บทที่ 94 - สามชู้รักของพี่หมาป่ามากันครบ

บทที่ 94 - สามชู้รักของพี่หมาป่ามากันครบ

เวรเอ๊ย!

เมื่อเห็นรูปและข้อความที่จางอวิ๋นอวิ๋นส่งมา เฉาคุนก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที

หมายความว่ายังไง?

เห็นเฉาคุนคนนี้เป็นคนยังไงกัน?

ถ้าจะส่งข้อความก็ส่งมาดีๆ สิ จะแนบรูปมาด้วยทำไม

คิดว่าจิตใจที่มั่นคงดั่งหินผาของเฉาคุนคนนี้ จะมาสั่นคลอนเพราะรูปแค่รูปเดียวงั้นเหรอ?

เฉาคุนพิมพ์ตอบกลับไปสั้นๆ

"ขอที่อยู่!"

ทันทีที่ส่งข้อความนี้ไป เฉาคุนก็ได้แต่กล่าวคำขอโทษหลิวหงในใจเงียบๆ

ขอโทษนะหลิวหง ไม่ใช่ว่าเธอไม่น่าสนใจแล้ว หรือรูปที่เธอส่งมาไม่เซ็กซี่พอนะ แต่เพราะอีกฝั่งมีตัวท็อปในชุดกี่เพ้าถึงสามคนน่ะสิ

ถ้าพูดถึงระดับคลาสแล้ว อีกฝั่งดูดีกว่าสาวๆ ที่จินติ่งเคทีวีของพวกเธอเยอะเลย

แถมขาดอีกขาเดียว นี่มันเรื่องคอขาดบาดตายในยุทธภพเลยนะ!

ในฐานะคนในยุทธจักร จะไม่ไปช่วยเหลือได้ยังไง!

เพราะฉะนั้น ช่วยไม่ได้จริงๆ เอาไว้โอกาสหน้าค่อยไปช่วยทำยอดให้เธอก็แล้วกันนะ

ไม่นาน จางอวิ๋นอวิ๋นก็ส่งข้อความตอบกลับมา

เป็นโลเคชัน!

เฉาคุนกดดูโลเคชัน แล้วก็พบว่าที่อยู่ไม่ใช่ห้องหมากรุกของจางอวิ๋นอวิ๋น แต่เป็นหมู่บ้านวิลล่าแห่งหนึ่งในแถบชานเมืองไห่เฉิง

เมื่อเห็นดังนั้น มุมปากของเขาก็ยกยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

ดูท่า การไปเสียบขาที่ขาดในคืนนี้ คงไม่ง่ายซะแล้วสิ!

เฉาคุนเคยไปที่ห้องหมากรุกของจางอวิ๋นอวิ๋นมาแล้ว เขาจึงรู้ดีว่าที่นั่นมีกล้องวงจรปิดติดอยู่เต็มไปหมด

ตั้งแต่ด้านนอกห้องหมากรุก ไปจนถึงด้านใน

ตั้งแต่ชั้นหนึ่งไปจนถึงชั้นสาม เรียกได้ว่าไม่มีจุดบอดเลยสักนิด

ไม่ว่าจะทำอะไรข้างใน กล้องวงจรปิดที่เชื่อมต่อกับคอมพิวเตอร์ชั้นใต้ดินก็จะบันทึกเอาไว้ทั้งหมด

แต่หมู่บ้านวิลล่าในแถบชานเมืองไห่เฉิงแห่งนี้ เป็นที่พักอาศัยส่วนบุคคลอย่างชัดเจน ถ้าไปทำเรื่องอย่างว่าที่นั่น ก็จะไม่มีกล้องวงจรปิดบันทึกภาพเอาไว้แน่นอน

เมื่อคิดได้ดังนั้น เฉาคุนก็หัวเราะออกมา พลางพึมพำว่า "ให้ตายสิ เสน่ห์ของฉันมันช่างล้นเหลือจริงๆ ถึงขนาดทำให้ผู้หญิงอย่างจางอวิ๋นอวิ๋นไม่กลัวตายเลยเหรอเนี่ย"

"หรือว่า... นี่คือรักแท้?"

ถึงแม้ลูกพี่หลางจะเป็นแค่นักเลงปลายแถวที่ไม่มีชื่อเสียงอะไรในไห่เฉิง เป็นได้แค่พวกหากินอยู่ตามขอบรอบนอกของเมืองไห่เฉิงเท่านั้น

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ถือว่าเป็นคนในวงการนักเลง มีความเหี้ยมโหดและห่วงหน้าตา ซึ่งเป็นคุณสมบัติพื้นฐานที่ต้องมี

โดยเฉพาะเรื่องหน้าตา มีนักเลงคนไหนบ้างที่ไม่ห่วงหน้าตาตัวเอง?

แต่จางอวิ๋นอวิ๋น ในฐานะที่เป็นผู้หญิงของลูกพี่หลาง กลับคิดจะสวมเขาให้เขาซะอย่างนั้น

นี่มันรนหาที่ตายชัดๆ!

ถ้าเรื่องนี้รู้ไปถึงหูลูกพี่หลาง เฉาคุนแทบไม่ต้องเดาเลยว่าจุดจบของเธอจะเป็นยังไง

ต้องถูกทำให้หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอยแน่นอน!

ส่วนจะถูกจับถ่วงน้ำ หรือถูกหั่นศพ ก็ขึ้นอยู่กับความชอบของลูกพี่หลางแล้วล่ะ

และในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิดในการสวมเขาให้ลูกพี่หลาง เฉาคุนก็คงถูกหมายหัวไปด้วยอย่างแน่นอน

แต่เฉาคุนไม่สนหรอก

อารมณ์ดีหน่อย ก็เรียกเขาว่าลูกพี่หลาง

อารมณ์ไม่ดี เขาก็เป็นแค่หมาจิวาวา ไม่คู่ควรให้ปรายตามองด้วยซ้ำ

ถ้ากล้ามาเห่าใส่เขา เฉาคุนก็ไม่รังเกียจที่จะทำให้หมอนั่นได้รู้ซึ้งว่า ทำไมสิ่งมีชีวิตถึงได้เปราะบางนัก

"รอเดี๋ยว กำลังเรียกแท็กซี่!"

เฉาคุนพิมพ์ตอบข้อความสุดท้ายกลับไปให้จางอวิ๋นอวิ๋น เก็บโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋า แล้วก้าวเดินออกไปจากที่นั่นทันที

........

เวลาห้าทุ่มยี่สิบนาที!

บริเวณใกล้กับหมู่บ้านวิลล่าซินหยวนในแถบชานเมืองไห่เฉิง เฉาคุนก้าวลงมาจากรถแท็กซี่

เนื่องจากจุดนี้ไม่ใช่ประตูทางเข้าหลักของหมู่บ้านวิลล่า และยังเป็นเขตชานเมืองที่ค่อนข้างเปลี่ยว ไฟถนนก็เปิดติดไม่ถึงครึ่ง บริเวณรอบๆ จึงมืดสนิทไปหมด

หลังจากรถแท็กซี่ขับออกไป เฉาคุนก็มองซ้ายมองขวา ทำตัวลับๆ ล่อๆ เหมือนโจร ก่อนจะกระซิบเรียก "อวิ๋นอวิ๋น?"

"จางอวิ๋นอวิ๋น??"

"เธออยู่ไหนเนี่ย?"

จางอวิ๋นอวิ๋นเป็นคนส่งข้อความมาบอกเฉาคุนเองว่า ไม่ต้องเข้าทางประตูหลักของหมู่บ้านวิลล่า

และเธอก็เป็นคนส่งข้อความมาบอกให้เขารออยู่ที่นี่

แต่พอเขามาถึง กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของจางอวิ๋นอวิ๋น

"ทางนี้ ฉันอยู่ทางนี้"

จู่ๆ ก็มีเสียงกระซิบของผู้หญิงที่ทำตัวลับๆ ล่อๆ ยิ่งกว่าเขาดังขึ้น

เฉาคุนหันไปมอง ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งสวมหมวกแก๊ป ปิดแมสก์ และใส่ชุดวอร์มสีชมพู ยืนอยู่ในพุ่มไม้ที่มืดมิด

นั่นคือจางอวิ๋นอวิ๋น!

เมื่อเห็นการแต่งตัวของจางอวิ๋นอวิ๋นในตอนนี้ เฉาคุนก็แทบจะกลั้นขำเอาไว้ไม่อยู่

ให้ตายเถอะ!

นี่มันพันตัวมิดชิดจนแทบจะเป็นมัมมี่อยู่แล้ว!

ดูท่าเธอจะกลัวลูกพี่หลางจับได้จนโดนฆ่าตายจริงๆ สินะ

และจากชุดที่ปกปิดมิดชิดขนาดนี้ เฉาคุนไม่ต้องเดาก็รู้เลยว่า คืนนี้ต้องสนุกสุดเหวี่ยงแน่นอน

เฉาคุนก้าวยาวๆ เข้าไปหา แล้วถามว่า "แถวนี้ไม่มีใครอื่นแล้ว เราจะมากระซิบกระซาบกันทำไม?"

จางอวิ๋นอวิ๋นชะงักไปเล็กน้อย ดูเหมือนเธอเพิ่งจะฉุกคิดกับคำถามของเฉาคุน

นั่นสิ!

ดึกดื่นป่านนี้ บนถนนที่มืดสนิทมีแค่พวกเขาสองคน จะต้องมากดเสียงต่ำ ทำตัวลับๆ ล่อๆ ไปทำไม?

ต่อให้ตะโกนเสียงดังก็ไม่มีใครได้ยินอยู่ดี!

เมื่อคิดได้ดังนั้น จางอวิ๋นอวิ๋นก็ส่ายหน้า แล้วพูดว่า "ช่างเถอะ ตามฉันมา เราเข้าไปข้างในกันก่อนแล้วค่อยคุย"

พูดจบ จางอวิ๋นอวิ๋นก็หมุนตัว แล้วพาเฉาคุนเดินลัดเลาะไปตามแนวพุ่มไม้รอบๆ หมู่บ้านวิลล่า

เมื่อมาถึงกำแพงหมู่บ้านวิลล่า เฉาคุนถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่า รั้วเหล็กตรงกำแพงหลุดหายไปซี่หนึ่ง ทำให้เกิดช่องว่างขนาดพอดีตัวให้คนลอดเข้าไปได้

ความจริงแล้ว เฉาคุนไม่ต้องมุดเลยด้วยซ้ำ กับความสูงแค่ประมาณสามเมตร เขาแค่กระโดดอยู่กับที่ เอื้อมมือคว้าปลายแหลมของรั้วเหล็ก แล้วออกแรงส่งตัวนิดเดียว ก็พลิกตัวข้ามไปได้สบายๆ

แต่เมื่อเห็นจางอวิ๋นอวิ๋นมุดเข้าไป เขาก็เลยตัดสินใจมุดตามเข้าไปด้วย

หลังจากลอดรั้วเข้ามาด้านใน ก็เห็นรถออดี้ A8 จอดรออยู่ก่อนแล้ว

"นายไปนั่งเบาะหลังนะ เดี๋ยวฉันจะขับรถพานายเข้าไปในวิลล่า หน้าประตูมีกล้องวงจรปิด ขืนเดินเข้าไปเดี๋ยวโดนถ่ายติดเอา"

เมื่อเห็นจางอวิ๋นอวิ๋นเตรียมการมาอย่างรัดกุมขนาดนี้ เฉาคุนก็ถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียว

ใครๆ ก็บอกว่า ผู้หญิงเวลาจับผิดคนรักจะมีไอคิวเทียบเท่าเชอร์ล็อก โฮมส์

แต่เฉาคุนอยากจะบอกว่า ไอคิวตอนแอบคบชู้เนี่ย ก็เทียบเท่าเชอร์ล็อก โฮมส์ได้เหมือนกันนะ!

ดูแผนการของเธอสิ!

รับรองได้เลยว่าไม่มีทางหลุดเข้าไปอยู่ในกล้องวงจรปิดแน่นอน

ต่อให้ลูกพี่หลางมาเช็กกล้องวงจรปิดด้วยตัวเอง ก็คงคิดไม่ออกหรอกว่าตัวเองโดนสวมเขาได้ยังไง

ห้านาทีต่อมา!

ภายในหมู่บ้านวิลล่า จางอวิ๋นอวิ๋นขับรถออดี้ A8 พลิกตัวเฉาคุนที่นั่งอยู่เบาะหลัง เข้ามาจอดยังวิลล่าที่มีสวนส่วนตัว ซึ่งตั้งอยู่รองสุดท้ายจากฝั่งซ้าย

จางอวิ๋นอวิ๋นลงจากรถ จัดการล็อคประตูวิลล่าอย่างแน่นหนา เมื่อหันกลับมาเห็นเฉาคุนยังนั่งอยู่ในรถ ก็หลุดขำออกมาทันที

"เอาล่ะ ออกมาได้แล้ว มีกล้องวงจรปิดแค่ตรงประตูหน้าเท่านั้น ในวิลล่ากับในสวนไม่มีกล้องหรอก"

เฉาคุนถอนหายใจยาว ก่อนจะก้าวลงมาจากรถ

"เฮ้อ ทำตัวอย่างกับสายลับ ฉันเกือบคิดว่าตัวเองกำลังร่วมภารกิจลับระดับชาติอยู่ซะอีก"

จางอวิ๋นอวิ๋นหัวเราะคิกคัก ยักคิ้วให้เฉาคุนพลางพูดว่า "กลัวเหรอ? ถ้ากลัวก็อดกินเนื้อนะจ๊ะ"

"เหอะ" เฉาคุนพ่นลมหายใจอย่างไม่แยแส "ฉันจะไปกลัวใคร กลัวหมาจิวาวาบ้านเธอเหรอ?"

"ลองจูงมันออกมาสิ ฉันจะทำให้เธอเห็นว่า ฉันสามารถหยามหน้ามันต่อหน้าต่อตาได้ยังไง"

จางอวิ๋นอวิ๋นหัวเราะจนตัวสั่น

"ฉันสังเกตเห็นตั้งแต่คราวก่อนแล้ว ปากนายเรียกเขาว่าลูกพี่หลางก็จริง แต่ในใจนายไม่ได้เห็นเขาอยู่ในสายตาเลยสักนิด"

"พอมาเห็นแบบนี้ ฉันถึงรู้ว่าตัวเองคิดถูก นายไม่ได้สนใจเขาเลยจริงๆ"

"เอาล่ะ เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว รีบเข้ามาเถอะ ขาดแค่ขาเดียว ทุกคนรอนายอยู่นะ"

พูดจบ จางอวิ๋นอวิ๋นก็เดินนำเข้าไปในวิลล่า

ไม่นาน เฉาคุนก็เดินตามจางอวิ๋นอวิ๋นขึ้นไปที่ห้องๆ หนึ่งบนชั้นสองของวิลล่า

ภายในห้องนั้น มีผู้หญิงสองคนที่สวมกี่เพ้าสีม่วงและสีแดงสดนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ตรงกลางห้องมีโต๊ะนกกระจอกตั้งอยู่ บนโต๊ะมีไพ่นกกระจอกเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ

เมื่อเห็นเฉาคุนเดินเข้ามา ผู้หญิงทั้งสองก็ส่งยิ้มหวานพลางกวาดสายตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า

"แหม น้องสามพูดไม่ผิดจริงๆ ด้วย หล่อเหลาเอาการเชียวล่ะ"

"จริงด้วย จมูกโด่ง หน้าตาหล่อเหลาเอาเรื่อง ดูเป็นหนุ่มน้อยหมาป่าสุดแซ่บเลยนะเนี่ย"

จางอวิ๋นอวิ๋นยิ้มแล้วแนะนำว่า "นี่พี่ใหญ่ของฉัน ซูรั่วหลาน ส่วนนี่พี่รอง จูเชี่ยนเชี่ยน"

เฉาคุนหรี่ตาลงเล็กน้อย

บ้าเอ๊ย!

น่าสนุกแฮะ!

ที่แท้ก็เป็นชู้รักคนโตและชู้รักคนที่สองของลูกพี่หลางนี่เอง

เมื่อรวมกับจางอวิ๋นอวิ๋น ก็เท่ากับว่าชู้รักทั้งสามคนของลูกพี่หลางมากันครบเลย

นี่คืนนี้ เขาบุกมาถล่มรังของไอ้ลูกหมาป่านี่จนราบคาบเลยนะเนี่ย!

(จบแล้ว)