ตอนที่ 26: ฆ่าเองกับมือ

ตอนที่ 26: ฆ่าเองกับมือ

สถานที่เปลี่ยนอาชีพสำหรับผู้เล่นล้วนอยู่บนถนนส่วนกลาง ส่วนร้านช่างตีเหล็ก ร้านขายยา โรงเตี๊ยมและร้านค้าทั้งหลายตั้งอยู่บนถนนการค้าซึ่งอยู่ค่อนข้างใกล้

ผ่านไปสักพัก หวังยวนจึงมาถึงโรงเตี๊ยมพร้อมกับสุ่ยหลิงหลง

ทันทีที่เข้าไปในโรงเตี๊ยม หวังยวนก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เกมเพิ่งเปิดเซิร์ฟเวอร์ได้ไม่กี่วัน ทำให้ผู้เล่นมีเงินไม่มากนัก ตอนนี้เวลาสองทุ่มสิบนาทีซึ่งเป็นช่วงใช้กำลังไฟฟ้าสูงสุด ปกติแล้วผู้เล่นส่วนใหญ่น่าจะกำลังเก็บเลเวลอยู่ในป่า

โรงเตี๊ยมซึ่งเป็นสถานที่บริโภคไม่ควรมีผู้คนจำนวนมาก

แต่ตอนนี้โรงเตี๊ยมกลับเต็มไปด้วยผู้เล่น

เมื่อผู้เล่นเหล่านี้เห็นหวังยวน ทุกคนต่างมองด้วยสีหน้ามุ่งร้าย หวังยวนมองรอบข้างก่อนจะพบว่าผู้เล่นทุกคนในโรงเตี๊ยมมีตรามังกรดำบนหน้าอก

"สมาคมมังกรดำ!!"

หวังยวนเริ่มตื่นตัวทันที

ในสถานการณ์เช่นนี้ แม้แต่คนโง่ยังรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“เฮ้ นายไปทำให้สมาคมมังกรขุ่นเคืองมาเหรอ?” สุ่ยหลิงหลงถามหวังยวนด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นเช่นนี้

สมาคมมังกรดำมีชื่อเสียงฉาวโฉ่ในเมืองพายุฟ้าคะนอง พวกเขายึดครองพื้นที่เก็บเลเวล ทำการ K อย่างโหดเหี้ยม รวมถึงขั้นยึดครองจุดฝังศพที่เนโครแมนเซอร์ใช้ในการอัญเชิญโครงกระดูก โดยเว็บบอร์ดภายในเมืองพายุฟ้าคะนองเต็มไปด้วยกระทู้สาปส่งสมาคมมังกรดำ

ทว่าสมาคมมังกรดำมีกำลังคนมากและมีพฤติกรรมหยิ่งยโส จึงทำให้ไม่มีใครในเมืองพายุฟ้าคะนองกล้ายั่วยุพวกเขา

แม้แต่คนร่ำรวยอย่างสุ่ยหลิงหลงก็ไม่เต็มใจที่จะติดต่อกับคนพวกนั้น นั่นเพราะรองเท้าที่ดีต้องไม่เหยียบอุจจาระสุนัขเหม็นหืน [1]

แต่เมื่อเห็นว่าหวังยวนถึงกับตกเป็นเป้าของสมาคมมังกรดำ สุ่ยหลิงหลงจึงอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ ชายผู้นี้เก่งเรื่องการสร้างปัญหาเสียจริง เพิ่งออกจากพื้นที่มือใหม่มาไม่ทันไรก็ไปยั่วโมโหอันธพาลกลุ่มนี้เข้าเสียแล้ว

"อื้ม!"

หวังยวนพยักหน้าแล้วเอ่ยคำ "แหวนของเธอก็ดรอปมาจากพวกเขานี่แหละ"

“พระเจ้า! เจ๋งมาก!”

สุ่ยหลิงหลงอดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งให้

สหายแสนดี ในเมืองพายุฟ้าคะนองแห่งนี้มักเป็นสมาคมมังกรดำที่ทำให้อุปกรณ์สวมใส่ผู้อื่นดรอป แต่หมอนี่ถึงกับทำให้อุปกรณ์สวมใส่ของสมาคมมังกรดำดรอปได้ สมแล้วที่เป็นลูกผู้ชายตัวจริง

"ไม่หรอกไม่หรอก" หวังยวนดูถ่อมตัว

…

แม้กระทั่งโครงกระดูกในตอนนี้ก็ยังกระซิบกระซาบ

“พี่หนิวจะโดนล้างแค้นใช่หรือเปล่า?”

“ไม่หนีซะด้วย คุณลองดูสิว่าใช่คนที่พวกเราฆ่าไปก่อนหน้านี้หรือเปล่า!”

“น่าตื่นเต้นใช่ไหมล่ะ? พวกเราแค่ทิ้งเขาเอาไว้แล้วชิ่งหนี ทันทีที่เขาตาย พวกเราก็จะเป็นอิสระ”

หวังยวน "... "

“ใครคือมังกรท่องโลก?”

หวังยวนเพิกเฉยต่อขยะอย่างหม่าซานเอ๋อร์ขณะเอ่ยถามตามตรง

“…”

เมื่อได้ยินคำถามของหวังยวน ทุกคนในโรงเตี๊ยมจึงหันศีรษะขณะมองผู้เล่นที่โต๊ะโดดเด่นที่สุด

ผู้เล่นคนนั้นอายุราวสี่สิบปี แต่งกายด้วยชุดคลุมสีดำจนดูเหมือนกับเนโครแมนเซอร์ ซึ่งใบหน้าอีกฝ่ายช่างดูคุ้นเคยราวกับเคยพบเห็นที่ไหนมาก่อน

ที่นั่งถัดจากเนโครแมนเซอร์นั้นคือผู้เล่นอีกหลายคน มีทั้งวอริเออร์ นักเวท นักฆ่าและนักบวช

พวกเขาคือคนที่หวังยวนทำการสังหารไปก่อนหน้านี้

"ฉันเอง!"

เมื่อเห็นหวังยวนกำลังมองมาทางเขา มังกรท่องโลกจึงตอบอย่างสงบ

หวังยวนเดินตรงไปนั่งฝั่งตรงข้ามกับมังกรท่องโลกพร้อมกับลากเก้าอี้ให้สุ่ยหลิงหลง

สุ่ยหลิงหลงนั่งลงข้างหวังยวนอย่างไม่เต็มใจโดยมีโครงกระดูกทั้งสามยืนอยู่ด้านหลัง เสี่ยวไป๋จับจ้องไปทางประตูโรงเตี๊ยม ต้าไป๋จับจ้องมังกรท่องโลกผู้อยู่ตรงหน้า ส่วนหม่าซานเอ๋อร์คอยปกป้องสุ่ยหลิงหลงสุดชีวิต

คนพวกนี้วางแผนที่จะสังหารและหลบหนีเอาไว้ล่วงหน้าเรียบร้อย

“…”

มังกรท่องโลกอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเมื่อเห็นสุ่ยหลิงหลง

บ้าเอ๊ย!

ผู้เล่นหญิงในเกมมีไม่มากนัก ซึ่งผู้เล่นหญิงที่งดงามอย่างสุ่ยหลิงหลงยิ่งหาตัวจับได้ยาก

แม้เขาจะนำกลุ่มพี่น้องมาด้วยจนดูยิ่งใหญ่ตระการตา แต่คาดไม่ถึงว่าชายผู้นี้จะพาสาวสวยมาร่วมวงด้วย

เขาสะกดกลั้นอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ทันที

“ลูกพี่มังกรท่องโลกมาซื้ออุปกรณ์สวมใส่แต่กลับพาคนมามากขนาดนี้ หรือกลัวว่าจะมีใครบางคนขโมยอุปกรณ์สวมใส่ของคุณไปงั้นเหรอ?”

หวังยวนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยคำติดตลกขณะมองไปรอบข้าง

"ฮิฮิ!"

มังกรท่องโลกหัวเราะ “ไม่มีใครกล้าขโมยอุปกรณ์สวมใส่ของพวกฉันสมาคมมังกรดำหรอก”

“ไม่มีจริงเหรอ?” หวังยวนเอ่ยคำพลางแย้มยิ้ม

มันเป็นการสื่อว่าคนที่ทำก็อยู่ตรงหน้าคุณแล้ว

“พ่อคุณตาย!!”

ทันทีที่หวังยวนเอ่ยคำเช่นนี้ หลายคนที่อยู่รอบข้างมังกรท่องโลกต่างอดไม่ได้ที่จะชักอาวุธออกมา โดยเฉพาะมังกรหัวล้านที่ถึงกับยืนขึ้นพร้อมชี้กระบี่มาทางหวังยวนโดยตรง

สมาคมมังกรดำนับว่าเป็นผู้นำประจำพื้นที่ของเมืองพายุฟ้าคะนอง ทำให้ไม่มีใครกล้าเสนอหน้ามายั่วโมโห

“พรืด!”

สุ่ยหลิงหลงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเสียงดัง

ขโมยอุปกรณ์สวมใส่ไม่พอแต่ยังโอ้อวดต่อหน้าพวกเขาอีก นับว่าหวังยวนใจกล้าไม่เบา

“พี่หนิว เลิกพูดจาไร้สาระกันดีกว่า!”

มังกรท่องโลกเอ่ยถามอย่างสงบ “คุณรู้จักคนคนนี้ใช่หรือเปล่า?”

สิ้นคำ มังกรท่องโลกจึงชำเลืองมองมังกรหัวล้าน

“อื้ม รู้สิ ก็ฆ่าเองกับมือ!” หวังยวนตอบอย่างไม่เหนียมอาย

"แก..."

มือของมังกรหัวล้านสั่นเทาจนแทบจะอยากแทงกระบี่ใส่หน้าของหวังยวน

“แล้วคนพวกนี้ล่ะ?” มังกรท่องโลกถามอีก

“อื้ม รู้สิ ก็ฆ่าเองกับมือทุกคน!” หวังยวนแสดงทักษะการสนทนาระดับสูงออกมา

ทุกคน “…”

“แสดงว่าคุณรู้เหตุผลที่พวกฉันเชิญคุณมาที่นี่ใช่หรือเปล่า?” มังกรท่องโลกแสดงสีหน้าประหนึ่งคุณก็รู้ว่าหมายถึงอะไร

"รู้สิ!" หวังยวนพยักหน้า จากนั้นเอ่ยคำไปทางบาร์ "ไวน์แพงที่สุดสองขวด หักจากบัญชีลูกพี่มังกรท่องโลก"

“?????”

“!!!!!”

มังกรท่องโลกตกตะลึงก่อนจะเอ่ยคำอย่างไม่พอใจทันที "ฉันไม่ได้เชิญคุณมาที่นี่เพื่อจะเลี้ยงเครื่องดื่มสักหน่อย!!"

“ถ้างั้นต้องการอะไร?” หวังยวนแสร้งทำเป็นสับสนแม้จะรู้คำตอบอยู่แล้ว

“หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว! แหวนอยู่ไหน!?”

นักฆ่านามชีเย่ทิงเสวี่ยตบโต๊ะพร้อมกับตะโกนออกมา

“แหวนอะไร?” หวังยวนถามกลับ

“ก็แหวนมายาเร้นลับของฉันไงเล่า! ถ้ายังมีสมองก็ส่งคืนมาซะ!” ชีเย่ทิงเสวี่ยเอ่ยคำเสียงดัง

คนที่ทำแหวนหายไปก็คือเขา ดังนั้นความรับผิดชอบจึงตกอยู่กับเขา คนที่กระตือรือร้นที่จะได้แหวนกลับมามากที่สุดก็คงไม่พ้นเขา

“แล้วแหวนของคุณตกมาอยู่ในมือของฉันได้ยังไงล่ะ?” หวังยวนเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

“แก...” ชีเย่ทิงเสวี่ยเดือดดาล

มังกรท่องโลกเอ่ยคำด้วยน้ำเสียงลุ่มลึก “พี่หนิว ฉันคิดว่าคุณเพิ่งมาถึงเมืองพายุฟ้าคะนองก็เลยไม่รู้ว่าพวกฉันสมาคมมังกรดำเป็นยังไง หากเป็นคนอื่นคงหนีหายไปจากเมืองพายุฟ้าคะนองตั้งแต่ตอนนี้แล้ว แต่การที่ฉันเรียกคุณมาคุยที่นี่ก็ถือว่าเป็นการไหว้หน้าคุณมากแล้ว ฉันเพียงหวังว่าคุณจะส่งมอบแหวนวงนั้นคืนกลับมา ไม่อย่างนั้น เหอะเหอะ”

“คุณไม่ได้ไหว้หน้าฉันหรอก ก็แค่กลัวว่าหลังจากฆ่าฉันแล้วมันจะไม่ดรอปใช่หรือเปล่าล่ะ?”

แม้คำพูดของมังกรท่องโลกฟังดูมีเหตุผล แต่หวังยวนกลับมองเห็นเจตนาอย่างชัดเจน

ภายในเกม อุปกรณ์สวมใส่จะถูกดรอปหลังจากผู้เล่นตาย แต่โอกาสไม่ได้สูงมาก ต่อให้หวังยวนถูกฆ่า มันอาจจะไม่ดรอปก็ได้

มูลค่าของแหวนไม่ถือว่าน้อย หากหวังยวนตายครั้งหนึ่งแล้วซ่อนตัวอยู่ในพื้นที่ปลอดภัยแล้วไม่ยอมออกมา สมาคมมังกรดำก็จะไม่มีวันได้แหวนอีกต่อไป

“ในเมื่อพี่หนิวรู้ทุกอย่างแล้ว ฉันก็จะไม่ชักแม่น้ำทั้งห้าอีกต่อไป หากยอมคืนแหวนมา พวกฉันก็พร้อมที่จะคุยหมดทุกอย่าง แต่ถ้าไม่ยอม พวกฉันสมาคมมังกรดำก็มีเวลาและความอดทนที่จะสละให้กับคุณเหลือเฟือ” มังกรท่องโลกจับจ้องหวังยวนพลางเอ่ยคำ

“คุณมาช้าไป ฉันขายไปแล้วล่ะ” หวังยวนกางมือออกพร้อมกับแสดงสีหน้าภาคภูมิใจ

โธ่ถัง ไม่รู้เสียแล้วว่าไอ้สารเลวพวกนี้กำลังเล่นอยู่กับใคร

ถูกฆ่าระหว่างที่ปล้นจนอุปกรณ์ถูกดรอป หากยอมขอโทษก็ยังมีพื้นที่ให้คลี่คลายสถานการณ์

แต่มังกรท่องโลกกลับเลือกหันมาข่มขู่เขาเสียได้

หวังยวนใช่คนประเภทที่กลัวปัญหาเสียที่ไหน?

“ขายงั้นเหรอ??”

ใบหน้าของสมาชิกสมาคมมังกรดำต่างมืดมนเมื่อได้ยินเช่นนี้

“เหลวไหล! จะเร็วขนาดนั้นได้ไง! ใครจะไปเชื่อ?” มังกรหัวล้านคำรามอย่างเกรี้ยวกราด

"ฉันซื้อไปเอง!" สุ่ยหลิงหลงชูนิ้วกลางใส่มังกรหัวล้าน “แถมซื้อมาในราคาห้าสิบเหรียญทองด้วย!”

“เห็นยัง ฉันไม่ได้โกหก…” หวังยวนเอ่ยคำ

“งั้นค่อยดีหน่อย! สาวน้อย ส่งแหวนคืนมาซะ” มังกรท่องโลกมองสุ่ยหลิงหลง

“หนึ่งร้อยเหรียญทอง! ไม่ต่อรอง!” สุ่ยหลิงหลงยิ้มบางพร้อมกับแสดงสีหน้ากวนบาทาเหมือนกับหวังยวน

[1]: เปรียบเปรยว่าคนดีไม่คบหาคนชั่ว