บทที่ 308 เอาคนนี้แหละ เป้าหมายสมบูรณ์แบบ

เวลาสิบโมงเช้า พวกฉินเกอก็เดินทางมาถึงเกาะหลิวกวง

ฉินเกอจองวิลล่าหลิวกวงหมายเลขสามเอาไว้ ซึ่งตั้งอยู่ทางตอนใต้ของเกาะ

ลักษณะภูมิประเทศของเกาะหลิวกวงนั้นทางใต้สูงทางเหนือต่ำ วิลล่าก็สร้างอยู่บนที่สูง เมื่อมองจากในวิลล่าไปทางทิศเหนือ แทบจะสามารถกวาดตามองเห็นทิวทัศน์ของเกาะหลิวกวงได้ทั้งหมด

แถมยังมองเห็นผืนทะเลทางตอนเหนือได้อีกด้วย เพียงแต่ว่าทางตอนเหนือของเกาะมีเนินเขาเล็กๆ อยู่ลูกหนึ่ง ซึ่งบดบังทัศนียภาพไปบางส่วน

ตอนที่ฉินเกอมาถึงเมื่อวาน เขาก็สังเกตเห็นเนินเขาเล็กๆ ลูกนั้นแล้ว เขารู้สึกว่าตำแหน่งคลังสมบัติของหอม่ออีจะต้องอยู่ที่นั่นแน่ๆ!

น่าเสียดายที่สถานที่แห่งนั้นไม่เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชม ฉินเกอจึงไม่มีวิธีเข้าไปสำรวจเพิ่มเติม ทว่าก็ด้วยเหตุนี้เอง เขาจึงยิ่งมั่นใจว่าคลังสมบัติต้องอยู่ที่นั่น

ดึกสงัด ฉินเกอก็ออกจากบ้าน มีเป้าหมายชัดเจนมุ่งหน้าไปยังตำแหน่งของเนินเขาเล็กๆ ทางตอนเหนือของเกาะ

ผ่านไปไม่ถึงสองชั่วโมง ฉินเกอก็กลับมาที่วิลล่า

พ่อแม่และหยางเสี่ยวเหมิงต่างก็เข้านอนกันหมดแล้ว แต่ไฟในห้องของซูเหวินซียังคงสว่างอยู่

"ทำไมกลับมาเร็วนักล่ะ?"

ซูเหวินซีสวมชุดนอนบางเบา อวดเรือนร่างอรชรเย้ายวน "ดูท่าคงไม่ได้อะไรกลับมาเลยสิ?"

"พื้นที่ตรงนั้นมันเหมือนกับที่ประกาศไว้เลย ยังไม่มีการพัฒนาอะไรทั้งนั้น!" ฉินเกอรู้สึกหงุดหงิดมาก "หรือว่าผมจะคิดผิด ตำแหน่งคลังสมบัติไม่ได้อยู่ที่นั่น?"

"คุณไม่รู้หรอก ตอนที่ผมเพิ่งไปถึงที่นั่นก็พบว่าไม่มีแม้แต่คนเฝ้า ผมก็รู้แล้วว่ามันทะแม่งๆ"

"แต่ถ้าคลังสมบัติไม่ได้อยู่ที่นั่น แล้วมันจะไปอยู่ที่ไหนได้อีกล่ะ โมโหชะมัด!"

ซูเหวินซีอมยิ้ม "ดูท่าคงต้องอยู่บนเกาะนานขึ้นอีกหน่อยแล้วล่ะ"

"ดีที่ยังไม่พบความผิดปกติอะไร คาดว่าหานเป่ยเฉินคงจะทำอะไรบางอย่าง หอม่ออีถึงไม่ได้มาหาเรื่องคุณอีกจริงๆ"

"แต่ก็ตัดความเป็นไปได้ที่พวกนั้นจะรู้แล้วว่าคุณมาที่เกาะหลิวกวงทิ้งไปไม่ได้หรอกนะ สถานการณ์บนเกาะตอนนี้ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นสิ่งที่พวกนั้นตั้งใจอยากให้คุณเห็นก็ได้"

"ยังไงก็ต้องระวังตัวหน่อย พ่อแม่คุณก็อยู่ที่นี่กันหมด คุณชะล่าใจเกินไปแล้วนะ!"

"ชะล่าใจเกินไปอะไรกัน?" ฉินเกอตบไปที่บั้นท้ายงอนงามของเธอหนึ่งที "พูดอะไรหัดจับมโนธรรมของตัวเองดูบ้างได้ไหม?"

"เดิมทีผมก็ตั้งใจจะมาคนเดียวอยู่แล้ว พวกคุณนั่นแหละที่แย่งกันอยากจะมา แถมคุณยังเป็นคนแรกเลยด้วย!"

"ไหนขอผมคลำดูหน่อยสิว่ามโนธรรมของคุณยังอยู่หรือเปล่า..."

"ไม่เลว สัมผัสคุ้นมือเหมือนเดิมเลย"

ซูเหวินซี "......"

"นโปเลียนเคยกล่าวไว้ว่า ทหารชั้นยอดต้องรู้จักขัดปืนให้ผู้บังคับบัญชาก่อนลงสนามรบ"

"ถุย! คุณแต่งขึ้นมาเองมั่วๆ ล่ะสิ นโปเลียนเคยพูดอะไรแบบนี้ที่ไหนกัน? อื้อ..."

......

ในเมื่อยังไม่มีเบาะแสอะไร ฉินเกอจึงตัดสินใจโยนเรื่องคลังสมบัติของหอม่ออีทิ้งไปจากสมองชั่วคราว แล้วอยู่เป็นเพื่อนพ่อแม่เที่ยวเล่นบนเกาะอย่างสนุกสนานเต็มที่ไปเลยสามวัน

ฉินเกอขี้เกียจแม้กระทั่งจะออกไปสำรวจต่อแล้ว ขืนให้สำรวจแบบไร้จุดหมายต่อไปแล้วเมื่อไหร่จะเจอ เรื่องที่ไร้ประสิทธิภาพแบบนี้เขาไม่อยากทำหรอก

ในเมื่อไม่มีทิศทาง เช่นนั้นก็จำเป็นต้องมีคน 'นำทาง' คนของตระกูลหลี

หากคลังสมบัติของหอม่ออีอยู่บนเกาะหลิวกวงจริงๆ ตระกูลหลีก็ไม่มีทางที่จะไม่รู้อะไรเลย!

ช่วงบ่ายของวันที่สี่ ซูหลีก็มาหาพร้อมกับกอดแฟ้มเอกสารไว้สองแฟ้ม

"ฉันก็นึกว่าคุณจะกลับคำ ซ่อนตัวไม่ยอมมาเจอฉันซะอีก!"

"จัดการธุระเสร็จหมดแล้วเหรอ?"

ฉินเกอกำลังนอนอาบแดดอยู่บนเก้าอี้ริมสระว่ายน้ำของวิลล่าอย่างสบายอารมณ์

"ขอบคุณนะที่ส่งคนไปช่วย ตอนนี้สถานการณ์โดยรวมถือว่ามั่นคงแล้วล่ะ"

บนใบหน้าที่เหนื่อยล้าของซูหลีแฝงไว้ด้วยความประหม่าเล็กน้อย เธอยื่นแฟ้มเอกสารแฟ้มหนึ่งให้ฉินเกอ "ฉันรวบรวมทรัพย์สินของตระกูลซูมาให้ หลักๆ ก็อยู่ในนี้หมดแล้ว"

ฉินเกอปรายตามองแฟ้มเอกสารนั่นเรียบๆ "หมายความว่าไง วิ่งมาอวดรวยถึงที่นี่เลยเหรอ?"

"เปล่านะ ไม่ใช่นะ!" ซูหลีรีบอธิบาย "ฉันแค่รู้สึกว่าคุณคงไม่ช่วยฟรีๆ แน่ ฉันก็เลย..."

"ก็เลยคิดว่าถ้าคุณถูกใจอะไรของตระกูลซู ฉันก็สามารถยกให้คุณได้"

"ผมต้องการคน" ฉินเกอโพล่งออกมา

ซูหลี "......"

เธอยื่นแฟ้มเอกสารอีกแฟ้มให้ฉินเกอ แล้วเปลี่ยนเรื่องคุย "ดูเหมือนคุณจะสนใจตระกูลหลีมากเป็นพิเศษ สิ่งนี้อาจจะมีประโยชน์กับคุณก็ได้"

ฉินเกอรับแฟ้มมาเปิดดูอย่างรวดเร็ว ข้ามคำอธิบายรายละเอียดต่างๆ ไปหมด จนกระทั่งเห็นข้อมูลสมาชิกหลักของตระกูลหลีจึงหยุดมือ "อันนี้ผมสนใจจริงๆ แฮะ!"

เมื่อเห็นเขาอ่านอย่างตั้งใจ ซูหลีจึงถามอย่างระมัดระวัง "ที่คุณมาไห่เฉิง เพราะต้องการสิทธิ์ในการบริหารเกาะหลิวกวงงั้นเหรอ?"

"เรื่องนี้เกรงว่าคงจะยาก ตระกูลหลีไม่มีทางยอมปล่อยมือแน่"

"ตระกูลหลีเติบโตมาหลายปี จนตอนนี้มีคนในตระกูลนับหมื่นคนแล้ว หากมองแค่ในด้านมูลค่า เกาะหลิวกวงเล็กๆ แค่นี้สำหรับพวกเขาไม่ได้มีความหมายอะไรนักหรอก"

"แต่เกาะแห่งนี้มีความหมายที่แตกต่างออกไปสำหรับพวกเขา ตระกูลหลีสร้างเนื้อสร้างตัวมาจากบนเกาะนี้ เกาะแห่งนี้คือรากฐานของพวกเขา พวกเขาไม่อนุญาตให้คนนอกเข้ามาก้าวก่ายหรอก"

"นับหมื่นคนเลยเหรอ?" ฉินเกอตกใจมาก "มีเยอะขนาดนั้นเชียว?"

"มีแน่นอนค่ะ แถมที่ฉันพูดไปนี่เป็นแค่การประเมินแบบต่ำๆ แล้วด้วยนะ" ซูหลียืนยันอย่างหนักแน่น "ตระกูลหลีมีสมาคมตระกูลอยู่ คนหลายหมื่นคนนี้เป็นแค่สมาชิกของสมาคมตระกูลเท่านั้น ไม่ใช่คนของตระกูลหลีทั้งหมด"

"และเพราะมีสมาคมตระกูลนี้อยู่ พวกเขาจึงสามัคคีกันเป็นพิเศษ คอยช่วยเหลือเกื้อกูลกันและกัน"

"ไม่ว่าจะในหรือต่างประเทศ หรือในทุกสายอาชีพ ต่างก็มีคนของตระกูลหลีแฝงตัวอยู่ทั้งนั้น อิทธิพลของพวกเขานั้นยิ่งใหญ่เกินกว่าที่คุณจะจินตนาการได้เลยล่ะ!"

"หากพูดถึงสายเลือดใดสายเลือดหนึ่งของตระกูลหลี ก็แน่นอนว่าไม่มีทางไปเทียบชั้นกับพวกตระกูลเศรษฐีระดับท็อปได้หรอก แต่ถ้าพวกเขารวมตัวกันเมื่อไหร่มันก็น่ากลัวมากเลยล่ะ"

"เพราะงั้น ถ้าคุณคิดจะทำอะไรกับเกาะหลิวกวงล่ะก็ ฉันขอแนะนำให้คุณล้มเลิกความคิดนั้นซะตั้งแต่ตอนนี้เลยดีกว่า!"

"สมาคมตระกูลหลีไม่มีทางปล่อยให้เกาะหลิวกวงตกไปอยู่ในมือของคนนอกตระกูลเด็ดขาด"

ฉินเกอยิ้มโดยไม่แสดงความเห็นว่าเห็นด้วยหรือไม่ เขาชี้ไปที่รูปถ่ายผู้ชายคนหนึ่งในเอกสาร "หลีเซ่าถิงคนนี้คือประธานสมาคมตระกูลหลีคนปัจจุบันใช่ไหม?"

"ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน?"

ซูหลีกวาดตามองอย่างรวดเร็ว "ใช่แล้วล่ะ"

"ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ครอบครัวของหลีเซ่าถิงตั้งรกรากอยู่ในไห่เฉิง ส่วนใหญ่พวกเขาก็จะอาศัยอยู่ในไห่เฉิงไม่ก็บนเกาะนี่แหละ"

ฉินเกอพลิกไปหน้าถัดไป เป็นรูปถ่ายของหญิงสาวหน้าตาสะสวยงดงามคนหนึ่ง "แล้วคนนี้ล่ะ?"

"นี่คือลูกสาวของหลีเซ่าถิง หลีซูเหยียน"

"ดีล่ะ เอาคนนี้แหละ!"

"ห๊ะ?" ซูหลีงงเป็นไก่ตาแตก ไม่เข้าใจเลยว่าฉินเกอหมายความว่ายังไง "หล่อนทำไมเหรอ คุณอยากจะทำอะไร?"

"เดี๋ยวต่อไปคุณก็รู้เอง" ฉินเกอปิดแฟ้มเอกสาร "คุณส่งข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับหลีซูเหยียนมาให้ผมหน่อย เอาแบบละเอียดๆ หน่อยนะ"

"รวมถึงว่าตอนนี้หล่อนอยู่ที่ไหน ปกติชอบทำอะไร ไปมาหาสู่กับใครบ้าง ยิ่งละเอียดยิ่งดี!"

"โอเค..." สมองของซูหลียังคงประมวลผลตามไม่ทัน นี่เขาคิดจะทำอะไรกัน จะตามจีบหลีซูเหยียนงั้นเหรอ?

ความคิดของฉินเกอนั้นเรียบง่ายมาก นั่นคือการหาช่องโหว่จากคนของตระกูลหลี

จะเลือกใครก็เหมือนกันทั้งนั้น มีเหตุผลอะไรที่เขาจะต้องปล่อยคนสวยไปเลือกตาแก่หงำเหงือกล่ะ

อีกอย่าง หลีซูเหยียนก็ยังเป็นถึงลูกสาวประธานสมาคมตระกูลหลี เป็นเป้าหมายที่สมบูรณ์แบบสุดๆ

"งั้นถ้าไม่มีเรื่องอะไรแล้วฉันขอตัวกลับก่อนนะ ส่วนข้อมูลของหลีซูเหยียน ฉันจะรีบส่งให้คุณเร็วที่สุด"

นับตั้งแต่ซูหลีเจอหน้าฉินเกอจนถึงตอนนี้ ในใจของเธอก็ประหม่ามาตลอด กลัวเหลือเกินว่าฉินเกอจะยกเรื่องเงื่อนไขที่ตกลงกันไว้ขึ้นมาพูด

"เดี๋ยวก่อน!" ฉินเกอยืดตัวขึ้นเล็กน้อย พลางพินิจพิเคราะห์ซูหลี "คุณลืมอะไรไปหรือเปล่า?"