บทที่ 1082 ความวุ่นวายภายใน

แทบจะเป็นเพียงชั่วข้ามคืน ผู้ฝึกตนจำนวนมากถูกบังคับให้เดินทางไปยังรอยแยก

และในจำนวนนั้นผู้ฝึกตนจากจงโจวมีจำนวนมากที่สุด

ครั้งหนึ่งพวกเขาเคยอยู่ในจงโจวซึ่งถือว่าเป็นถ้ำสวรรค์ในการฝึกตน แต่ตอนนี้กลับต้องเข้าไปยังรอยแยกที่แทบไม่มีพลังวิญญาณและเต็มไปด้วยอันตราย เปรียบเสมือนฟ้ากับดิน

ในช่วงแรกการเคลื่อนที่ของเหล่าผู้ฝึกตนเร่ร่อนไม่ได้ช้า

เพียงไม่กี่วันพวกเขาก็สามารถเคลื่อนที่จากขอบเขตของรอยแยกไปยังส่วนลึกได้

ในระหว่างนี้ก็มีบางคนที่สามารถสร้างผลงานสำเร็จ โดยค้นพบจุดที่เหมาะสมสำหรับเปลี่ยนเป็นไร่วิญญาณและได้รับรางวัลตอบแทน แต่ในช่วงหลายหมื่นปีที่ผ่านมา บริเวณรอบๆรอยแยกถูกสำรวจมานับไม่ถ้วนแล้ว จุดที่ยังสามารถพบเจอได้จึงมีเพียงน้อยนิด

แต่เมื่อเดินทางลึกเข้าไปอันตรายก็เริ่มคืบคลานเข้ามา

ซากศพแห้งที่ฟื้นคืนชีพ รวมถึงดวงวิญญาณล่องลอยบนท้องฟ้า ต่างกลายเป็นศัตรูที่คร่าชีวิตผู้ฝึกตน

แม้ว่าผู้ฝึกตนในขั้นทองและขั้นปฐมภูมิจะสามารถต่อกรกับศัตรูได้ถึงสามหรือมากกว่านั้น แต่ก็ไม่อาจต้านทานการโจมตีอันมหาศาลได้ ส่งผลให้เกิดการสูญเสียอย่างหนัก

อย่างไรก็ตามการเปิดรอยแยกในครั้งนี้ ไม่ได้มีเป้าหมายเพื่อให้ผู้ฝึกตนเหล่านี้ต้องสละชีวิต

ดังนั้นเฉินโม่จึงอาศัยความร่วมมือจากตระกูลตานไถแห่งซีโจว นำเสนอยันต์เปลี่ยนสายฟ้าและวิธีการวาดยันต์ที่พัฒนาโดยโอวหยางตงชิง

ด้วยยันต์นี้ทำให้ผู้ฝึกตนมีวิธีต่อกรกับซากศพแห้งและดวงวิญญาณล่องลอยได้อย่างแท้จริง

ในระยะเวลาเพียงสิบกว่าวันบริเวณนอยแยกรอบๆจงโจวเกือบทั้งหมดสามารถกำจัดสิ่งมีชีวิตอันตรายออกไปได้ และยังพบจุดที่สามารถเปลี่ยนเป็นไร่วิญญาณได้อีกหลายจุด

หลังจากผ่านการดัดแปลงด้วยค่ายกลของสำนักเทียนกงได้เปิดพื้นที่ไร่วิญญาณเกือบพันไร่ จากโลกมืดมิดไร้แสงกลายเป็นไร่วิญญาณที่มีพื้นที่สูงถึงเกือบร้อยไร่

นอกจากนี้เหล่าผู้ฝึกตนเร่รอนยังได้ค้นพบพืชบางชนิดที่เติบโตอยู่ในรอยแยก

แม้จะไม่ใช่พืชวิญญาณ เพราะไม่สามารถปลูกในพื้นที่ขนาดใหญ่ได้ และไม่ถือว่าเป็นสมบัติสวรรค์เนื่องจากเป็นพืชที่มีพิษหรือให้ผลลบ

เช่น ดอกกล้วยไม้กัดกระดูก

มันเป็นพืชระดับสามทั้งต้นรวมถึงรากมีสีชมพูอมแดงทั้งหมด

ดอกของมันมีลักษณะสวยงามแปลกตา แต่กลีบดอกสามารถขับน้ำยากัดกร่อนออกมาเมื่อสัมผัสจะทำให้เนื้อเยื่อเน่าเปื่อย

แม้แต่ผู้ฝึกตนในขั้นปฐมภูมิก็ไม่อาจต้านทานได้

ดอกกล้วยไม้กัดกระดูกที่ถูกส่งมาถึงเมืองหลวงนั้นอยู่ในสภาพใกล้ตาย แม้กระนั้นเมื่อยามที่องครักษ์เผลอสัมผัสก็ทำให้แขนข้างหนึ่งเน่าเปื่อยทั้งหมด

หลังจากที่สำนักมั่วไถได้มารับไปก็สามารถปลูกได้สำเร็จในเวลาไม่นาน

ผู้ฝึกตนเร่ร่อนที่นำดอกไม้พิษนี้มาได้รับยาเม็ดบำรุงจิตเป็นรางวัล

ด้วยเหตุนี้ผู้ฝึกตนจำนวนมากขึ้นจึงเข้าร่วมในการเปิดรอยแยก แม้แต่เหล่าศิษย์จากสำนักเซียนขนาดเล็กและกลาง เนื่องจากทรัพยากรที่จำกัดพวกเขาก็หวังจะมีโอกาสได้รับรางวัลจากกษัตริย์เช่นกัน!

ในช่วงหลายสิบวันที่ผ่านมาจงโจวก็ไม่ได้หยุดนิ่ง

หยุนหยาได้ใช้อำนาจของตนกดดันสำนักเสินหนงอยู่ตลอด แต่หนงซิ่วหยวนซึ่งแทบจะไม่สนใจโลกภายนอกกลับไม่สนใจเสียงเรียกร้อง ไม่ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไรพวกเขาก็มอบให้ ยกเว้นเพียงพืชวิญญาณระดับหกขึ้นไปเท่านั้น

ด้วยเหตุนี้ภายในสำนักเซียนก็เริ่มเกิดความวุ่นวาย

แม้แต่ผู้อาวุโสในขั้นเปลี่ยนจิตหลายคนก็เริ่มแสดงความไม่พอใจ

"วันนี้ต้องสละสามเมือง พรุ่งนี้ก็อีกสามเมือง สำนักเสินหนงของเรายิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้ทำไมต้องยอมก้มหัวให้คนอื่น!"

"หยุนหยาเหยียบย่ำพวกเรามากเกินไปแล้ว! ทำไมต้องเล็งเป้ามาที่สำนักเสินหนงของเรา!"

ทันใดนั้นความโกรธเคืองก็ปะทุขึ้นทั่วทั้งสำนักเซียน

ครั้งหนึ่งสำนักเซียนอันดับหนึ่งที่มีศิษย์นับแสนคน ภายในระยะเวลาเพียงสองปีกลับกลายเป็นเป้าหมายที่ถูกโจมตี ศิษย์จำนวนมากถูกขับไล่ออกไป บางคนถึงขั้นต้องเดินทางไปบนเส้นทางอันตรายเพื่อเอาชีวิตรอด

ทรัพยากรจำนวนมากถูกยอมสละซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกระทั่งภายในสำนักเซียนเองก็เริ่มบ่นไม่หยุด

หากไม่ใช่เพราะไม่มีพลังเพียงพอจะต่อต้าน เหล่าผู้ฝึกตนคงพุ่งเข้าไปในวังบีบบังคับให้หยุนหยาถอนคำสั่งไปแล้ว

"ทุกท่าน ใจเย็นก่อน" ภายในสำนักเสินหนงก็ยังมีคนที่มีเหตุผลอยู่

"ถ้ามีสิ่งผิดปกติ ต้องมีปีศาจซ่อนอยู่ พวกท่านว่าข่าวลือภายนอกเป็นความจริงหรือไม่?"

ในสำนักเสินหนงมีผู้ฝึกตนในขั้นเปลี่ยนจิตจำนวนมาก ซึ่งแต่ละคนก็มีวงสังคมของตัวเอง

"ผู้อาวุโสข่งกล่าวถึงเขตต้องห้ามใช่หรือไม่?"

"ใช่แล้ว! เราฝึกตนในสำนักเซียนนี้มาหลายร้อยปีก็รู้ดีว่ามีเขตต้องห้ามอยู่ แต่ตลอดมาหลายปีกลับไม่มีโอกาสได้เห็นเลยสักครั้ง"

"ทุกท่าน เจ้าสำนักเพียงบอกเราว่าที่นั่นคือสถานที่สักการะบรรพชน แต่ไม่เคยให้เราเข้าไปเลย"

"พูดแบบนี้มันก็อาจจะเป็นไปได้นะ!"

ทันใดนั้นหัวข้อสนทนาก็เปลี่ยนไปยังเขตต้องห้ามอย่างเป็นธรรมชาติ

เพราะหากพืชวิญญาณระดับหกมีอยู่จริง ไม่เพียงแต่ผู้ฝึกตนภายนอกจะจ้องหาโอกาส แม้แต่พวกเขาเองก็ยังอยากได้!

ใครบ้างจะไม่อยากพัฒนาตนเองขึ้นไปอีก?

ถึงแม้ว่าตอนนี้พวกเขาจะอยู่เพียงขั้นเปลี่ยนจิตยังไม่สามารถเข้าถึงขั้นหลอมรวมได้ แต่ในมุมมองของพวกเขาเมื่อมีพืชวิญญาณระดับหกแล้ววิธีการบรรลุขั้นหลอมรวมย่อมมีอยู่อย่างแน่นอน!

"งั้นเราควรจะลองไปสำรว..."

"ชู่!"

"ตอนนี้อย่าพูดถึงเรื่องนี้เลย!"

"ของที่สำนักเซียนปกปิดมานับพันปีจะให้เปิดเผยง่ายๆได้หรือ? หากเป็นเช่นนั้นเรื่องนี้คงไม่กลายเป็นข่าวลือไปทั่วภายนอกแล้ว!"

บางคนก็ถอนหายใจ

มีทั้งคนที่กล่าวโทษเจ้าสำนักว่าปกปิดแม้แต่คนในสำนักเอง

บางคนก็กล่าวตำหนิหยุนหยาว่าพูดจาเพ้อฝัน ของจากสำนักเสินหนงทำไมต้องเอาไปให้คนอื่น?

บทสนทนาทำนองนี้แทบจะเต็มไปทั่วทั้งสำนักเสินหนงแทบทุกคนกำลังลอบพูดคุยเกี่ยวกับเขตต้องห้าม

พวกเขาต่างอยากรู้ว่าภายในนั้นมีอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครกล้าบุกเข้าไป

.....

หนงซิ่วหยวนยังคงมีท่าทีขี้เกียจและไม่สนใจโลกภายนอก

ตั้งแต่รู้ความจริงเขาก็หยุดฝึกตนไปเลย วันๆเอาแต่ดื่มชา ชมดอกไม้ ไม่สนใจเรื่องราวของสำนักเลย

ความกระตือรือร้นเดิมของเขาเลือนหายไปโดยสิ้นเชิง

เมื่อรู้ว่าตนเองเป็นเพียง "หุ่นเชิด" เท่านั้น ยังจะพยายามไปทำไมอีก?

"ท่านเจ้าสำนัก... ภายในสำนัก... วุ่นวายแล้วขอรับ"

ในที่สุดก็มีคนทนไม่ไหวเข้ามารายงาน

หนงซิ่วหยวนค่อยๆลืมตาขึ้นเลิกคิ้วมองคนรายงาน

"วุ่นวาย? วุ่นวายยังไง? ฆ่ากันหรือ?"

ผู้รายงานนิ่งไปครู่หนึ่งจากนั้นก็ส่ายหัว

"ไม่...ไม่ใช่ขอรับ""

"งั้นก็ยังไม่วุ่นวาย"

"แต่..."

"ไปซะ"

หนงซิ่วหยวนโบกมือไล่คนรายงาน แล้วหลับตาลงอีกครั้งดื่มด่ำกับความรู้สึกของแสงแดดที่ส่องลงมาบนร่าง

เขาพูดกับตัวเองเบาๆ

"มีพวกคนแก่พวกนั้นอยู่แล้ว ข้าเป็นแค่หุ่นเชิดจะไปกังวลทำไม?"

อย่างไรก็ตามหลังจากพูดจบไม่นานก็มีเสียงที่น่ารำคาญดังขึ้นข้างหูเขา

"รีบมาที่เขตต้องห้าม มีเรื่องด่วนต้องปรึกษา"

หนงซิ่วหยวนขมวดคิ้วใบหน้าบ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจน

แต่สุดท้ายเขาก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้นอน แล้วเดินไปยังเขตต้องห้ามพลางพึมพำกับตัวเอง

"ทำไมพวกเจ้าไม่ทำกันเองให้จบ?"

(จบบท)