บทที่ 19 พวกเขาไม่รู้จักอายกัน แต่นางนั้นกลับอายแทน!

อยากจะหยามศักดิ์ศรีนาง ไม่มีทาง!

“พอได้แล้ว ถวายชาเสร็จแล้วก็ไปยืนรอข้างๆ ถ้าฮูหยินมีธุระอะไร ข้าจะเรียกเจ้าเอง” ฉู่เสวียนเฉินกล่าวพลางดึงม่านแพรลงปิดสนิท โดยไม่ชายตามองถ้วยชาที่อยู่ในมือของหยุนรั่วเย่อย่างเสียด้วยซ้ำ

หยุนรั่วเย่ถอยกลับไปอย่างเงียบๆ แต่ในดวงตาคู่งามกลับฉายแววเย็นชาออกมา

โชคดีที่นางเป็นคนที่มีจิตใจแข็งแกร่ง หากเป็นเจ้าของร่างเดิม คงโมโหจนอกแตกตายไปแล้ว

เมื่อหนานกงโหยวเห็นว่าหยุนรั่วเย่ได้รับความอัปยศ นางจึงมองฉู่เสวียนเฉินด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจ “ท่านอ๋อง อย่าทำเช่นนี้กับพี่หญิงเลย นางไม่ได้ผิดอะไร”

“เยว่อา เจ้าไม่ต้องสนใจนาง นี่เป็นสิ่งที่นางหาเรื่องเอง พวกเราทำสิ่งที่ควรทำต่อเถอะ” ฉู่เสวียนเฉินกล่าวพลางหันไปมองเงาร่างนอกม่านด้วยสายตาเย็นเยียบ

เขาจงใจจะหยามศักดิ์ศรีของหยุนรั่วเย่ เพราะนางเป็นลูกสาวตระกูลหยุน

ในเมื่อฮ่องเต้กับหยุนชิงส่งนางมาเพื่อจับตาดูเขา เช่นนั้นเขาก็จะทำให้นางรายงานเรื่องทุกอย่างกลับไปให้หยุนชิงฟังจนอกแตกตายเสียเอง

หนานกงโหยวได้ยินดังนั้น ใบหน้านางพลันแดงระเรื่อ นางปรายตามองหยุนรั่วเย่ที่อยู่นอกม่านด้วยแววตาเย้ยหยัน ก่อนจะวางมือน้อยๆ ลงบนอกของฉู่เสวียนเฉินอย่างออดอ้อน พลางปลดกระดุมเสื้อของเขาอย่างช้าๆ

นางต้องการให้หยุนรั่วเย่ได้รู้ว่าสิ่งที่นางทำกับฉู่เสวียนเฉินนี้ เป็นสิ่งที่ฉู่เสวียนเฉินต้องการเองโดยแท้

ไม่เหมือนหยุนรั่วเย่ ที่ต้องใช้ยาปลุกกำหนัดถึงจะได้ใกล้ชิดชาย

“ท่านอ๋อง พี่หญิงก็อยู่ตรงนี้ เราทำเช่นนี้จะดีหรือ?” หนานกงโหยวพูดอย่างลังเล แต่มือเล็กๆ ของนางกลับลูบไล้แผ่นอกของฉู่เสวียนเฉินอย่างไม่หยุดยั้ง

“เยว่อา อย่าเอ่ยถึงนาง” ฉู่เสวียนเฉินจับมือนางไว้แน่น ก่อนจะโน้มตัวลงประกบจูบที่ริมฝีปากแดงระเรื่อของนาง

ในที่สุดเขาก็สามารถครอบครองผู้หญิงที่เขารัก อีกทั้งยังได้หยามศักดิ์ศรีของหยุนรั่วเย่ไปพร้อมกัน

เพียงแต่ มีหยุนรั่วเย่ยืนอยู่ตรงนั้น มันทำให้เขารู้สึกไม่อาจปลดปล่อยความรู้สึกได้เต็มที่…

เขาตัดสินใจว่า จะรอให้เขาได้ยั่วโมโหหยุนรั่วเย่เล่นอีกสักครั้ง พร้อมทั้งหยามเกียรตินางอีกนิด จากนั้นค่อยไล่นางออกไป

มีนางอยู่ที่นี่ เขาไม่มีทางจะร่วมอภิรมย์กับหนานกงโหยวได้อย่างเต็มที่

สิ่งที่กำลังทำอยู่ตอนนี้ เป็นแค่การยั่วโมโหหยุนรั่วเย่เท่านั้น

ใครจะคิดว่าหนานกงโหยวผู้เคยขี้อายกลับเปลี่ยนไป นางกลับแสดงออกอย่างเร่าร้อน นางจูบเขาอย่างไม่เขินอาย มือเรียวเล็กปลดเสื้อผ้าของเขาออกอย่างคล่องแคล่ว เผยให้เห็นร่างกายกำยำแข็งแรง

ต้องยอมรับว่า รูปร่างของฉู่เสวียนเฉินนั้นนับเป็นแบบอย่างของบุรุษทั้งหลาย เพราะเขาฝึกฝนร่างกายจากการออกรบมาเป็นเวลานาน กล้ามเนื้อทุกส่วนจึงสมบูรณ์แบบได้รูป เผยให้เห็นความแข็งแกร่งและทรงพลัง ผิวกายแฝงประกายเงางาม ชวนให้หลงใหลจนหนานกงโหยวอดใจไว้ไม่ไหว นางแทบจะยอมศิโรราบตรงนั้น

ด้วยการกระทำของหนานกงโหยว ฉู่เสวียนเฉินถึงกับลืมการหยามเกียรติของหยุนรั่วเย่ไปชั่วขณะ เขากอดนางไว้แนบแน่น ดวงตาฉายแววปรารถนา

…โดยปกติ เหล่าคุณชายทั้งหลายมักมีสาวใช้คู่กายอยู่ในห้องอยู่แล้ว ยิ่งเขาเป็นถึงองค์ชาย การมีสาวใช้ประจำอยู่ในห้องถือเป็นเรื่องธรรมดา

แต่พอเปลี่ยนสาวใช้คนนั้นเป็นหยุนรั่วเย่ ฉู่เสวียนเฉินกลับรู้สึกไม่สบอารมณ์จนไม่อาจมีสมาธิได้ เพราะเขามองว่านางน่ารำคาญ

เขากำลังคิดจะไล่หยุนรั่วเย่ให้ออกไป หนานกงโหยวกลับกอดเขาแน่น ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความรักอันลึกซึ้ง

เมื่อเผชิญกับท่าทางอ่อนหวานของหญิงสาว ฉู่เสวียนเฉินพลันคำรามเบา ๆ “เยว่อา…”

หลังม่านผ้าแดง หยุนรั่วเย่ที่ได้ยินเสียงหวานของหนานกงโหยวก็หน้าแดงขึ้นมาทันที