บทที่ 96 - เบื้องหลังของสามชู้รัก

บทที่ 96 - เบื้องหลังของสามชู้รัก

เมื่อเห็นเฉาคุนเงียบไปหลังจากฟังเธอพูดจบ จูเชี่ยนเชี่ยนก็ซบไหล่เขาแล้วถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"เป็นอะไรไป ทำไมเงียบไปล่ะ?"

เฉาคุนมองจูเชี่ยนเชี่ยน ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า "เปล่าหรอก ฉันแค่กำลังคิดว่า ไอ้สารเลวหลี่เจี้ยนกั๋วนี่ แม่งโคตรเหมาะกับเรือนจำแห่งที่สองของไห่เฉิงเลย"

ชอบเป็นฝ่ายรับนักไม่ใช่หรือไง?

ก็ไปเรือนจำแห่งที่สองของไห่เฉิงสิ!

ข้างในนั้นมีแต่พี่กล้ามล่ำๆ ทั้งนั้น รับรองว่าจัดให้มันฟินสุดๆ ไปเลย

จูเชี่ยนเชี่ยนคิดว่าเฉาคุนหมายถึงจะไปแจ้งตำรวจจับหลี่เจี้ยนกั๋วเข้าคุก เธอจึงรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที

"อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ หลี่เจี้ยนกั๋วมีเส้นสายอยู่บ้าง ขืนนายไปแจ้งจับเขา วันนี้นายแจ้ง พรุ่งนี้เขาก็ตามตัวนายเจอ แล้วนายก็อาจจะหายสาบสูญไปเลยก็ได้ เพราะงั้น สัญญากับฉันนะ ห้ามทำอะไรบ้าๆ เด็ดขาด"

เมื่อเห็นจูเชี่ยนเชี่ยนเข้าใจผิด เฉาคุนก็ไม่ได้อธิบายอะไร แค่ยิ้มแล้วบอกว่า "วางใจเถอะ ฉันไม่ทำอะไรบ้าๆ หรอก"

"จริงสิ ไอ้ลูกหมาป่านั่นเป็นแค่พวกรักร่วมเพศเฉยๆ หรือว่า... ปกติแล้วเขาทำรุนแรงกับพวกเธอหรือเปล่า?"

จูเชี่ยนเชี่ยนเข้าใจความหมายของเฉาคุน เธอยิ้มตอบว่า "เขามีอาการเกลียดผู้หญิงอยู่บ้าง แล้วก็ค่อนข้างจะรุนแรงซะด้วย"

"เวลาเขาซ้อมผู้หญิง เขาไม่เคยยั้งมือเลย กะเอาให้ตายจริงๆ บางทีตบทีเดียวกรามร้าวเลยก็มี"

"เวลาประเคนทั้งหมัดทั้งเท้าเข้าใส่ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ซี่โครงหัก ขาหัก แขนหัก เป็นเรื่องปกติสำหรับพวกผู้หญิงที่โดนเขาซ้อมเลยล่ะ"

"แต่เขาไม่เคยลงไม้ลงมือกับพวกเราสามคนนะ เพราะถึงเขาจะเป็นฝ่ายรับ แต่เขาก็กลัวคนอื่นรู้ความลับนี้มากๆ"

"เมื่อก่อนเขามีแฟนหนุ่มอยู่คนนึง มีครั้งนึงตอนอยู่ข้างนอก แฟนหนุ่มคนนั้นคงลืมตัว แสดงท่าทีสนิทสนมกับเขามากไปหน่อย แล้วโดนคนอื่นแซวเล่นๆ ว่าทำไมสองคนนี้ตัวติดกันจัง ดูเหมือนเป็นแฟนกันเลย"

"หลังจากนั้น ฉันก็ไม่เคยเห็นหน้าแฟนหนุ่มคนนั้นอีกเลย เดาว่าคงโดนจับถ่วงน้ำไปแล้วล่ะ"

"ดังนั้น หลี่เจี้ยนกั๋วเลยกลัวมากที่จะให้คนอื่นรู้ว่าเป็นเกย์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกลัวคนอื่นรู้ว่าเป็นฝ่ายรับ"

"เพราะงั้น เขาเลยต้องใช้พวกเราสามคนเป็นฉากบังหน้า เพื่อรักษาภาพลักษณ์ลูกผู้ชายแมนๆ เอาไว้"

"ถึงแม้เขาจะเกลียดผู้หญิงเข้าไส้ แต่เขาก็ไม่เคยแตะต้องพวกเราเลย แถมเวลาอยู่ต่อหน้าลูกน้อง หรือเวลาที่มีคนนอกอยู่ เขายังแกล้งจับมือ ทำทีเหมือนรักพวกเรามากซะด้วยซ้ำ"

"แต่พอลับหลังลูกน้องเมื่อไหร่ เขาจะไม่ยอมแตะต้องตัวพวกเราเด็ดขาด ต่อให้เผลอไปโดนเสื้อผ้าหรือข้าวของของเรา เขาก็ต้องล้างมือด้วยน้ำยาฆ่าเชื้อ ทำท่าเหมือนพวกเราเป็นตัวเชื้อโรคอย่างนั้นแหละ"

"เรื่องจริงนะ ฉันไม่ได้พูดเกินจริงเลย ฉันตามเขามาสี่ปีแล้ว เขาเคยแค่จับมือฉัน นอกจากมือแล้ว เขาไม่เคยแตะต้องส่วนอื่นบนร่างกายฉันเลยแม้แต่นิดเดียว"

"ไม่ว่าจะเป็นเอว ไหล่ หรือใบหน้า เขาไม่เคยแตะเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงส่วนอื่นๆ เลย"

"พี่ใหญ่กับน้องสามก็เหมือนกับฉันนี่แหละ หลี่เจี้ยนกั๋วก็เคยแค่จับมือพวกเธอเท่านั้นแหละ"

เมื่อฟังจูเชี่ยนเชี่ยนเล่าจบ เฉาคุนก็พยักหน้ายิ้มพลางพูดว่า "ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันก็โคตรได้กำไรเลยสิ"

"ก็ใช่น่ะสิ" จูเชี่ยนเชี่ยนยิ้มหวานพลางใช้นิ้วจิ้มแก้มเฉาคุนเบาๆ "นายน่ะ ได้จูบแรก แถมยังได้ครั้งแรกของพวกเราทั้งสามคนไปหมดเลย แอบดีใจอยู่ล่ะสิ"

หลังจากนั้น เฉาคุนกับจูเชี่ยนเชี่ยนก็คุยกันต่ออีกพักใหญ่ ทำให้เขายิ่งเข้าใจเรื่องราวของพวกเธอทั้งสามคนมากขึ้น

ซูรั่วหลานต้องมาอยู่กับหลี่เจี้ยนกั๋ว ก็เพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อหกปีก่อน

ตอนนั้น แม่ของซูรั่วหลานถูกรถชน อาการสาหัสมาก แถมคนขับยังหนีไปอีก ครอบครัวของเธอก็ไม่มีเงินเลยสักนิด

ในขณะที่แม่ของซูรั่วหลานกำลังจะตายเพราะไม่มีเงินรักษา หลี่เจี้ยนกั๋วก็ปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับยื่นข้อเสนอให้เธอ

เขาให้ซูรั่วหลานมาเป็นชู้รักบังหน้า แลกกับการที่เขาจะออกค่ารักษาพยาบาลให้แม่ของเธอ

ด้วยความที่ซูรั่วหลานต้องการเงินไปช่วยชีวิตแม่ด่วน เธอจึงตอบตกลง

แต่น่าเสียดายที่สุดท้ายแม่ของเธอก็ไม่รอด

หลี่เจี้ยนกั๋วจ่ายค่ารักษาไปทั้งหมดกว่าสองล้านหยวน เขาทำตามสัญญาอย่างตรงไปตรงมา ไม่ได้ตระหนี่ถี่เหนียวเรื่องเงินเลยสักนิด

นับตั้งแต่นั้นมา ซูรั่วหลานก็กลายเป็นชู้รักบังหน้าคนแรกของหลี่เจี้ยนกั๋ว

ส่วนจูเชี่ยนเชี่ยน ตอนนั้นเธอถูกอันธพาลคนหนึ่งตามตื๊อ

ตื๊อแบบตามรังควานไม่เลิกรา ไม่เว้นกลางวันกลางคืน จนเธอไม่เป็นอันทำงาน

หลี่เจี้ยนกั๋วรับปากว่าจะช่วยจัดการเรื่องนี้ให้ แถมยังสัญญาว่าจะให้ชีวิตความเป็นอยู่ที่สุขสบายแก่เธอ

ด้วยความหวาดกลัวอันธพาลคนนั้น จูเชี่ยนเชี่ยนจึงยอมตกปากรับคำ กลายเป็นชู้รักบังหน้าคนที่สองของหลี่เจี้ยนกั๋ว

ส่วนจางอวิ๋นอวิ๋นนั้น มาจากครอบครัวที่พ่อติดการพนัน แม่ป่วยหนัก ครอบครัวแตกแยก ทิ้งให้เธอต้องเผชิญชะตากรรมอย่างโดดเดี่ยว

พ่อของจางอวิ๋นอวิ๋นติดการพนันอย่างหนัก เล่นเสียจนหมดตัว ส่วนแม่ก็มีแต่โรคภัยไข้เจ็บรุมเร้า

ต่อมา มีอยู่ครั้งหนึ่งที่พ่อของจางอวิ๋นอวิ๋นเล่นเสียอีก และเพราะไม่มีเงินจ่าย จึงกำลังจะถูกตัดมือตัดเท้าทิ้ง

แล้วจางอวิ๋นอวิ๋นก็เอาตัวเองเข้าแลก เพื่อช่วยชีวิตพ่อเอาไว้

ใช่แล้วล่ะ!

คนที่กำลังจะตัดมือตัดเท้าพ่อของจางอวิ๋นอวิ๋นทิ้ง ก็คือหลี่เจี้ยนกั๋วนี่แหละ

และด้วยเหตุนี้ จางอวิ๋นอวิ๋นจึงกลายเป็นชู้รักบังหน้าคนที่สามของหลี่เจี้ยนกั๋ว

ส่วนพ่อผีพนันและแม่ที่ป่วยหนักของเธอ ก็เพิ่งจะจากไปเมื่อปีที่แล้วนี่เอง

หลังจากรู้เรื่องราวของสามพี่น้อง เฉาคุนที่โอบกอดจูเชี่ยนเชี่ยนอยู่ก็เงียบไปพักใหญ่

ในที่สุด เขาก็เอ่ยถามขึ้นมาว่า "ที่รัก เธอคิดว่า... มันจะเป็นไปได้ไหม?"

"จะเป็นไปได้ไหมว่า คนที่ขับรถชนแม่ของรั่วหลาน ก็คือลูกน้องที่หลี่เจี้ยนกั๋วส่งไป?"

"จะเป็นไปได้ไหมว่า ไอ้กุ๊ยที่ตามรังควานเธอ ก็เป็นคนที่หลี่เจี้ยนกั๋วจัดฉากขึ้นมา?"

"ส่วนพ่อของอวิ๋นอวิ๋นยิ่งแล้วใหญ่ เขาไปเสียพนันที่บ่อนของหลี่เจี้ยนกั๋วเองนี่นา"

"ดังนั้น เธอเคยคิดบ้างไหมว่า พวกเธอทั้งสามคนอาจจะถูกหลี่เจี้ยนกั๋วเล็งเอาไว้ตั้งแต่แรก แล้วก็จัดฉากแบล็กเมล์ทั้งหมดนี่ขึ้นมา?"

เมื่อได้ยินสิ่งที่เฉาคุนตั้งข้อสงสัย จูเชี่ยนเชี่ยนที่กำลังซบไหล่เขาอย่างมีความสุข ก็เบิกตากว้าง แล้วเงยหน้าขึ้นมองทันที

เธอมองหน้าเขาด้วยความตกตะลึง "นาย... นายหมายความว่า เรื่องเลวร้ายทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับพวกเราสามคน เป็นฝีมือการจัดฉากของหลี่เจี้ยนกั๋วอย่างนั้นเหรอ?"

เฉาคุนมองลึกเข้าไปในดวงตาที่เบิกกว้างของจูเชี่ยนเชี่ยน พยักหน้าแล้วตอบว่า "ฉันคิดว่า... โอกาสเป็นไปได้สูงมากทีเดียวแหละ"

"เธอไม่สังเกตเหรอว่า พวกเธอทั้งสามคนน่ะ โคตรจะเหมาะที่จะมาเป็นชู้รักของเขาเลย?"

"แน่นอน ฉันหมายถึงรูปร่างหน้าตาของพวกเธอน่ะ ไม่ต้องถ่อมตัวหรอกนะ ในบรรดาผู้หญิงด้วยกัน พวกเธอสามคนถือว่าจัดอยู่ในระดับตัวท็อปเลยล่ะ"

"และหลี่เจี้ยนกั๋ว ในฐานะที่เป็นถึงนักเลงมีระดับ ผู้หญิงของเขา ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหรือหน้าตา ก็ต้องคัดมาแล้วว่าเอาไปเชิดหน้าชูตาได้"

"แล้วมันบังเอิญไปไหม ที่ผู้หญิงหุ่นแซ่บ หน้าตาสวยระดับตัวท็อป แถมยังไม่มีเส้นสายอะไรอย่างพวกเธอสามคน จะเกิดเรื่องขึ้นมาพร้อมๆ กัน แล้วก็มาเจอเขาพอดีเป๊ะ"

"มันจะบังเอิญอะไรขนาดนั้น?"

"จะบังเอิญขนาดที่ว่า พอเขาอยากจะช่วยใครสักคน คนๆ นั้นก็ดันมีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะมาเป็นชู้รักของเขาพอดีเลยเนี่ยนะ?"

"ที่รัก ถ้าจะบอกว่าเรื่องนี้ไม่มีอะไรแอบแฝงล่ะก็ ให้ตายฉันก็ไม่เชื่อหรอกร้อยเปอร์เซ็นต์"

จูเชี่ยนเชี่ยนจ้องมองดวงตาของเฉาคุนอย่างเหม่อลอย ราวกับถูกคำพูดของเขากระแทกใจอย่างจัง จนทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ

และในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงหัวเราะใสๆ ดังขึ้น

"ว่าแล้วเชียว ตอนตื่นมาทำไมไม่เห็นน้องรอง ที่แท้ก็แอบลงมาสวีตกันสองต่อสองนี่เอง"

ตรงบันได ซูรั่วหลานและจางอวิ๋นอวิ๋นในชุดนอนกระโปรง กำลังเดินเท้าเปล่าลงมาพร้อมกับรอยยิ้ม

(จบแล้ว)