บทที่ 1074 ทิวทัศน์ของสำนักสัตว์วิเศษแห่งจงโจว

เฉินโม่ไม่ได้ปฏิเสธ เพียงพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเดินตามผู้อาวุโสแห่งสำนักสัตว์วิเศษแห่งจงโจวเข้าไปในประตูภูเขา

ในพริบตาทิวทัศน์เบื้องหน้าก็เปลี่ยนแปลงไป

เขาเห็นอาคารสูงใหญ่สลับกับกระท่อมหญ้าคาปะปนกันอย่างไม่เป็นระเบียบ เห็นอุปกรณ์บินได้ห้อยหัวอยู่เหนือผิวน้ำและท้องฟ้า เห็นประติมากรรมที่สร้างขึ้นโดยเจาะภูเขาและยึดแนบกับแนวเขา

ทำให้เกิดความรู้สึกสับสนปะปนที่ยากจะบรรยาย

และบนสิ่งปลูกสร้างทั้งหมดนี้ล้วนสลักลวดลายของสัตว์อสูรสารพัดแบบ ซึ่งเขาไม่เคยพบเห็นมาก่อนแม้แต่ครั้งเดียว

นอกจากนี้ยังมีสัตว์อสูรจำนวนมากบินโฉบและโลดแล่นอยู่ภายในบริเวณ

กล่าวได้ว่าภายในสำนักสัตว์วิเศษแห่งจงโจวแห่งนี้เปรียบเสมือนทิวทัศน์แห่งเสรีภาพของเหล่าสรรพชีวิต

เมื่อเห็นเฉินโม่ยืนนิ่งอยู่กับที่ เฉาหลิงยวิ่นที่ยืนข้างๆก็ยิ้มออกมา

“ที่นี่เป็นแบบนี้แหละ แต่ละคนมีความคิดของตัวเอง อยากให้โลกของตนเป็นอย่างไรก็จะตกแต่งให้เป็นแบบนั้น”

พอได้ยินคำอธิบายนี้เฉินโม่ก็พยักหน้าเล็กน้อยแล้วพูดว่า

“ท่านนี่เคารพอิสระภาพกันจริงๆเลยนะ”

“อิสระภาพคือธรรมชาติของสัตว์อสูร สำหรับพวกเราก็เช่นกัน มันควรจะเป็นเช่นนี้”

“แต่แบบนี้มันก็วุ่นวายไปหน่อยนะ”

“……”

ทันใดนั้นก็มีสัตว์อสูรตัวหนึ่งบินลงมาจากขอบฟ้า มันมีรูปร่างประหลาด ดวงตาเป็นสามเหลี่ยมสองข้างลักษณะโดยรวมคล้ายกับนกแต่ไร้ปีก

เฉินโม่มองมันด้วยความประหลาดใจ

สัตว์อสูรตัวนี้มีความสามารถในการบินเหมือนนก อีกทั้งยังมีรูปร่างแข็งแรงให้ความรู้สึกมั่นคงปลอดภัย ดูแปลกประหลาดไม่น้อย

การมาเยือนสำนักสัตว์วิเศษแห่งจงโจวในครั้งนี้ราวกับได้ก้าวเข้าสู่สวนสัตว์ขนาดใหญ่

ทั่วทั้งบริเวณเต็มไปด้วยสัตว์อสูรที่วิ่งพล่านไปมา

บางตัวดูเหมือนมีเจ้าของ บางตัวก็ดูเหมือนยังไร้ผู้ครอบครอง...

“นี่มัน?” เขาถาม

“นกกู่จี้เป็นนกที่ถูกฟื้นฟูมาจากสายเลือดโบราณ” เฉาหลิงยวิ่นก้าวไปข้างหน้าลูบขนนุ่มของนกกู่จี้พลางอธิบายต่อ

“มันอาจจะยังฟื้นฟูรูปลักษณ์ออกมาได้ไม่สมบูรณ์ ภายนอกอาจดูน่าเกลียดด้วยซ้ำ แต่ความสามารถของมันไม่น้อยเลยทีเดียว…”

“เราจะคุยกันตรงนี้เลยหรือ?” เฉินโม่แกล้งถามยิ้มๆ

เขาไม่ได้รู้สึกสนใจนกตัวนี้นัก

เพราะมีเจ้าไก่หัวแข็งอยู่ในใจแล้ว เมื่อต้องมาเจอกับสัตว์อสูรประหลาดเช่นนี้ก็ย่อมรู้สึกว่าเทียบกันไม่ได้

แน่นอนในเมื่อมาเยือนสำนักสัตว์วิเศษแห่งจงโจวแล้วหากพบสัตว์อสูรที่เหมาะสมและถูกชะตาก็อาจจะพากลับไปสักตัวสองตัวเช่นกัน

“ทางนี้” เฉาหลิงยวิ่นชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะกระโดดขึ้นหลังของนกกู่จี้้

ทั้งสองบินผ่านไหล่เขาที่เต็มไปด้วยประติมากรรมต่างๆและไปลงยังบริเวณที่งดงามราวสรวงสวรรค์

ทิวทัศน์ที่ด้านหลังของภูเขานั้นแตกต่างโดยสิ้นเชิง ทั้งน้ำใสภูเขาเขียว ดอกไม้ผลิบานและเสียงนกร้องประสาน สัตว์อสูรจำพวกนกนานาชนิดที่มีขนสีสันสดใสและรูปร่างเล็กกระจิริดบินว่อนไปทั่วท้องฟ้า

ที่เบื้องหน้าเหล่าสัตว์อสูรที่แต่เดิมกำลังต่อสู้หรือเดินไปมาอย่างไร้จุดหมายก็เริ่มหยุดชะงัก

แต่เมื่อเฉาหลิงยวิ่นปรากฏตัวขึ้น

สัตว์เหล่านั้นก็พากันแห่เข้ามาราวกับฝูงไก่ที่กำลังจะได้รับอาหาร

ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้านั้นยิ่งใหญ่อลังการเกินคำบรรยาย

สัตว์ที่เคยเห็นและไม่เคยเห็นมีมากจนทำให้รู้สึกตาลาย

แม้ว่าเฉินโม่เองก็เคยเลี้ยงสัตว์อสูรอยู่ไม่น้อย

แต่เมื่อเทียบกับภาพเบื้องหน้าแล้วก็เหมือนคนละระดับโดยสิ้นเชิง อย่างไรก็ตามสัตว์อสูรเหล่านี้มีพลังหลากหลายไม่เท่ากัน

พวกที่แข็งแกร่งอาจถึงขั้นที่ห้า

ส่วนที่อ่อนแอก็มีเพียงแค่ขั้นสองหรือสามเท่านั้น

ดูเหมือนว่าเฉาหลิงยวิ่นจะให้ความสำคัญกับการพัฒนาสายพันธุ์ของสัตว์อสูรมากกว่าการพัฒนาระดับพลัง

แน่นอนเฉินโม่เป็นกรณีพิเศษ

หากไม่มีสายฟ้าด่านเคราะห์ สัตว์อสูรในตราวิญญาณหมื่นอสูรของเขาก็คงมีเพียงไม่กี่ตัวที่บรรลุถึงระดับหก

เพียงเห็นเฉาหลิงยวิ่นยกมือขึ้นเบาๆเบื้องหน้าก็มีม่านพลังไร้รูปร่างปรากฏขึ้นทันที ปิดกั้นฝูงสัตว์อสูรที่ทั้งคลั่งและกระตือรือร้นไว้ภายนอก

และในชั่วขณะนั้นสัตว์อสูรเหล่านั้นก็สงบลงอย่างช้าๆ

พวกมันเพียงแค่นั่งล้อมรอบเฉินโม่กับเฉาหลิงยวิ่นอย่างเงียบงัน

“สัตว์อสูรเหล่านี้ท่านฝึกเองทั้งหมดหรือ?” เขาถามขึ้น

อีกฝ่ายพยักหน้า

“ดูเหมือนพวกมันจะสนิทกับท่านมากทีเดียวนะ”

เฉินโม่กวาดสายตามองไปทั่ว บรรดาสัตว์อสูรที่เห็นล้วนมีรูปร่างแปลกประหลาดคล้ายนกกู่จี้แทบทั้งนั้น มีเพียงบางตัวที่ดูคล้ายกับโตวหรือกิเลนเพลิงอัคคี ซึ่งเป็นสัตว์วิญญาณ แต่ก็มีน้อยจนนับตัวได้

ดูราวกับว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียง “ของมีตำหนิ”?

เฉาหลิงยวิ่นไม่ตอบรับหรือปฏิเสธใดๆ

เขาไม่ชอบให้ใครวิจารณ์สิ่งที่เขาสร้างขึ้น ต่อให้มีจำนวนมากที่ล้มเหลว ต่อให้ทั้งหมดนี้เป็นเพียงเศษเสี้ยวของความล้มเหลวเท่านั้นก็ตาม

แต่ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาก็สามารถเพาะพันธุ์สัตว์อสูรที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าสมัยโบราณได้จริงๆ

“ท่านต้องการให้ข้าช่วยอะไร?” เฉาหลิงยวิ่นเอ่ยถาม

เฉินโม่สะบัดข้อมือเบาๆ ทันใดนั้นจิ้งจอกน้อยที่จำศีลอยู่ในตราวิญญาณหมื่นอสูรก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าทั้งสอง

แววตาของเฉาหลิงยวิ่นสว่างวาบขึ้นทันที เขามองดูสัตว์อสูรตรงหน้าอย่างประหลาดใจก่อนจะพูดขึ้นลอยๆกับตัวเองว่า

“ไม่นึกเลยว่า ตราวิญญาณหมื่นอสูรจะตกอยู่ในมือของท่าน”

“ก็นับว่าเป็นวาสนานั่นแหละ” เฉินโม่ยิ้มตอบ

เขาเองก็เป็นผู้ฝึกฝนเส้นทางผู้ควบคุมสัตว์อสูร แต่หากเทียบกับเจ้าสำนักแห่งสำนักสัตว์วิเศษแห่งจงโจวตรงหน้าแล้วก็คงเหมือนมือสมัครเล่น

แม้ว่าเขาจะเคยเพาะเลี้ยงสัตว์อสูรมากมาย แต่ก็ไม่เคยสนใจเรื่องการเพาะพันธุ์หรือจับคู่ผสมพันธุ์แม้แต่น้อย

ถึงเขาจะมีพลังพิเศษนานาชนิดที่หายาก

แต่จนถึงวันนี้ก็มีเพียงเจ้าไก่หัวแข็งเท่านั้นที่มีลูกหลาน

“นี่คือจิ้งจอกหงค์อัคคีงั้นหรือ?”

เฉาหลิงยวิ่นค่อยๆย่อตัวลง มือของเขาแตะลงบนตัวของอีกฝ่ายเพียงแวบเดียวแล้วชักกลับราวกับถูกไฟช็อต

จากนั้นก็หันมามองเฉินโม่ด้วยความตกใจถามว่า

“ระดับหก? มันอยู่ที่ระดับหกแล้วหรือ?”

เมื่อเห็นเฉินโม่พยักหน้าเขาก็รีบถามต่อทันที

“ท่านทำได้อย่างไร?”

ในเวลานี้อีกฝ่ายดูเหมือนจะลืมเป้าหมายของการมาที่นี่ไปหมดแล้ว มีเพียงความสนใจอยากรู้ว่าสัตว์อสูรตัวหนึ่งจะสามารถทะลวงข้อจำกัดของระดับห้าไปสู่ระดับหกได้อย่างไร

“ก็แค่จังหวะเหมาะ โอกาสพอดีมั้ง” เฉินโม่ไหวไหล่

“บางทีการเปลี่ยนเลือดก็ไม่ได้แย่อย่างที่ท่านคิดก็ได้”

เขายังจำได้ดีว่าในการสนทนาครั้งแรก เฉาหลิงยวิ่นเคยแสดงท่าทีดูแคลนวิธีทำให้สัตว์อสูรแข็งแกร่งขึ้นด้วยการใช้พลังพิเศษจึงต้องโกหกออกไปเช่นนั้น

“ถ้าหากเป็นเช่นนั้นจริง ข้าจะไม่เดินผิดทางไปหมดแล้วหรือ...”

แววตาของเฉาหลิงยวิ่นค่อยๆว่างเปล่า และจิตใจของเขาก็เริ่มหันเข้าสู่ภาวะสงบ

เห็นท่าเขากำลังจะเข้าสมาธิเพื่อตรวจสอบตัวเอง เฉินโม่ก็รีบเอ่ยขึ้นดึงสติอีกฝ่ายกลับมา

“ท่านเฉา ข้าขอรบกวนช่วยดูให้ที นางฟื้นพลังวิญญาณแล้ว แต่เหตุใดยังไม่ฟื้นขึ้นมาอีก?”

เฉาหลิงยวิ่นหลุดจากภวังค์กลับมาสู่ความเป็นจริง

แววตาของเขาดูซับซ้อนเล็กน้อย แต่แล้วก็กลับกลายเป็นแน่วแน่

เขายิ้มบางๆก่อนจะเริ่มตรวจสอบร่างของจิ้งจอกหงค์อัคคีอย่างละเอียด

เวลาผ่านไปราวหนึ่งชั่วยามเศษ เขาจึงลุกขึ้นช้าๆแล้วหันไปพูดกับเฉินโม่ว่า

“นางเคยบาดเจ็บมาก่อนใช่หรือไม่?”

“ถูกสำนักเสินหนงเล่นงานอย่างหนัก” เฉินโม่เอ่ยชื่อของบุคคลจากหลายพันปีก่อนออกมาตรงๆ

ทันทีที่ได้ยินชื่อดังกล่าว เฉาหลิงยวิ่นก็ชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้าแสดงออกถึงความรู้สึกประหลาด

แต่เขาไม่ได้ถามถึงสาเหตุที่อีกฝ่ายลงมืออย่างโหดเหี้ยม เพียงกล่าวต่อว่า

“จากที่ข้าดูแล้ว จิ้งจอกตัวนี้ไม่ได้แค่พลังวิญญาณได้รับความเสียหาย แต่อาจรวมถึงจิตวิญญาณของนางก็ถูกผนึกไว้ด้วยเช่นกัน”

(จบบท)