บทที่ 72 - แมงมุมกินคนกับบัฟใหม่

บทที่ 72 - แมงมุมกินคนกับบัฟใหม่

จางหยางไล่ต้อนโอวหยางจิ้งอย่างสนุกสนานราวกับแมวหยอกหนู โดยจงใจต้อนให้อีกฝ่ายถลำลึกเข้าไปในรังแมลงพิษ

เขาตั้งใจจะใช้โอวหยางจิ้งเป็นหนูตะเภาทดสอบกับดักและอันตรายที่ซ่อนอยู่ในรังนี้

เมื่อเวลาผ่านไป โอวหยางจิ้งก็เริ่มรู้ทันแผนการของจางหยาง หลายครั้งที่เขากัดฟันพยายามเปลี่ยนเส้นทางหนี

แต่ก็ถูกหัตถ์มรณะสีครามสกัดไว้ได้ทุกครั้ง เปลวไฟจากหนอนเพลิงผลาญก็เริ่มร่อยหรอลงเรื่อยๆ

ราวกับมีลมกระโชกแรงพัดอยู่รอบๆ หัตถ์มรณะสีคราม เปลวไฟที่พุ่งเข้ามาใกล้ก็ถูกพัดจนเบี่ยงเบนทิศทางไปหมด

"ตูม~"

หัตถ์มรณะสีครามระดมทุบลงจุดที่โอวหยางจิ้งกำลังจะก้าวเท้าไป จนเขาต้องเปลี่ยนทิศทางหนีอีกครั้ง

จางหยางสังเกตเห็นว่ายิ่งเข้าใกล้ใจกลางรังมากเท่าไหร่ จำนวนแมลงพิษก็ยิ่งเบาบางลงเท่านั้น

เขาเดาว่าข้างในต้องมีอะไรบางอย่างที่ทำให้พวกแมลงพิษหวาดกลัวแน่ๆ

ทันใดนั้น ลางสังหรณ์บางอย่างก็ทำให้จางหยางใจสั่น เขารีบหยุดชะงักทันที

ทิ้งน้ำหนักตัวไปด้านหลัง งอเข่าขวาลง กล้ามเนื้อตึงเปรี๊ยะเตรียมพร้อมสปริงตัว

ส่วนโอวหยางจิ้งที่วิ่งนำอยู่ข้างหน้า ไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของจางหยาง เขายังคงวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนต่อไป

จางหยางได้ยินเสียงลมแหวกอากาศดังแหวกหู 'แย่แล้ว!'

เขากระทืบเท้าขวาลงพื้นอย่างแรงจนเกิดหลุมยุบขนาดใหญ่ อาศัยแรงส่งผลักตัวเองพุ่งถอยหลังราวกับลูกปืนใหญ่

พริบตาเดียว ขาแมงมุมขนาดยักษ์เท่าเสาคอนกรีตก็พุ่งลงมาเสียบทะลุจุดที่เขาเพิ่งยืนอยู่เมื่อเสี้ยววินาทีที่แล้ว

ขาแมงมุมเต็มไปด้วยหนามแหลมคม ดูน่าเกรงขามและน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

"อ๊าก~"

เสียงร้องโหยหวนของโอวหยางจิ้งดังขึ้น ขาแมงมุมอีกข้างแทงทะลุท้องของเขา ร่างกายของเขาถูกเสียบคาอยู่บนหนามแหลม

"ช่วยด้วย~ ช่วยข้าด้วย~"

จางหยางเมินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของโอวหยางจิ้ง สายตาของเขาจับจ้องไปที่แมงมุมยักษ์ขนาดเท่าตึกห้าชั้นอย่างไม่วางตา

【แมงมุมกินคน แมลงมารหายากจากมิติกัสสปะ พละกำลังมหาศาล เปลือกนอกแข็งแกร่งทนทานต่อการโจมตีได้เกือบทุกชนิด สามารถพ่นใยแมงมุมที่มีความเหนียวหนึบเป็นพิเศษ ต้องใช้น้ำลายของแมงมุมกินคนในการแก้พิษใย ไม่สามารถจับเป็นสัตว์เลี้ยงได้!】

"เสียดายจัง อุตส่าห์จะได้สัตว์ขี่ชั้นยอดอยู่แล้วเชียว" จางหยางพึมพำกับตัวเอง

พอเห็นข้อความแจ้งเตือนจากระบบ เขาก็พับโครงการจับแมงมุมกินคนเป็นสัตว์เลี้ยงเก็บเข้ากรุไปเลย

"จี๊ด~"

แมงมุมกินคนอ้าปากที่น่าเกลียดน่ากลัวคำรามใส่จางหยาง ดวงตานับร้อยคู่จ้องเขม็งมาที่เขา

แต่ดูเหมือนมันจะพะวงอะไรบางอย่าง จึงไม่กล้าเดินห่างจากรังมากนัก

"ช่วย... อั้ก..."

เพียงพริบตาเดียว โอวหยางจิ้งก็ถูกแมงมุมกินคนพ่นใยมัดจนกลายเป็นดักแด้ไปเสียแล้ว

"ดูเหมือนมันกำลังเฝ้าอะไรอยู่นะ..."

จางหยางยืนมองการกระทำของแมงมุมกินคนอยู่ห่างๆ พร้อมลูบคางอย่างใช้ความคิด

"หัตถ์มรณะสีคราม!"

มือผีที่ลอยวนเวียนอยู่รอบตัวเขาพุ่งทะยานเข้าใส่แมงมุมกินคนอย่างพร้อมเพรียง

แมงมุมกินคนเห็นดังนั้น ก็ขยับส่วนท้องเล็กน้อย ก่อนจะพ่นใยแมงมุมปริมาณมหาศาลออกมา

ใยแมงมุมพุ่งทะลวงผ่านหัตถ์มรณะสีครามไปอย่างง่ายดาย แม้หัตถ์มรณะสีครามจะพุ่งเข้าชนร่างของแมงมุมกินคนอย่างจัง แต่ก็สร้างความเสียหายให้มันไม่ได้เลย

จางหยางขมวดคิ้ว เขารับรู้ได้ว่าใยแมงมุมพวกนั้นกวาดเอาแมลงมรณะสีครามของเขาไปเป็นจำนวนมาก

เขาจึงต้องเรียกหัตถ์มรณะสีครามกลับมา แล้วสั่งให้พวกมันซ่อนตัวกลับเข้าไปในมิติกัสสปะ

แมงมุมกินคนสะบัดขาเบาๆ ลากร่างโอวหยางจิ้งที่กลายเป็นดักแด้กลับเข้าไปในรัง

จางหยางมองตามแผ่นหลังของแมงมุมกินคนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เจ็บใจที่ทำอะไรไม่ได้

อุตส่าห์บุกเข้ามาถึงรังแมลงพิษทั้งที แต่กลับได้มาแค่แก่นแมลงมารกับพญาผึ้งมารขาวเท่านั้น

"มุกแมงมุม... หรือว่ามันหมายถึงแมงมุมกินคนตัวนี้?"

จางหยางมองลึกเข้าไปในป่าทึบพลางคาดเดา

ถ้ามุกแมงมุมมาจากแมงมุมกินคนตัวนี้จริงๆ เขาก็ต้องหาทางชิงมันมาให้ได้

"เหมือนเราจะลืมอะไรไปอย่างนึงนะ ตกลงมันคืออะไรกันแน่?"

เขาตบหัวตัวเองเบาๆ พยายามนึกให้ออก เขารู้สึกคุ้นๆ ชื่อแมงมุมกินคนเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่ก็นึกไม่ออก

"อ๊ะ นึกออกแล้ว! แมลงวันมุมฉีก!"

จางหยางนึกถึงแมลงพิษชนิดหนึ่งที่เขาเจอตอนเพิ่งเข้ามาในหุบเขา

ไม่รอช้า เขารีบหันหลังกลับ วิ่งย้อนไปตามทางเดิมทันที

หนึ่งชั่วโมงต่อมา จางหยางก็ยิ้มกริ่มเมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนจากระบบ

【แมลงวันมุมฉีก แมลงมารจากมิติกัสสปะ ศัตรูตัวฉกาจของแมงมุมกินคน ชอบความมืดและอากาศเย็น มักอาศัยอยู่ในที่ร่มรื่น】

มิน่าล่ะ ยิ่งเข้าใกล้รังแมลงพิษ อากาศก็ยิ่งร้อนขึ้น ทำให้แมลงวันมุมฉีกไม่สามารถอยู่รอดได้นี่เอง

สุภาษิตที่ว่า ในรัศมีเจ็ดก้าวของพืชมีพิษย่อมมียาถอนพิษซ่อนอยู่ นี่มันเรื่องจริงชัดๆ

ถึงจะไกลกว่าเจ็ดก้าวไปหน่อยก็เถอะ แต่หลักการมันก็เหมือนกันแหละน่า

เขาเริ่มลงมือจับแมลงวันมุมฉีกทันที ไม่รู้ว่าแมงมุมตัวเบ้อเริ่มขนาดนั้น ต้องใช้แมลงวันสักกี่ตัวถึงจะเอาอยู่

งั้นก็จับให้หมดทั้งฝูงเลยแล้วกัน โชคดีที่กระเป๋ามิติมีโหลเปล่าเตรียมไว้เพียบ ไม่งั้นคงจับไปได้ไม่หมดแน่ๆ

กว่าจะจับเสร็จ ฟ้าก็มืดสนิทพอดี

พอเขากลับมาถึงเขตแดนของแมงมุมกินคน ความมืดก็ปกคลุมไปทั่วบริเวณแล้ว

ดวงจันทร์สีเลือดค่อยๆ ลอยเด่นขึ้นสู่ท้องฟ้า จางหยางสูดหายใจเข้าลึกๆ "อื้อหือ ชื่นใจจริงๆ!"

ด้วยพลังหนุนจากจันทร์ลี้ลับ เขารู้สึกว่าร่างกายเบาหวิวขึ้นเป็นกอง

เขาค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ถ้ำที่เป็นรังของแมงมุมกินคน ยิ่งลึกเข้าไป อากาศก็ยิ่งร้อน ต้นไม้ก็ยิ่งบางตาลง

เปลี่ยนเป็นเถาวัลย์ที่มีดอกไม้แปลกๆ ขึ้นมาแทน ดอกไม้พวกนี้รูปร่างคล้ายดอกไม้ไฟ แถมตรงกลางเกสรยังมีเปลวไฟลุกโชนอยู่ด้วย

จางหยางปรายตามองดอกไม้พวกนั้น แต่ระบบกลับนิ่งเงียบ ไม่มีการแจ้งเตือนใดๆ แสดงว่าของจริงไม่ได้อยู่ตรงนี้

ตอนนี้เขารู้สึกหนืดๆ ที่ฝ่าเท้า พอก้มลงมองก็เห็นใยแมงมุมสีขาวกระจายอยู่เต็มพื้น แสดงว่าแมงมุมกินคนต้องอยู่ใกล้ๆ นี้แน่

เขาค่อยๆ หยิบขวดโหลใส่แมลงวันมุมฉีกออกมาจากกระเป๋ามิติ แล้วเปิดฝาออก

ฝูงแมลงวันมุมฉีกบินกรูกันออกมา บินวนเวียนอยู่รอบๆ ตัวเขา

รอเพียงชั่วอึดใจ เหมือนแมลงวันพวกนี้จะได้กลิ่นอะไรบางอย่าง พวกมันพากันบินตรงเข้าไปในถ้ำอย่างตื่นเต้น

จางหยางรีบเดินตามเข้าไป ถึงจะเรียกว่าถ้ำ แต่ข้างในกว้างขวางเหมือนถ้ำหินงอกหินย้อยเลยทีเดียว

กว้างชนิดที่ว่า ต่อให้เอาแมงมุมกินคนมายัดใส่สักสิบตัวก็ยังจุได้สบายๆ

เดินตามแมลงวันมุมฉีกไปได้ประมาณร้อยเมตร จางหยางก็หยุดฝีเท้าลงที่มุมตะวันออกเฉียงใต้ของถ้ำ ใกล้ๆ กับแอ่งน้ำ

เขามองเห็นร่างของโอวหยางจิ้งที่ถูกห่อเป็นดักแด้ ถูกแขวนห้อยต่องแต่งอยู่บนหินย้อย อาการร่อแร่เต็มที

ไม่ไกลกันนัก มีแมงมุมกินคนกำลังนอนพักผ่อนอยู่

ตอนนี้ฝูงแมลงวันมุมฉีกบินไปอยู่เหนือหัวแมงมุมกินคนแล้ว

แมงมุมกินคนเองก็ได้ยินเสียงกระพือปีก มันเงยหน้านับร้อยคู่ขึ้นมองฝูงแมลงวันบนอากาศ

จางหยางแทบจะเห็นอารมณ์ความรู้สึกบนใบหน้าของมันได้เลย มันกำลัง... งงเป็นไก่ตาแตก!

เขาแสยะยิ้มกว้าง เอ่ยเยาะเย้ย "เป็นไงล่ะ? งงแดกเลยสิ? นึกไม่ถึงล่ะสิว่าจะมีแมลงวันมุมฉีกโผล่มาถึงที่นี่ได้"

แมลงวันมุมฉีกไม่รอให้แมงมุมกินคนได้ตั้งตัว พวกมันบินแทรกตัวเข้าไปตามรอยต่อของเปลือกนอก แล้วชอนไชเข้าไปในร่างกายของแมงมุมกินคนทันที

ปากของแมลงวันมุมฉีกไม่ใช่แบบดูดน้ำหวานเหมือนแมลงวันทั่วไป แต่เป็นแบบกัดเคี้ยว แถมยังคมกริบอีกต่างหาก

แมงมุมกินคนดิ้นพล่านด้วยความเจ็บปวด พยายามสลัดพวกแมลงวันออก แต่ก็ไร้ผล

ตัวมันใหญ่เกินไป!

เสียงกรีดร้อง "จี๊ดๆ..." ของแมงมุมกินคนดังก้องไปทั่วทั้งถ้ำ

ส่วนจางหยางก็ค่อยๆ เดินเข้าไปหาโอวหยางจิ้ง

ต้องยอมรับเลยว่า พวกผู้ตื่นรู้นี่ร่างกายทนทานกว่าคนธรรมดาเยอะ พลังชีวิตและการฟื้นฟูก็เป็นเลิศ

ขนาดโดนเสียบท้องจนไส้ทะลัก โอวหยางจิ้งก็ยังไม่ตาย

โอวหยางจิ้งได้ยินเสียงฝีเท้า จึงฝืนปรือตาขึ้นมอง ปากที่แห้งผากขยับพึมพำ "จาง... จางหยาง ช่วยข้าด้วย ท่านอาจารย์ของข้า... ต้องตบรางวัลให้เจ้าอย่างงามแน่

ข้าจะช่วยให้เจ้า... ได้เข้าร่วมสำนักกัดกินวิญญาณ..."

"หึ... ไม่จำเป็นหรอก ชาติหน้าก็อย่าไปแกว่งเท้าหาเสี้ยนกับคนที่เจ้าสู้ไม่ได้อีกล่ะ"

จางหยางกระตุกยิ้มมุมปาก มือขวาคว้าหมับเข้าที่คอของโอวหยางจิ้ง

"อย่า... อย่าฆ่าข้านะ! ถ้าข้าตาย เจ้าก็หนีไม่รอดเหมือนกัน... ท่านอาจารย์ของข้าเฝ้าอยู่หน้าประตูสวรรค์นะ"

โอวหยางจิ้งพยายามเค้นเสียงขู่ ทั้งที่ยังหอบแฮกๆ

"อ้อ... ไม่เป็นไรหรอก ไว้มีโอกาส ข้าจะสงเคราะห์ส่งอาจารย์เจ้าตามไปอยู่เป็นเพื่อนก็แล้วกัน"

"เจ้า..."

จางหยางออกแรงบีบมือเพียงเล็กน้อย "กร๊อบ~" คอของโอวหยางจิ้งก็บิดเบี้ยวไปในมุมที่ผิดธรรมชาติทันที

เขารอจนแน่ใจว่าโอวหยางจิ้งหมดลมหายใจแล้ว จึงค่อยคลายมือออก

【ติ๊ง~ ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับบัฟสับเปลี่ยน (1)】

จางหยางชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือน "บัฟใหม่รึ?"

(จบแล้ว)