บทที่ 9 - กลายเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีอีกแล้วหรือ

บทที่ 9 - กลายเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีอีกแล้วหรือ

หลังสิ้นสุดพิธีคัดสรร บรรดานักเรียนใหม่ที่กินดื่มจนอิ่มหนำในคืนนั้นก็กลับไปพักผ่อนที่หอพักของวิทยาลัยตนเองภายใต้การนำของนักเรียนรุ่นพี่

เช้าวันรุ่งขึ้น นักเรียนใหม่ทุกคนก็เริ่มเรียนอย่างเป็นทางการ

ทว่าสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็คือ อาร์คและรอน เนื่องจากตื่นเต้นกับเมื่อคืนมากเกินไป ทำให้เช้าวันถัดมาพวกเขานอนตื่นสาย

ประกอบกับความไม่คุ้นเคยเส้นทางในโรงเรียน ทั้งสองจึงวิ่งพล่านไปทั่วโรงเรียน กว่าจะไปถึงห้องเรียน ก็สายไปเสียแล้ว

ศาสตราจารย์มักกอนนากัลได้อบรมทั้งคู่ไปยกใหญ่ ก่อนจะเริ่มสอนวิชาแปลงกาย

การเรียนคาบแรกก็เริ่มต้นได้ไม่สวยงามนัก อาร์คในฐานะผู้กอบกู้ตามคำทำนายรู้สึกเสียหน้าอย่างมาก แต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงคือ เรื่องที่น่าขายหน้ากว่านั้นยังรออยู่

เมื่อถึงคาบวิชาปรุงยาของศาสตราจารย์สเนป เขาก็ได้สัมผัสกับคำว่าเจตนาร้ายอย่างลึกซึ้ง

"ปัง..."

เมื่อประตูห้องเรียนวิชาปรุงยาถูกผลักออกอย่างแรง ศาสตราจารย์ชุดดำก็พุ่งเข้ามาในห้องเรียนราวกับค้างคาวตัวยักษ์

"ก่อนอื่นฉันขอเตือนพวกเธอ หม้อปรุงยาเอาไว้ใช้ปรุงยา ไม่ใช่ให้พวกเธอเอาไปใช้เป็นเครื่องครัว ข้อนี้ฉันต้องประกาศให้ทราบล่วงหน้า"

"โดยเฉพาะนักเรียนของเรเวนคลอ อย่าได้ไปเลียนแบบรุ่นพี่เย่ซูของพวกเธอเป็นอันขาด ถ้าพวกเธอไม่เข้าใจความหมายของประโยคนี้ก็ดี ถือว่าพวกเธอยังไม่ถูกเขาทำให้แปดเปื้อน"

ประโยคแรกที่ศาสตราจารย์พูดขึ้นมา กลับเป็นการตักเตือนนักเรียนเรเวนคลอ สร้างความสับสนให้กับพวกเขาอย่างมาก พวกเขาไม่รู้ว่ารุ่นพี่ที่เก่งกาจของตนไปทำเรื่องร้ายแรงอะไรไว้ ถึงทำให้ศาสตราจารย์วิชาปรุงยาต้องยกขึ้นมาเป็นข้อห้ามเด็ดขาด

"นอกจากนี้ ในชั้นเรียนของฉัน ห้ามโบกไม้กายสิทธิ์มั่วซั่ว ห้ามร่ายคาถาตามอำเภอใจ"

"ในสายตาของฉัน พวกเธอส่วนใหญ่ไม่มีทางเข้าใจความลึกลับของวิชาปรุงยาหรอก แต่สำหรับผู้ที่มีพรสวรรค์เพียงหยิบมือเดียว..."

"ฉันสามารถสอนให้พวกเธอรู้จักวิธีทำให้คนหลงใหล กักขังประสาทสัมผัส ฉันสอนพวกเธอให้ปรุงแต่งชื่อเสียง หรือแม้กระทั่งความเป็นอมตะได้"

ขณะพูด ศาสตราจารย์ก็เหลือบมองไปที่คุณชายผมบลอนด์ ทำให้อีกฝ่ายเผยรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ เขารู้สึกว่าศาสตราจารย์กำลังเจาะจงบอกว่าเขามีพรสวรรค์ดังกล่าว

"ฉันขอประกาศอีกอย่าง บางทีอาจมีคนคิดว่าในสถาบันแห่งนี้ ตัวเองมีชื่อเสียงโด่งดังแล้วจะมั่นใจจนไม่ต้องตั้งใจฟังก็ได้อย่างนั้นหรือ..."

ดวงตาของศาสตราจารย์จ้องเขม็งไปที่อาร์ค ซึ่งขณะนั้นกำลังจดอะไรบางอย่างลงในสมุด เมื่อเฮอร์ไมโอนี่เห็นดังนั้น เธอรีบสะกิดเตือนอาร์ค เขาจึงเพิ่งรู้ตัวและวางปากกาขนนกในมือลง

"คุณอาร์ค คนดังรุ่นใหม่"

ศาสตราจารย์เดินเข้าไปหาอาร์ค น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ทำให้อาร์คเผลอขมวดคิ้ว อาจารย์ตรงหน้าดูเหมือนจงใจพุ่งเป้ามาที่เขา

ตั้งแต่ในงานเลี้ยงเมื่อคืน อาร์คก็สังเกตเห็นว่าศาสตราจารย์ที่อยู่บนยกพื้นสูงจ้องมองเขาไม่วางตา ตอนนั้นเขาถึงกับไปถามพี่ชายคนรองผมแดง ซึ่งอีกฝ่ายก็บอกว่าเป็นหัวหน้าสลิธีริน

ทว่าเขาเพิ่งมาถึงสถาบันเป็นวันแรก ทำไมอีกฝ่ายถึงแสดงท่าทีแบบนี้กับเขาได้

ไม่มีใครอธิบายให้อาร์คฟัง หลังจากนั้นเขาต้องเผชิญกับคำถามสุดโหดสามข้อรวดจากศาสตราจารย์ น่าเสียดายที่เขาซึ่งไม่เคยเตรียมตัวมาก่อนเลย ไม่สามารถตอบคำถามได้แม้แต่ข้อเดียว

แม้เฮอร์ไมโอนี่ที่อยู่ข้างๆ อยากจะแสดงฝีมือต่อหน้าอาจารย์มากแค่ไหน แต่ศาสตราจารย์ก็ไม่เปิดโอกาสให้เธอ และจงใจมองข้ามเธอไป

"น่าเสียดายนะ เห็นได้ชัดว่าชื่อเสียงไม่ได้หมายถึงทุกสิ่ง จริงไหมคุณอาร์ค"

ศาสตราจารย์ขยับริมฝีปาก เอ่ยคำพูดเย้ยหยันออกมา คุณชายผมบลอนด์ได้ยินก็หันมาหัวเราะเยาะอย่างสะใจ

ส่วนคำว่า 'น่าเสียดาย' ที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงของศาสตราจารย์นั้น หมายถึงเรื่องอะไร มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่รู้

"เห็นได้ชัดว่าเฮอร์ไมโอนี่รู้คำตอบ แต่คุณไม่ยอมให้เธอตอบ นั่นแหละที่น่าเสียดายของจริง"

อาร์คทนการเยาะเย้ยของศาสตราจารย์ไม่ไหว จึงโพล่งออกมา

"ฮ่าๆๆ..." เสียงหัวเราะดังระงมไปทั่วห้องเรียน ไม่มีใครคาดคิดว่าอาร์คจะกล้าต่อปากต่อคำกับอาจารย์

"เงียบ"

ศาสตราจารย์ตีหน้าขรึม จ้องอาร์คเขม็ง อารมณ์และหน้าตาของอีกฝ่ายเริ่มทับซ้อนกับใบหน้าที่อยู่ในความทรงจำของเขา ทำให้ความโกรธในใจของเขาแทบจะปะทุออกมา

ทว่าพอมองเห็นดวงตาที่คุ้นเคยคู่นั้น ดวงตาที่ปรากฏอยู่ในความฝันนับครั้งไม่ถ้วน ศาสตราจารย์ก็พยายามข่มความโกรธเอาไว้

เขาเดินไปที่หน้าชั้นเรียน ทรุดตัวนั่งลงตรงข้ามอาร์ค อธิบายคำตอบของคำถามทั้งสามข้อให้ฟังแบบต่อหน้า ก่อนจะเดินกลับขึ้นไปบนยกพื้นสูง

"นักเรียนกริฟฟินดอร์จงฟัง เนื่องจากพฤติกรรมไร้มารยาทของคุณอาร์คที่ต่อปากต่อคำกับอาจารย์ในห้องเรียน ดังนั้นกริฟฟินดอร์ ถูกหัก 5 คะแนน"

คะแนนของวิทยาลัยจะเป็นตัวตัดสินอันดับของทั้ง 4 วิทยาลัยเมื่อสิ้นสุดภาคการศึกษา วิทยาลัยที่ได้อันดับหนึ่งจะได้รับเกียรติยศสูงสุด ตอนนี้กลับถูกหักคะแนนอย่างไม่มีเหตุผล บรรดาลูกสิงโตน้อยแห่งกริฟฟินดอร์จึงอดไม่ได้ที่จะโกรธเคืองอาร์คอยู่ในใจ

เมื่อการเรียนช่วงเช้าจบลง ตอนพักเที่ยงทุกคนก็มารวมตัวกันกินอาหารที่ห้องอาหาร ขณะนั้นก็มีฝูงนกฮูกบินเข้ามาทางช่องว่างบนหลังคา

นกฮูกเหล่านี้เปรียบเสมือนบุรุษไปรษณีย์และพนักงานส่งของของโลกเวทมนตร์ บินเป็นร้อยกิโลเมตรก็แค่เสียเนื้อไปมื้อเดียวเท่านั้น ทั้งถูกและใช้งานได้ดีมาก

ทุกคนในห้องอาหารล้วนได้รับของที่ส่งมาจากที่บ้าน มีเพียงอาร์คเท่านั้นที่ไม่ได้อะไรเลย เพราะครอบครัวคุณป้าสุดแย่ของเขา ไม่มีทางส่งอะไรมาให้เขาแน่นอน

แปะ

หนังสือพิมพ์ปึกหนึ่งถูกโยนลงตรงหน้าอาร์คและรอน อาร์คที่กำลังเบื่อหน่ายจึงหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาดู และทันทีที่เห็นมันก็ดึงดูดความสนใจของเขาไปทันที

ตรงกลางหน้ากระดาษหนังสือพิมพ์ มีตัวหนังสือขนาดใหญ่พิมพ์หลาว่า "ธนาคารเวทมนตร์ถูกปล้น"

ธนาคารเวทมนตร์คือสถานที่แบบไหนกัน ที่นั่นขึ้นชื่อว่าเป็นสถานที่ที่มีระบบป้องกันแน่นหนาที่สุดในโลกเวทมนตร์ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครกล้าเข้าไปก่อเรื่องในนั้นได้ สถานะของที่นี่ในโลกเวทมนตร์ ก็เทียบได้กับธนาคารสวิสในโลกมนุษย์ทั่วไปนั่นแหละ

แต่ตอนนี้ กลับมีคนบุกเข้าไปปล้นธนาคารเวทมนตร์ ช่างเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อจริงๆ

"ดูสิ ในนี้เขียนว่า เจ้าหน้าที่ธนาคารเวทมนตร์ยืนยันว่า การโจรกรรมครั้งนี้ไม่มีอะไรสูญหาย เพราะของในตู้นิรภัยหมายเลข 713 ถูกนำออกไปก่อนหน้านี้แล้ว"

"แปลกจริง ตู้นิรภัยตู้นี้คือตู้ที่ฉันกับคนเฝ้าป่าร่างยักษ์เพิ่งไปมานี่นา เขาบอกว่าอาจารย์ใหญ่เป็นคนสั่งให้ไปเอาของออกมา เรื่องนี้มันจะมีความเกี่ยวข้องกันหรือเปล่านะ"

อาร์ควางหนังสือพิมพ์ลง เด็กทั้งสามคนมองหน้ากัน อาร์คและเฮอร์ไมโอนี่มีประกายแสงวาบขึ้นในดวงตา เห็นได้ชัดว่าพวกเขากำลังสงสัยบางอย่าง ส่วนรอนยังคงเคี้ยวอาหารตุ้ยๆ ดวงตาเบิกโพลงฉายแววความซื่อบื้ออย่างเป็นธรรมชาติ

เอาเถอะ เห็นได้ชัดว่ารอนเป็นตัวถ่วงค่าเฉลี่ยสติปัญญาของแก๊งสามคน

"ฉันว่านะ เรื่องนี้เราน่าจะไปถามคนที่อยู่ในโรงเรียนดูได้นะ"

"ฟังฉันนะอาร์ค คนเฝ้าป่าร่างยักษ์ทำตามคำสั่งของอาจารย์ใหญ่ เห็นได้ชัดว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับอาจารย์ใหญ่แน่ๆ และตอนนี้..."

พูดถึงตรงนี้ เด็กสาวก็เอนตัวพาดโต๊ะ เข้าไปกระซิบใกล้ๆ อาร์ค "ตอนนี้รุ่นพี่เย่ซูเป็นผู้ช่วยของอาจารย์ใหญ่ เขาก็ต้องรู้ข้อมูลที่เราไม่รู้แน่ๆ"

"ถ้าอยากรู้เรื่องนี้ บางทีเราอาจจะลองไปถามเขาดู"

"ก่อนหน้านี้เขาก็บอกเองนี่นา ว่าถ้ามีเรื่องอะไรไม่เข้าใจ ให้ไปถามเขาได้"

เด็กสาวขยิบตา แววตาแฝงความซุกซน ดูเหมือนเธอจะภูมิใจกับความคิดอันชาญฉลาดนี้

"ใช่เลย"

อาร์คตาเป็นประกาย หลายวันมานี้เขายุ่งอยู่แต่กับการเรียน ไม่ได้เจอเย่ซูมานานแล้ว ถือโอกาสนี้แวะไปเจอกันหน่อยก็ดีเหมือนกัน