บทที่ 70 - พญาผึ้งมารขาว

บทที่ 70 - พญาผึ้งมารขาว

"แก่นแมลงมารรึ? ของดีนี่หว่า!"

ดวงตาของจางหยางทอประกายวาววับ เขาเองก็ตั้งตารอคอยที่จะได้เห็นอานุภาพที่แท้จริงของหัตถ์มรณะสีครามเมื่อปลดล็อกเต็มรูปแบบแล้วเหมือนกัน

ยิ่งเดินลึกเข้าไปเท่าไหร่ จำนวนแก่นแมลงมารก็ยิ่งเยอะขึ้น แต่ทว่าฝูงแมลงมารจากมิติกัสสปะก็เพิ่มจำนวนตามไปด้วยเช่นกัน

ทำให้การเดินทางของกลุ่มโอวหยางจิ้งเป็นไปอย่างเชื่องช้า

"นายน้อย พวกเรายังต้องเข้าไปลึกกว่านี้อีกหรือขอรับ?"

ศิษย์คนหนึ่งเอ่ยถามด้วยความหวั่นใจ

แมลงมารที่ปรากฏตัวออกมาเริ่มรับมือยากขึ้นเรื่อยๆ หากเป้าหมายมีแค่การเก็บรวบรวมแก่นแมลงมาร บริเวณนี้ก็น่าจะเพียงพอแล้ว

โอวหยางจิ้งหุบปากสนิท ทุ่มสมาธิทั้งหมดไปกับการปัดป้องฝูงแมลงที่โหมกระหน่ำเข้ามาไม่ขาดสาย

จนถึงตอนนี้เขายังไม่เจอแมลงพิษกลายพันธุ์ที่หมายตาไว้เลยสักตัว

แม้ท่านอาจารย์จะกำชับนักหนาว่าห้ามเข้าไปในเขตชั้นในของรังแมลงพิษ แต่เขาก็ยังไม่ยอมถอดใจง่ายๆ

เมื่อเห็นนายน้อยไม่ตอบ บรรดาศิษย์ก็ลอบสบตากันแล้วถอนหายใจ ได้แต่จำใจกัดฟันเดินหน้าต่อไป

ฝูงแมลงมารหนาแน่นราวกับพายุ คุกคามจนแทบจะกลืนกินร่างของพวกเขา

และในขณะที่โอวหยางจิ้งกำลังจะตึงมืออยู่นั้นเอง แมลงมารสีขาวตัวหนึ่งก็ปรากฏโฉมอยู่เบื้องหน้า

มันมีช่วงท้องที่ใหญ่โตผิดจากแมลงตัวอื่นๆ แถมยังมีฝูงผึ้งพิษตัวเขื่องเท่ากำปั้นบินวนเวียนอารักขาอยู่รอบตัว

ดวงตาของโอวหยางจิ้งเบิกกว้างด้วยความยินดี "ผึ้งมารขาว!"

ที่เขาจดจำลักษณะของแมลงชนิดนี้ได้แม่นยำ ก็เพราะแมลงประจำตัวของท่านอาจารย์ก็คือผึ้งมารขาวนั่นเอง

ทว่าผึ้งมารขาวตัวนี้ กลับมีขนาดใหญ่โตกว่าของท่านอาจารย์เสียอีก

"หรือว่านี่คือ... พญาผึ้ง?"

โอวหยางจิ้งละล่ำละลักด้วยความตื่นเต้น

"นายน้อย พวกเราต้านไว้ไม่ไหวแล้วขอรับ"

บรรดาศิษย์พยายามควบคุมแมลงพิษของตนเข้าต่อกร แต่จำนวนของแมลงมารมีมากเกินกว่าจะรับมือได้

ตอนนี้โอวหยางจิ้งไม่มีแก่ใจจะไปสนใจชีวิตลูกสมุนอีกแล้ว เป้าหมายเดียวของเขาคือการครอบครองพญาผึ้งมารขาวตัวนี้ให้จงได้

"หนอนเพลิงผลาญ!"

เขาส่งเสียงตวาดกร้าว แมลงขนาดเท่านิ้วโป้งตัวหนึ่งคลานออกมาจากแขนเสื้อ พร้อมส่งเสียงร้องแหลมแสบแก้วหู

"จี๊ด~ จี๊ด~"

เปลวเพลิงสีขาวร้อนระอุพวยพุ่งออกจากปากของหนอนเพลิงผลาญ แผดเผาฝูงแมลงมารที่ขวางหน้าจนลุกไหม้เป็นจุล พวกมันส่งเสียงร้องโหยหวนก่อนจะสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน

แม้เปลวเพลิงจะช่วยเคลียร์ทางให้เปิดโล่ง แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ไปกระตุกหนวดของพญาผึ้งมารขาวเข้าอย่างจัง

หนวดทั้งสองเส้นบนหัวของพญาผึ้งขยับเข้าหากัน ทันใดนั้น ฝูงผึ้งมารขาวจำนวนมหาศาลก็บินแหวกอากาศพุ่งตรงเข้ามา

"หึ่ง~ หึ่ง~"

เสียงกระพือปีกดังกึกก้องกังวาน ภายใต้การบัญชาการของพญาผึ้ง ฝูงผึ้งมรณะพุ่งเป้ามาที่พวกเขาราวกับลูกธนูที่หลุดจากแล่ง

โอวหยางจิ้งที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดหน้าถอดสี รีบล้วงยันต์ออกมาแปะที่น่องอย่างลุกลี้ลุกลน

จากนั้นก็กระโดดแผล็วจากหัวแถวไปอยู่ท้ายแถว แล้วโกยอ้าววิ่งหนีกลับไปทางเดิมโดยไม่เหลียวหลัง

ศิษย์สำนักกัดกินวิญญาณที่เหลืออยู่รับเคราะห์แทนไปเต็มๆ พวกเขาหนีไม่ทัน จึงถูกฝูงผึ้งมารขาวรุมทึ้งในพริบตา

เสียงกรีดร้องดังระงม ฝูงผึ้งรุมกัดกินเลือดเนื้อของพวกเขาอย่างตะกละตะกลาม

เพียงชั่วอึดใจ ร่างของพวกเขาก็เหลือเพียงโครงกระดูกขาวโพลน สะอาดสะอ้านจนแทบไม่เหลือเศษเนื้อติดอยู่เลย

อันที่จริง วินาทีแรกที่สบตากับพญาผึ้งมารขาว แผนการชั่วร้ายก็ผุดขึ้นมาในหัวของโอวหยางจิ้งแล้ว

เขารู้ดีถึงสัญชาตญาณของผึ้งมารขาว เมื่อไหร่ที่พวกมันกินอิ่ม มันจะกลายเป็นพวกขี้เกียจ ชอบอยู่นิ่งๆ มากกว่าจะบินไปไหนมาไหน

เพราะเหตุนี้ ท่านอาจารย์ของเขาจึงไม่เคยปล่อยให้ผึ้งมารขาวกินอิ่มเลยสักครั้ง

เมื่อกะดูจากจำนวนผึ้งมารขาวฝูงนี้แล้ว ปริมาณเลือดเนื้อของศิษย์น้องทั้งสี่ก็น่าจะเพียงพอที่จะทำให้พวกมันอิ่มหมีพีมันได้

เมื่อฝูงผึ้งอิ่มจนขยับตัวไม่ไหว เขาก็จะสามารถจับตัวพญาผึ้งได้อย่างง่ายดาย

ส่วนชีวิตของศิษย์น้องทั้งสี่น่ะหรือ? ใครที่ก้าวเท้าเข้ามาใน 'ประตูสวรรค์' ก็ต้องเตรียมใจตายกันทั้งนั้นแหละ!

ในขณะที่โอวหยางจิ้งซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้และกำลังวางแผนอยู่นั้น เขาหารู้ไม่ว่าบนต้นไม้ด้านหลัง มีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองเขาด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย

'เหี้ยมจริงๆ ไอ้โอวหยางจิ้งนี่มันอำมหิตสมคำร่ำลือ!' จางหยางคิดในใจ

หลังจากอิ่มหนำสำราญกับมื้อใหญ่ ฝูงผึ้งมารขาวก็บินกลับรังและเริ่มสงบลง

โอวหยางจิ้งค่อยๆ โผล่หัวออกมาจากพุ่มไม้ สายตาจับจ้องไปที่พญาผึ้งที่เกาะนิ่งอยู่บนรังขนาดยักษ์อย่างไม่วางตา

"เสี่ยงเป็นเสี่ยงกัน!"

หากเขาสามารถจับพญาผึ้งมารขาวตัวนี้ไปเพาะพันธุ์ได้สำเร็จ ตำแหน่งหนึ่งในอัจฉริยะแห่งสายเทวะนอกรีตจะต้องตกเป็นของเขาอย่างแน่นอน

เขาล้วงตาข่ายไหมทองคำออกมาจากถุงมิติ พร้อมกับแปะยันต์ลมกรดไว้ที่ต้นขาทั้งสองข้าง

เมื่อได้ตัวพญาผึ้งมา ด้วยระดับพลังขั้นสามขั้นสูงสุดของเขา การจะหนีเอาตัวรอดก็ไม่ใช่เรื่องยาก

โอวหยางจิ้งคลานสี่ขาเข้าไปใกล้รังผึ้งอย่างเงียบกริบ

ส่วนจางหยางที่อยู่บนต้นไม้ก็ไม่ได้นิ่งดูดาย หัตถ์มรณะสีครามเลื้อยวนอยู่รอบตัวราวกับงูจงอาง รอคอยจังหวะที่จะฉกเหยื่ออย่างใจเย็น

สิบเมตร... แปดเมตร... ห้าเมตร... สามเมตร...

โอวหยางจิ้งกลั้นหายใจ นี่คือช่วงเวลาชี้ชะตาความฝันของเขา

เขาสปริงตัวลุกขึ้นยืน เหวี่ยงตาข่ายไหมทองคำออกไปครอบร่างพญาผึ้งมารขาวไว้ได้อย่างแม่นยำ

พญาผึ้งส่งเสียงร้องแหลมพร้อมดิ้นรนขัดขืนอย่างรุนแรง ผึ้งมารขาวบางส่วนบินกรูออกมาจากรัง แต่ก็มีจำนวนน้อยกว่าตอนแรกมาก

โอวหยางจิ้งเห็นดังนั้นก็ยิ้มกริ่ม เตรียมจะกระตุกตาข่ายกลับมา

แต่ทว่า ในชั่วเสี้ยววินาทีนั้นเอง ตาข่ายของเขากลับถูกหัตถ์มรณะสีครามฉกชิงไปต่อหน้าต่อตา! มันหายวับไปพร้อมกับการเทเลพอร์ต และกลับไปอยู่ในมือของจางหยางทันที

รอยยิ้มบนใบหน้าของโอวหยางจิ้งแข็งค้าง ขยี้ตาตัวเองรัวๆ "ตาข่ายล่ะ? พญาผึ้งข้าล่ะ?"

เขาสัมผัสได้เพียงแค่หมอกควันสีดำจางๆ ที่พัดผ่านหน้าไป แล้วทั้งตาข่ายและพญาผึ้งก็อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย

"หึ่ง~ หึ่ง~"

เมื่อเห็นว่าพญาผึ้งถูกลักพาตัว ฝูงผึ้งมารขาวก็พุ่งเป้าไปที่มนุษย์เพียงคนเดียวที่พวกมันมองเห็นทันที

"เวรแล้วไง..."

โอวหยางจิ้งไม่มีเวลาแม้แต่จะสบถ เขากล้ามเนื้อขาพองโต ถีบตัวกระโจนหนีไปอีกทิศทางอย่างสุดชีวิต

จะขืนอยู่ต่อก็บ้าแล้ว ต่อให้ฝูงผึ้งมารขาวจะมีจำนวนลดลง แต่ด้วยตัวคนเดียว เขาก็ไม่มีทางรับมือไหวอยู่ดี

เขาพยายามวิ่งหนีเอาชีวิตรอด แต่จางหยางก็ไม่ยอมปล่อยให้เขาหนีไปได้ง่ายๆ

"จึ๊ๆ... ใครๆ ก็รู้ว่าข้าเป็นคนรักความยุติธรรม ในเมื่อเป็นแบบนี้ ข้าก็ขอสงเคราะห์ส่งเจ้าไปเกิดใหม่ซะเลยแล้วกัน"

เสียงสวดมนตร์ดังกึกก้อง ภาพลวงพุทธมารปรากฏขึ้นในอากาศด้วยท่าทางเปี่ยมเมตตา

"โลกมนุษย์มีแต่ความทุกข์ระทม จงตามตถาคตไปสู่แดนสุขาวดีเถิด! อามิตตาพุทธ~"

อ้าวเฮ้ย เปลี่ยนบทสวดแล้วหรอ?

โอวหยางจิ้งที่กำลังวิ่งหน้าตั้งเริ่มมีอาการตาเหม่อลอย แต่เพียงชั่วพริบตา เขาก็เรียกสติกลับคืนมาได้

แต่ช้าไปเสียแล้ว ฝูงผึ้งมารขาวบินตามมาทันและล้อมเขาไว้ทุกทิศทาง

ถึงจะโง่แค่ไหน ตอนนี้โอวหยางจิ้งก็รู้แล้วว่ามีคนแอบซุ่มโจมตีเขาอยู่

"ไอ้ลอบกัด แน่จริงก็ออกมาสิวะ!"

จางหยางแค่นเสียงหัวเราะอย่างสมเพช พลางยัดพญาผึ้งที่ดิ้นพล่านอยู่ในตาข่ายลงขวดหยก แล้วเก็บเข้ากระเป๋าอย่างสบายอารมณ์

ออกมาเรอะ? โง่สิถึงออกไป!

แต่ฝูงผึ้งมารขาวไม่สนหรอกว่าใครจะเป็นคนขโมยพญาผึ้งไป ในสายตาของพวกมัน ตอนนี้โอวหยางจิ้งคือศัตรูหมายเลขหนึ่ง

"หึ่ง~ หึ่ง~"

พวกมันพุ่งเข้าจู่โจมโอวหยางจิ้งอย่างบ้าคลั่ง

แต่โอวหยางจิ้งในฐานะผู้ฝึกยุทธ์ระดับสามก็ไม่ได้ไร้ฝีมือเสียทีเดียว เมื่อเผชิญหน้ากับฝูงผึ้งจำนวนมหาศาล เขาก็สะบัดแขนเสื้อ ปล่อยฝูงมดบินออกไปปะทะกับพวกมัน

ทว่าก็ยังมีผึ้งมารขาวบางส่วนเล็ดลอดแนวป้องกันเข้ามาได้ พวกมันระดมยิงเหล็กในใส่เขาไม่ยั้ง

ทำเอาโอวหยางจิ้งต้องรับมืออย่างทุลักทุเล!

"ไอ้สัตว์เดรัจฉาน จงมาเป็นเครื่องสังเวยให้ข้าเสียเถอะ!"

แต่ภาพลวงพุทธมารก็ไม่ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆ มันยังคงโจมตีจิตวิญญาณของโอวหยางจิ้งอย่างต่อเนื่อง

จนโอวหยางจิ้งเสียสมาธิ และถูกเหล็กในฝังเข้าที่แขนอย่างจัง

"โอ๊ย ไอ้เวรเอ๊ย..."

"พระพุทธองค์อัฐิอนันต์ เจ้ามีวาสนากับพุทธศาสนายิ่งนัก"

"อ๊ากก เชี่ยเอ๊ย"

"ตถาคตตรัสว่า..."

"โอ๊ยย เจ็บโว้ย"

"..."

โอวหยางจิ้งตกอยู่ในสภาวะสะลึมสะลือสลับกับได้สติ วนเวียนอยู่แบบนี้หลายต่อหลายครั้ง จนร่างกายแทบไม่เหลือชิ้นดี

"แกบีบให้ข้าต้องทำแบบนี้เองนะ!"

โอวหยางจิ้งล้วงยันต์สีดำออกมาจากถุงมิติ ประสานอินด้วยมือเดียว แล้วตวาดลั่น "มหายันต์เทวะ อสนีบาตทมิฬผลาญภพ!"

ยันต์สีดำระเบิดออกกลางอากาศ สายฟ้าสีแดงฉานสาดกระจายไปทั่วทิศ กวาดล้างฝูงผึ้งมารขาวจนราบเป็นหน้ากลอง

แม้แต่ภาพลวงพุทธมารก็ยังต้องเอ่ยคำว่า "คนเขลาไม่คู่ควรกับพุทธศาสนา" ก่อนจะสลายหายวับไปในอากาศ

จางหยางแอบด่าในใจ ไอ้พุทธมารเส็งเคร็งนี่มันดีแต่รังแกคนอ่อนแอกลัวคนเข้มแข็งจริงๆ

"จะยอมโผล่หัวออกมาดีๆ หรือจะให้ข้าต้องลงมือลากคอเจ้าออกมา!"

โอวหยางจิ้งยืนหอบฮัก ตะโกนก้องไปรอบทิศทาง

"จึ๊ๆ... นี่มันนายน้อยสำนักกัดกินวิญญาณผู้ยิ่งใหญ่ไม่ใช่หรือ? ไหงถึงได้ดูสะบักสะบอมขนาดนี้ล่ะเนี่ย?"

จางหยางเลิกซ่อนตัว กระโดดลงมาจากต้นไม้ จ้องมองโอวหยางจิ้งด้วยสายตาเย้ยหยัน

(จบแล้ว)