก็ทำแบบนั้นจริงๆ ค่อยๆ ลอกออกทีละชั้นจนหลอดเลือดยังคงสมบูรณ์ไม่เสียหายเลยสักนิด"

เพื่อนร่วมงานฟังจนอึ้ง "เดี๋ยวนะ นายหมายความว่า นักศึกษาปีสาม? สั่งการให้อาจารย์หยางผ่าตัดเนี่ยนะ?"

"หมอนั่นมีของจริง" หลินเผยตงเดาะลิ้น "เรื่องนี้พรุ่งนี้ต้องแพร่กระจายไปทั่วแผนกศัลยกรรมทั่วไปแน่ ไอ้แผนผ่าตัดเข้าทางด้านหลังอะไรนี่ ได้ยินมาว่าถ้าเอาไปเขียนเป็นบทความวิจัย ขั้นต่ำก็ต้องได้ลงวารสารแกนหลักชัวร์"

เพื่อนร่วมงานงงไปพักใหญ่ ก่อนจะพูดว่า "เชี่ย โคตรเทพขนาดนั้นเลย?"

……

ในขณะเดียวกัน ที่หน้าห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าชาย

เจียงเหอเปลี่ยนกลับมาใส่ชุดลำลองของตัวเองเรียบร้อย เตรียมตัวลงไปข้างล่างเพื่อกลับมหาวิทยาลัย

ที่สุดทางเดิน เฉินจิ้งยืนพิงกำแพงอยู่ ดูเหมือนตั้งใจมารอเขาโดยเฉพาะ

เมื่อเห็นเจียงเหอเดินออกมา เฉินจิ้งก็ยิ้มบางๆ "เก็บของเสร็จแล้วเหรอ?"

"ครับ พี่จิ้งยังไม่เลิกงานอีกเหรอครับ?" เจียงเหอถาม

"เพิ่งส่งเวรเสร็จน่ะ" เฉินจิ้งเดินเข้ามาใกล้สองก้าว "เพื่อนร่วมงานกะดึกสองสามคนกำลังจะไปกินมื้อดึกฝั่งตรงข้ามโรงพยาบาล ผ่าตัดคืนนี้นายออกแรงเยอะที่สุด เหนื่อยที่สุด ไปกินด้วยกันไหมล่ะ? พี่เลี้ยงเอง"

ความคิดของเฉินจิ้งตอนนี้เรียบง่ายมาก ในเมื่อเป็นคนรักไม่ได้ งั้นก็เป็นคนคุ้นเคยกันไว้

ศักยภาพที่เจียงเหอแสดงออกมามันน่ากลัวเกินไป อนาคตต้องเป็นตัวตนระดับปรมาจารย์ในวงการแพทย์อย่างแน่นอน

ในสถานที่ที่ให้ความสำคัญกับเส้นสายและพวกพ้องอย่างโรงพยาบาล การได้ผูกมิตรกับคนที่มีศักยภาพระดับนี้ไว้ล่วงหน้า มีแต่ข้อดีไม่มีข้อเสีย

การชวนกินข้าวก็เป็นแค่วิธีการแสดงความเป็นมิตรในรูปแบบหนึ่ง

เจียงเหอตอบด้วยน้ำเสียงปกติ "ขอบคุณครับพี่จิ้ง แต่พรุ่งนี้เช้าผมยังมีเรียน ต้องรีบกลับไปนอนเอาแรงที่หอพัก ไว้โอกาสหน้าค่อยว่ากันนะครับ"

เมื่อเฉินจิ้งได้ยินดังนั้น ก็ไม่ได้แสดงอาการกระอักกระอ่วนใดๆ

เธอแค่มาลองหยั่งเชิงดูเท่านั้น สำเร็จก็ดี ไม่สำเร็จก็ช่าง

"โอเค งั้นนายรีบกลับไปพักผ่อนเถอะ เดินทางปลอดภัยนะ" เฉินจิ้งยิ้มพลางโบกมือ

"พี่จิ้งก็พักผ่อนเร็วๆ นะครับ"

เจียงเหอพยักหน้า แล้วก้าวเดินผ่านเธอไป

การรักษาระยะห่าง นี่คือประสบการณ์ที่เจียงเหอสรุปได้จากการใช้ชีวิตมาสองชาติ

ผู้หญิงบางคนมักจะเกิดความเข้าใจผิดได้ง่ายมาก

ต่อให้คุณแค่ตอบรับคำขอนอกเวลางานของเธอตามมารยาท อย่างเช่นไปกินมื้อดึกหรือดื่มกาแฟสักแก้ว

เธออาจจะมโนเรื่องราวในหัวไปไกลเป็นหมื่นคำ เข้าใจผิดคิดว่าคุณเองก็มีใจให้ และคิดว่าตัวเองยังมีโอกาส

พอเกิดความเข้าใจผิดแบบนี้ขึ้นมา การจัดการในภายหลังก็จะกลายเป็นเรื่องยุ่งยากสุดๆ

เจียงเหอรู้ดีว่าหน้าตาตัวเองไม่เลว แถมความสามารถทางวิชาชีพยังสูง ไม่ว่าจะเป็นชาติก่อนหรือชาตินี้ ผู้หญิงที่ตามจีบเขาทั้งต่อหน้าและลับหลังไม่เคยน้อยเลย

ถือว่าโดนจีบจนมีประสบการณ์แล้วเหมือนกัน... ผู้ชายอยู่ข้างนอกต้องปกป้องตัวเองให้ดีจริงๆ...

พอเดินเข้าลิฟต์ จู่ๆ ความทรงจำช่วงหนึ่งในชาติก่อนก็ผุดขึ้นมาในหัว

ในงานเลี้ยงเหล้าครั้งหนึ่ง หลังจากดื่มกันไปได้สามรอบ เพื่อนในวงการคนหนึ่งก็กอดคอเขาแล้วพูดเย้าแหย่กึ่งล้อเล่นว่า:

"เจียงเหอ ตอนนี้นายกำลังเป็นคนดังของแผนกเลยนะ มีพยาบาลสาวๆ ตั้งเยอะแยะมาคอยวนเวียนอยู่รอบตัวทุกวัน นายไม่หวั่นไหวบ้างเลยเหรอ?"

เจียงเหอ: "ไม่เลย"

เพื่อนจิ๊ปาก แล้วพูดหว่านล้อมต่อ "ยังไงซะ ปกติอาจารย์เซิ่นก็ซื่อๆ บื้อๆ ดูไม่ออกและจับไม่ได้อยู่แล้ว สู้ให้นายมีบ้านใหญ่ที่มั่นคง แล้วมีบ้านเล็กบ้านน้อยอยู่ข้างนอก ไม่ดีกว่าเหรอ?"

เจียงเหอฟังจบก็วางแก้วเหล้าในมือลง แล้วพูดเสียงเรียบว่า "นายคงไม่เคยสัมผัสความรักแบบที่ฉันกับเธอมีให้กันล่ะมั้ง"

เพื่อนชะงักไปครู่หนึ่ง "หมายความว่าไง?"

"เมื่อนายรักใครสักคนอย่างสุดหัวใจ และในขณะเดียวกันก็ถูกคนคนนั้นรักอย่างสุดหัวใจเช่นกัน การนอกใจจะเป็นเรื่องที่ไม่มีทางเกิดขึ้นได้เลย"

เพื่อนเบ้ปากอย่างไม่เห็นด้วย "เลิกเหอะ มีแมวที่ไหนไม่ขโมยปลาย่างบ้าง? นี่มันสัญชาตญาณของผู้ชาย กดข่มไว้ตลอด วันหนึ่งมันก็ต้องระเบิดออกมาอยู่ดี"

"ฉันคิดว่าความซื่อสัตย์ไม่ได้เกิดจากการใช้ศีลธรรมมากดข่มสัญชาตญาณของตัวเองหรอกนะ"

เจียงเหอมองเขาแล้วพูดช้าๆ "ความรักที่มีให้แค่คนเดียว ไม่ใช่พันธนาการที่โลกภายนอกยัดเยียดให้ แต่มันคือปฏิกิริยาตอบสนองตามธรรมชาติทั้งทางร่างกายและจิตใจ นายเข้าใจไหม?"

พอพูดประโยคนี้จบ ทั้งโต๊ะเหล้าก็เงียบกริบไปสองวินาที

เพื่อนคนนั้นรู้สึกว่าเจียงเหอกำลังแกล้งทำตัวสูงส่ง จึงหัวเราะแห้งๆ และคิดจะพูดอะไรบางอย่างต่อ

แต่เจียงเหอกลับลุกขึ้นยืน หยิบเสื้อคลุมที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้ แล้วผลักประตูเดินออกจากห้องส่วนตัวไปทันที

อุดมการณ์ต่างกัน ก็ไม่อาจร่วมทาง

ตั้งแต่นั้นมา เจียงเหอก็ไม่เคยไปร่วมวงเหล้าของคนคนนั้นอีกเลย

‘ติ๊ง’

ลิฟต์ลงมาถึงชั้นหนึ่ง

เจียงเหอดึงสติกลับมา เขาเดินออกจากประตูโรงพยาบาล และเห็นคนคนหนึ่งนั่งยองๆ อยู่ริมแปลงดอกไม้ไม่ไกลนัก

เป็นอาจารย์แพทย์จ้าวอวี้หมินจากแผนกฉุกเฉิน

จ้าวอวี้หมินทำหน้าตาอมทุกข์ ดูท่าทางทรมานมาก

"อาจารย์จ้าวครับ?" เจียงเหอเดินเข้าไปถามด้วยความห่วงใย "เป็นอะไรไปครับ?"

จ้าวอวี้หมินได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นมองเจียงเหอแวบหนึ่ง สูดควันบุหรี่เข้าปอดลึกๆ แล้วพ่นออกมาอย่างแรง

เขาพูดด้วยน้ำเสียงหมดอาลัยตายอยาก "อย่าให้พูดถึงเลย เพิ่งรับเคสฉุกเฉินมาเคสนึง โคตรน่าสะอิดสะเอียน ผมเลยออกมาสูดอากาศหน่อย"

เจียงเหอรู้สึกสงสัยขึ้นมา

แผนกฉุกเฉินผ่านเรื่องหนักหนาสาหัสมาตั้งเท่าไหร่ มีอะไรที่ทำให้แพทย์เจ้าของไข้รุ่นเก๋าคลื่นไส้ได้ขนาดนี้เชียว?

เจียงเหอถาม "เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?"

จ้าวอวี้หมินลุกขึ้นยืน กถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ด้วยสีหน้าเจ็บปวด "เพิ่งมีคนถูกส่งตัวมาสามคน หญิงหนึ่งชายสอง อายุราวๆ ยี่สิบปี ไม่รู้ว่าเป็นความสัมพันธ์แบบไหน แต่สรุปคือผู้หญิงอ้วกออกมาเละเทะ แล้วผู้ชายสองคนนั้นก็บอกว่าจะแข่งกันกินอ้วกของเธอ ใครกินได้มากกว่าคือรักแท้ เฮ้อ ตอนนี้นึกขึ้นมาก็ยังจะอ้วกเลย"

เจียงเหอ: "……"

พอฟังเรื่องนี้จบ ในใจก็เหลือแต่ความเห็นใจ

กลางดึกในแผนกฉุกเฉินนี่ เจอภูตผีปีศาจได้ทุกรูปแบบจริงๆ

จิตใจของแพทย์นี่ต้องแข็งแกร่งขนาดไหนกันนะ...

"ลำบากหน่อยนะครับ อาจารย์จ้าว" เจียงเหอพูดปลอบใจ

จ้าวอวี้หมินโบกมือ ปัดเรื่องนี้ทิ้งพร้อมเปลี่ยนเรื่องทันที "ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว อัปมงคลเปล่าๆ ว่าแต่ทางเธอเป็นไงบ้าง การผ่าตัดราบรื่นดีไหม?"

เจียงเหอพยักหน้า "การผ่าตัดราบรื่นดีครับ"

"ไม่ใช่แค่ราบรื่นธรรมดานะ!"

ยังไม่ทันที่จ้าวอวี้หมินจะตอบรับ เสียงหัวเราะก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

ทั้งสองหันกลับไปมอง ก็เห็นหลินเผยตงที่เปลี่ยนเป็นชุดลำลองแล้วกำลังเดินลงบันไดมา

จ้าวอวี้หมินถาม "เหล่าหลิน? เล่ารายละเอียดหน่อยสิ?"

หลินเผยตงเดินมาหยุดตรงหน้าทั้งสอง ตบไหล่เจียงเหอเบาๆ แล้วหัวเราะ "เหล่าจ้าว การผ่าตัดคืนนี้ต้องบอกว่าได้เสี่ยวเจียงของเราช่วยกู้สถานการณ์ไว้จริงๆ เดิมทีอาจารย์หยางถึงขั้นบอกว่าไปต่อไม่ได้ เตรียมปิดช่องท้องแล้ว แต่เสี่ยวเจียงกลับคิดแนวทางเข้าผ่าตัดแบบใหม่ขึ้นมา พลิกสถานการณ์ได้เฉยเลย"

จ้าวอวี้หมินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองเจียงเหอ "เก่งขนาดนั้นเลย?"

"แน่นอนสิ" หลินเผยตงพูดติดตลก "เหล่าจ้าว ต่อไปพวกเราอย่าเรียกเสี่ยวเจียงเลย ต้องเรียกว่าเทพเจียงแล้วล่ะ"

จ้าวอวี้หมินยกนิ้วโป้งให้ "เทพเจียง สุดยอด!"

เจียงเหอยกมือกุมขมับอย่างอ่อนใจ "อย่าๆๆ อาจารย์ครับ อย่าทำแบบนี้กับผมเลย..."

หลินเผยตงและจ้าวอวี้หมินหัวเราะลั่น