บทที่ 404: รายงานต่อผู้มีอำนาจสูงสุดทันที (3)

บทที่ 404: รายงานต่อผู้มีอำนาจสูงสุดทันที (3)

"ทำลายประเทศหนึ่งเลยหรือ?! เธอทำลายประเทศไหน? หากเธอทำลายประเทศหนึ่งไปแล้ว จะมาพูดได้อย่างไรว่าเธอไม่ได้ทำอะไรเลย?"

"จากมุมมองของเธอ มันไม่ได้มากมายอะไรจริง ๆ ครับ เธอทำลายไปแค่ประเทศเดียว ไม่ใช่ทุกประเทศทั่วโลก เธอเดินทางไปทั่วโลกต่างมิติและทุกทวีปของดาวสีน้ำเงินแล้ว เธอกล่าวด้วยตัวเองว่าเหลือเพียงรัฐบาลของเราเท่านั้นที่ยังคงเป็นประเทศอธิปไตย ประเทศอื่น ๆ ต่างล่มสลายหรือแตกแยกไปหมดแล้ว มีหลักฐานเป็นวิดีโอยืนยันเรื่องนี้ครับ ตอนนี้ท่านผู้อำนวยการต้องตัดสินใจแล้วว่าจะให้คะแนนวิดีโอนี้เท่าไร การเลื่อนระดับจากระดับทองแดงเป็นระดับเงินต้องใช้หนึ่งล้านคะแนน และตอนนี้เธอกำลังหมกมุ่นอยู่กับการสะสมคะแนนครับ"

ท่านผู้อำนวยการขมวดคิ้วแน่น

"ข่าวที่คุณนำมามันน่าตกตะลึงเกินไป ผมรู้สึกตั้งตัวไม่ติดเลย คุณช่วยเขียนรายงานโดยละเอียดแล้วส่งมาให้ผมที"

"รับทราบครับ ท่านผู้อำนวยการ"

"ผมจะนำเห็ดแปลภาษาทั้งสองถุงนี้ไปส่งด้วยตัวเอง และผมจะเข้าร่วมการประชุมครั้งที่สามด้วย"

"เอ๊ะ?" ซูจิงและเลขานุการมองหน้ากัน "ท่านผู้อำนวยการจะเข้าร่วมด้วยตัวเองหรือครับ?"

"ตามที่คุณอธิบายมา เย่ไน่ในตอนนี้ถือเป็นบุคคลที่มีความลับสูงมากจนไม่อาจเปิดเผยตัวได้โดยง่าย หากผมไม่ปรากฏตัว มันจะไม่ทำให้คนอื่นคิดว่าประเทศเราไม่เห็นค่าของเธอหรือ? ผมจะนำเห็ดแปลภาษาสองถุงนี้ไปส่งมอบให้คณะกรรมการประสานงานกิจการพิเศษ และการที่ผมไปปรากฏตัวในการประชุมครั้งหน้าเท่านั้นที่จะดึงดูดความสนใจจากพวกเขาได้มากพอ จนนำไปสู่การส่งท่านประธานมาร่วมงาน"

"เข้าใจแล้วครับ ท่านผู้อำนวยการ"

"ทั้งสามหน่วยงานของคุณเห็นชอบให้เธอจัดงานกาล่าส่งท้ายปีเก่าในโลกต่างมิติแล้วใช่ไหม?"

"ใช่ครับ พวกเราเห็นชอบกันหมดแล้ว เหล่ารัฐมนตรีทุกคนได้ลงนามในหนังสือมอบอำนาจเรียบร้อยครับ"

"เอาล่ะ พวกคุณทุกคนเรียนรู้ที่จะจัดการก่อนแล้วค่อยรายงานทีหลัง แต่ครั้งนี้พวกคุณทำได้ดี"

ในตอนแรกท่านผู้อำนวยการรู้สึกมึนงงกับข้อมูลมหาศาลที่เกินกว่าสามัญสำนึกทั่วไปจนมีความโกรธเล็กน้อยก่อตัวขึ้นในใจ แต่ในตอนนี้เขายอมรับในผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น

ท้ายที่สุดแล้ว หน่วยงานระดับรองก็มีอำนาจในการตัดสินใจของตนเอง และเรื่องนี้จำเป็นต้องมีการตัดสินใจที่เด็ดขาด

มิเช่นนั้น หากพวกเขาประวิงเวลาโดยอ้างเรื่องขั้นตอนปฏิบัติ ถึงแม้ขั้นตอนตามปกติจะต้องใช้เวลาสองสามวันในการยืนยันการประชุมครั้งแรก แต่สำหรับผู้ที่มีความสามารถจริง การรอนานเกินไปจะทำให้เธอรู้สึกว่าประเทศไม่ให้ความสำคัญกับเธอ ทำให้ข้อมูลที่เธอนำมาดูไม่สำคัญ และสุดท้ายเธอก็จะหมดความอดทนในการรอคอยแทนที่จะต้องรออย่างกระวนกระวาย สู้ให้เธอลงมือจัดการด้วยตัวเองยังจะดีเสียกว่า

นั่นย่อมเป็นความสูญเสียของประเทศ

"ท่านผู้อำนวยการ รายงานของพวกเราเสร็จสิ้นแล้วครับ หากไม่มีอะไรแล้ว พวกเราขอตัวกลับก่อน" ซูจิงกล่าว

"เดี๋ยวรอก่อน โอนไฟล์วิดีโอของคุณมาให้ผมชุดหนึ่ง ผมจำเป็นต้องใช้แสดงให้พวกเขาดูตอนที่ไปพบคณะกรรมการประสานงานในภายหลัง"

ท่านผู้อำนวยการเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานแล้วหยิบการ์ดหน่วยความจำออกมา

เลขานุการของซูจิงรีบนำวิดีโอทั้งสองรายการจากคอมพิวเตอร์ของเขาเข้าสู่การ์ดหน่วยความจำทันที จากนั้นจึงนำไปใส่ในคอมพิวเตอร์ของท่านผู้อำนวยการด้วย

ในขณะที่ไฟล์กำลังคัดลอก ข้อความภายในจากเลขานุการของเขาก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ เพื่อเตือนว่าการนัดหมายครั้งต่อไปของเขาจะเริ่มในอีกห้านาที

โชคดีที่ยังมีเวลาเหลือพอ

ทันทีที่ไฟล์คัดลอกเสร็จสิ้น ซูจิงและเลขานุการก็รีบลาจากไปทันที

ท่านผู้อำนวยการใช้เวลาสองนาทีสุดท้ายโทรหาประธานคณะกรรมการประสานงานกิจการพิเศษ โดยขอให้เขารอหลังเลิกงาน และบอกว่าจะรีบไปหาทันทีที่จัดการงานของตนเองเสร็จ เพราะเขามีเรื่องเร่งด่วนที่ต้องหารือด้วย

ประมาณสองทุ่ม ท่านผู้อำนวยการกรมกลาโหมก็จัดการงานประจำวันเสร็จสิ้นและสั่งให้เลขานุการเตรียมรถ

จากนั้นเขาก็โทรหาประธานคณะกรรมการประสานงานกิจการพิเศษเพื่อยืนยันว่าอีกฝ่ายยังรออยู่ในห้องทำงาน จากนั้นท่านผู้อำนวยการจึงหยิบข้าวของและออกเดินทางด้วยรถยนต์ทันที

เช่นเดียวกับตอนที่ซูจิงมารายงาน ฉากเดิมก็เกิดขึ้นอีกครั้ง ท่านประธานเมื่อเผชิญกับข่าวใหญ่หลวงนี้ก็ตื่นเต้นอย่างมาก อารมณ์ของเขาแปรปรวนขึ้นลงไม่หยุด

ทั้งสองคุยกันนานเกือบสองชั่วโมง และท่านประธานยืนยันว่าเขาจะเข้าร่วมอย่างแน่นอน พวกเขายังสรุปจำนวนคณะกรรมาธิการและผู้เชี่ยวชาญจากรัฐบาลด้วย เพราะหากคนมากเกินไปอาจทำให้ข้อมูลรั่วไหลได้ง่าย

ลำดับถัดมา เป็นหน้าที่ของคณะกรรมการประสานงานกิจการพิเศษที่ต้องวุ่นวายกับการวิ่งเต้น ในขณะที่ท่านผู้อำนวยการกรมกลาโหมกลับบ้านไปนอนอย่างสบายใจ

เมื่อเริ่มงานในวันถัดมา ท่านประธานก็เริ่มโทรศัพท์ติดต่อไปยังที่ต่าง ๆ เรื่องนี้มีความสำคัญเกินไป เขาจำเป็นต้องแจ้งให้ผู้นำระดับสูงทั้งเก้าท่านของสภารัฐทราบ

ในตอนเที่ยงวันนั้น ท่านประธานรีบไปที่สภารัฐ และในระหว่างที่ทุกคนกำลังรับประทานอาหารกลางวัน เขาก็ได้จัดการประชุมนานหนึ่งชั่วโมงกับผู้นำระดับสูงทั้งเก้าท่านในห้องประชุมที่มีความปลอดภัยสูงสุด ไม่นานหลังจากที่เขาจากไป สภารัฐก็เริ่มคัดเลือกและติดต่อผู้เชี่ยวชาญด้านเห็ดจากรายชื่อผู้เชี่ยวชาญของพวกเขา

นักวิชาการทั้งสี่ท่านที่ได้รับสายต่างวางงานในมือลงและเดินทางมาถึงห้องประชุมลับของสภารัฐในวันถัดมาตามเวลานัดหมาย

หลังจากนั่งประจำที่ พวกเขาก็พบว่าการประชุมครั้งนี้มีระดับความสำคัญสูงมาก ผู้นำระดับสูงทั้งเก้าท่านต่างมากันพร้อมหน้า รวมถึงประธานคณะกรรมการประสานงานกิจการพิเศษและผู้อำนวยการกรมกลาโหม

การประชุมครั้งนี้ดำเนินการร่วมกันโดยผู้อำนวยการกรมกลาโหมและท่านประธาน เห็ดแปลภาษาสองถุงใหญ่ที่ท่านประธานนำเสนอไว้ก่อนหน้านี้ถูกวางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าทุกคน โดยมีการจัดวางเห็ดจำนวนหนึ่งไว้บนจานใหญ่เพื่อให้เหล่านักวิชาการเห็นได้ชัดเจนยิ่งขึ้น

ทันทีที่เหล่านักวิชาการเห็นเห็ดที่ไม่คุ้นตาบนจาน สัญชาตญาณทางวิชาชีพของพวกเขาก็ถูกกระตุ้นขึ้นมาทันที พวกเขาตระหนักได้ในทันทีว่าจุดประสงค์ของการเรียกตัวพวกเขามาที่นี่คือเพื่อหารือถึงวิธีเพาะพันธุ์เห็ดชนิดนี้ให้ได้ในเชิงอุตสาหกรรม

ต้องกล่าวว่านักวิชาการก็คือนักวิชาการจริง ๆ ข้อสันนิษฐานของพวกเขาแทบจะถูกต้องแม่นยำ

ผู้อำนวยการกรมกลาโหมถือรายงานที่ซูจิงส่งมาเมื่อวานนี้ ซึ่งมีทั้งฉบับข้อความและฉบับนำเสนอ เขาสรุปอธิบายเรื่องราวทั้งหมดอย่างละเอียดและตรงประเด็น ในขณะที่ท่านประธานเปิดวิดีโอทั้งสองชุดประกอบไปพร้อมกัน

ดวงตาของเหล่านักวิชาการเบิกกว้าง โดยไม่สนใจอายุอานามของตน ต่างคนต่างต้องการตัวอย่างเพิ่มและอ้างว่าพวกเขาสามารถวิจัยวิธีเพาะพันธุ์เทียมได้อย่างแน่นอน

"ท่านนักวิชาการครับ ท่านนักวิชาการ อย่าตื่นเต้นไปเลยครับ ใจเย็น ๆ ก่อน" ท่านประธานรีบกล่าวพร้อมกับปกป้องเห็ดแปลภาษาสองถุงใหญ่ตรงหน้าเอาไว้

"ปัจจุบัน รายงานฉบับนี้บอกเล่าเรื่องราวเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น เนื้อหาสำคัญยังรออยู่ข้างหน้า เหล่านักวิชาการไม่จำเป็นต้องไปวิจัยวิธีเพาะพันธุ์เทียมหรอกครับ เพราะมีวิธีนั้นอยู่แล้ว"

ผู้อำนวยการกรมกลาโหมก็ตะโกนเสียงดังเช่นกัน ปกติเขาเป็นคนสุขุมเยือกเย็น แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกถึงความยากลำบากในการควบคุมเหล่านักวิชาการที่กำลังตื่นเต้นได้

"เห็ดแปลภาษาไม่สามารถเพาะพันธุ์บนดาวสีน้ำเงินได้ มันต้องใช้พลังงานสูงมากและสามารถเติบโตได้เฉพาะในโลกต่างมิติเท่านั้น ดังนั้นเย่ไน่ผู้ที่นำข่าวนี้กลับมาจึงเป็นบุคคลสำคัญที่สุดในแผนปฏิบัติการทั้งหมด หากทุกอย่างราบรื่น เราจะสามารถประกาศการสิ้นสุดสงครามอย่างสมบูรณ์ให้กับคนทั้งประเทศได้ภายในสิ้นปีนี้ครับ"

"เอาล่ะ เราอย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องอื่นกันเลย ก่อนอื่นผมอยากถามพวกท่านว่า เย่ไน่อยู่ที่ไหน? ทำไมวันนี้เธอถึงไม่มาร่วมประชุมด้วย?" นักวิชาการท่านหนึ่งขัดจังหวะผู้อำนวยการกรมกลาโหมขึ้นมาโดยตรง

"จุดประสงค์ของการประชุมครั้งนี้คือเพื่อให้พวกเราหารือและเห็นชอบร่วมกันก่อน จากนั้นจึงจะจัดประชุมครั้งที่สามร่วมกับเธอครับ"

"ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน?"

"เธออยู่ในค่ายทหารครับ"

"เธอไปอยู่ในค่ายทหารได้อย่างไร? เธอเป็นทหารหรือ?"

"ไม่ใช่ครับ เธอเป็นผู้ตื่นรู้ไร้สังกัด"