บทที่ 26 - จดทะเบียนสมรส

บทที่ 26 - จดทะเบียนสมรส

จางถิงยืนนิ่งอยู่กับที่คนเดียว จิตใจเหม่อลอย ผ่านไปตั้งนานก็ยังดึงสติกลับมาไม่ได้

เดิมทีคิดว่าพอจดทะเบียนสมรสแล้ว จะทำให้เจียงไห่เฉาหยุดเจ้าชู้ได้ แต่ที่ไหนได้ เจียงไห่เฉาไม่เพียงแต่ไม่หยุด กลับยิ่งทำตัวโจ่งแจ้ง หนักข้อขึ้นกว่าเดิมซะอีก!

ถึงขั้นไปหาผู้หญิงอื่นต่อหน้าเธอ โดยไม่มีความเกรงใจเลยแม้แต่น้อย แถมยังเป็นวันจดทะเบียนสมรสอีกต่างหาก!

ตกลงแล้วเจียงไห่เฉาเห็นเธอเป็นตัวอะไรกันแน่?

สายตาของจางถิงว่างเปล่า เพื่อให้ได้สถานะนี้มา เธอแทบจะต้องแลกด้วยทุกสิ่งทุกอย่าง

แต่ตอนนี้ความฝันเป็นจริงแล้ว ทำไมถึงไม่รู้สึกดีใจเลยสักนิด?

ความรู้สึกเจ็บปวดและเสียใจที่อธิบายไม่ถูก เอ่อล้นอยู่ในใจ น้ำตาก็รื้นขึ้นมาที่หางตาอย่างไม่รู้ตัว

ถ้าวันนี้คนที่มาจดทะเบียนสมรสกับเธอไม่ใช่เจียงไห่เฉา แต่เป็นหลี่ตง เธอคงถูกทะนุถนอมราวกับเจ้าหญิงเลยใช่ไหม?

จางถิงรีบเช็ดหางตา รีบสลัดความคิดที่ทำให้เธอหวาดกลัวนี้ทิ้งไป!

ถึงแม้ในใจจะยังรักหลี่ตงอยู่ แต่หลี่ตงก็เป็นแค่ตำรวจประจำสถานีตำรวจภูธร อยู่กับเขาจะมีอนาคตอะไร?

ต้องไปเบียดเสียดอยู่ในบ้านหลังเล็กๆ กับเขาไปตลอดชีวิต ไม่มีวันได้เห็นแสงสว่างและอนาคตหรอก!

ไม่ ฉันจะไม่หันหลังกลับ!

ตอนนี้ฉันเป็นถึงลูกสะใภ้ของผู้อำนวยการเจียง ผู้หญิงตั้งเท่าไหร่อิจฉาฉันแต่ก็ทำไม่ได้!

ฉันต้องการชีวิตที่สวยงามและหรูหรา ยอมนั่งร้องไห้ในรถบีเอ็มดับเบิลยู ดีกว่านั่งหัวเราะบนรถจักรยาน!

ในความตื่นตระหนก จางถิงวิ่งเข้าไปในห้องน้ำล้างหน้าล้างตา แล้วก็เติมหน้าใหม่

พอแต่งหน้าสวยเช้งเดินออกมาจากห้องน้ำ จู่ๆ ก็ต้องชะงัก เพราะมีคนยืนอยู่หน้าห้องน้ำ และคนคนนั้นก็คือหลี่ตง!

จางถิงเชิดหน้าขึ้นเหมือนนกยูงรำแพนหาง น้ำเสียงเย็นชาและไร้เยื่อใย "นายมาขอร้องให้ฉันเปลี่ยนใจเหรอ?"

"พูดจากใจจริงนะ ความผูกพันสี่ปี ฉันก็เสียดายเหมือนกัน แต่ชีวิตแบบที่ฉันต้องการ นายให้ไม่ได้ ก็ถือซะว่าเรามีวาสนาต่อกันแค่นี้ก็แล้วกัน"

"จริงๆ นะ เลิกสร้างปัญหาได้แล้ว นายสู้เจียงไห่เฉาไม่ได้หรอก และก็ไม่จำเป็นต้องมาแลกชีวิตเพื่อฉันด้วย"

"ฉันรู้นะ ว่าที่นายทำผลงานให้ได้รางวัล ก็เพื่ออยากให้ฉันหันกลับไปหานาย"

"แต่ฉันเพิ่งจดทะเบียนสมรสกับเจียงไห่เฉาไปเมื่อกี้ ตอนนี้ฉันคือภรรยาของเจียงไห่เฉา ต่อให้วันนี้นายคุกเข่าอ้อนวอนฉัน มันก็เปลี่ยนความจริงข้อนี้ไม่ได้หรอก!"

หลี่ตงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ขอโทษนะ คุณเข้าใจผิดแล้ว ที่ผมมาวันนี้ ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณเลย"

จางถิงแค่นเสียงหัวเราะ "หลี่ตง นายมันพวกห่วงหน้าตาจนยอมทนทุกข์จริงๆ นะ!"

"แค่ยอมรับว่าในใจนายยังมีฉันอยู่ มันยากนักหรือไง?"

หลี่ตงเตือนความจำ "ผมมีแฟนแล้ว คุณก็เคยเจอ"

จางถิงหัวเราะเยาะ "ถ้านายไม่พูด ฉันก็เกือบลืมไปแล้ว วันนี้ทำไมไม่เห็นหล่อนล่ะ?"

"จริงๆ ฉันก็รู้นะ ว่าการแพ้เจียงไห่เฉา มันทำให้นายรู้สึกเสียหน้า รู้สึกอับอายมาก"

"แต่ฉันคิดไม่ถึงจริงๆ ว่านายจะเป็นผู้ชายจอมปลอมขนาดนี้ เพื่อศักดิ์ศรีอันน้อยนิดของนาย ถึงกับต้องจัดฉากละครฉากนี้ขึ้นมา"

"มีประโยชน์อะไร? ผู้หญิงแบบนั้น ไม่มีทางมาคบกับนายได้หรอก"

"ถึงฉันจะไม่รู้ว่านายต้องจ่ายไปเท่าไหร่ ถึงจ้างให้ซ่งฉือมาเล่นละครฉากนี้ให้ได้ แต่หลี่ตงเอ๊ย ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้เลยจริงๆ!"

พูดประโยคสุดท้าย จางถิงก็ทำเหมือนกำลังให้ทาน "คืนนี้ไปกินข้าวด้วยกันไหม ถือซะว่าแม้จะไม่ได้เป็นแฟนกัน แต่ก็ยังเป็นเพื่อนกันได้"

"เดี๋ยวฉันไปขอร้องไห่เฉาให้ บอกให้เขาเลิกหาเรื่องนาย ขอแค่ตระกูลเจียงไม่กดนายไว้ ด้วยความสามารถของนาย การจะทำผลงานสักชิ้นก็คงไม่ยากหรอก!"

หลี่ตงล้วงกระเป๋าสองข้าง "จางถิง คุณคิดว่า ไม่ว่าคุณจะทำผิดอะไร ผมก็จะยืนรอคุณอยู่ที่เดิมตลอดไปงั้นเหรอ?"

"ความเคารพมันต้องมีให้กันทั้งสองฝ่าย ที่ผ่านมาผมตามใจคุณ เพราะคุณเป็นผู้หญิงคนแรกของผม และก็มอบครั้งแรกให้กับผม ผมไม่อยากให้คุณต้องน้อยใจ"

"แต่ตอนนี้คุณเป็นคนทรยศต่อความรักของเรา คุณเอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงคิดว่าผมจะลืมเรื่องบาดหมางแล้วให้อภัยคุณได้?"

"ส่วนเรื่องเป็นเพื่อน? ขอโทษทีนะ คุณทำให้ผมขยะแขยง!"

จางถิงหน้าแดงก่ำ กำลังจะวีนแตก จู่ๆ ก็มีเสียงหวานๆ ดังมาจากข้างหลัง "ที่รัก"

พร้อมกับเสียงส้นสูงกระทบพื้น มีคนเดินเข้ามา

จางถิงหันไปมอง ถึงกับยืนอึ้งไปเลย คนคนนั้นคือซ่งฉือ!

สำหรับผู้หญิงบางคน ความน่าเกรงขามมันเป็นสิ่งที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด ฝังลึกอยู่ในสายเลือด ซึ่งซ่งฉือก็เป็นแบบนั้นอย่างเห็นได้ชัด

วันนี้ซ่งฉือใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว กระโปรงทรงกระบอกสีฟ้าอ่อนอวดสัดส่วนโค้งเว้าอย่างชัดเจน รองเท้าส้นสูงยิ่งทำให้เรียวขาดูยาวและตรงสวย

บวกกับคิ้วเรียวโค้งทรงภูเขาที่แต่งแต้มอย่างพอดี ทำให้บุคลิกของเธอเปลี่ยนไป ดูสง่างาม มีระดับ เรียบง่ายแต่ดูดี เปล่งประกายความงามที่หลุดพ้นจากความธรรมดา ราวกับภูเขาที่กดทับลงมา ทำให้คนไม่กล้าสบตาด้วยง่ายๆ!

แม้จะไม่ได้ตั้งใจ แต่แค่ปรากฏตัว ก็ดึงดูดสายตานับไม่ถ้วนที่เดินผ่านไปมา แถมยังแย่งซีนจางถิงไปจนหมดสิ้น!

ซ่งฉือชินกับสายตาพวกนี้แล้ว เธอไม่สนใจคนอื่น เดินตรงเข้าไปหาหลี่ตง ควงแขนเขาด้วยท่าทางสง่างาม เป็นธรรมชาติและช่ำชอง "รอนานไหมคะ?"

แม้หลี่ตงจะมีสภาพจิตใจที่เข้มแข็ง แต่ก็ยังอดเหม่อไปชั่วขณะไม่ได้

ผู้หญิงตรงหน้าโดดเด่นเกินไปจริงๆ โดยเฉพาะคำว่า "ที่รัก" ที่ออกจากปากเธอ มันทั้งนุ่มนวลและพอดี ไม่ได้ดูเสแสร้งเลยสักนิด ทำเอาคนฟังรู้สึกเหมือนล่องลอยอยู่ในก้อนเมฆ

หลี่ตงถึงกับคิดในใจว่า ต้องทำบุญมาตั้งกี่ชาติ ถึงจะได้ครอบครองผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติขนาดนี้?

โชคดีที่จางถิงก็อยู่ในอาการตกตะลึงเหมือนกัน เลยไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติ ไม่อย่างนั้นความแตกแน่!

ซ่งฉือหัวเราะเบาๆ เสน่ห์ล้นเหลือ "มองอะไรอยู่คะ?"

หลี่ตงมองด้วยสายตาลึกซึ้ง "มองคุณไง"

ไม่รู้ว่าแสดงละครหรือเรื่องจริง แก้มของซ่งฉือขึ้นสีระเรื่อ สายตาที่มองค้อนอย่างน่ารัก ราวกับจะกระชากวิญญาณคนมองไปด้วย "บ้า คนเยอะแยะ!"

หลี่ตงไม่กล้าเล่นต่อ ผู้หญิงคนนี้คือปีศาจชัดๆ ขืนหลงเข้าไปแบบไม่รู้เหนือรู้ใต้ คงยอมให้เธอปอกลอกจนหมดตัวด้วยความเต็มใจแน่!

แถมหลี่ตงยังดูออกด้วยว่า ซ่งฉือตั้งใจมาจัดการจางถิงโดยเฉพาะ ไม่อย่างนั้นก็คงไม่จำเป็นต้องเล่นละครเบอร์นี้หรอก

สงครามของผู้หญิงเขาไม่อยากยุ่ง ปล่อยให้ซ่งฉือจัดการไปก็แล้วกัน

เมื่อซ่งฉือหันกลับมา บรรยากาศก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง สายตาที่เฉียบคม ราวกับกำลังประกาศความเป็นเจ้าของ "ผู้หมวดจาง เจอกันอีกแล้วนะ!"

จางถิงเงยหน้าขึ้น ตอบโต้กลับอย่างแข็งกร้าว "ใช่ เจอกันอีกแล้ว!"

แม้จะไม่อยากเป็นรอง แต่ความแข็งแกร่งที่เธอแกล้งทำขึ้นมา เมื่ออยู่ต่อหน้าซ่งฉือ ก็เหมือนเด็กเล่นขายของ

แค่ประโยคเดียว ซ่งฉือก็แทงทะลุความแข็งแกร่งจอมปลอมของจางถิงอย่างง่ายดาย "เธอก็มาจดทะเบียนสมรสเหมือนกันนี่ ทำไมถึงมาคนเดียวล่ะ?"

จางถิงกำหมัดแน่น ใจหล่นวูบ "ไห่เฉาติดงาน เลยกลับไปก่อนแล้ว"

ซ่งฉือตอบรับแบบขอไปที แล้วหันไปอ้อนหลี่ตง "หิวแล้ว คุยต่ออีกหน่อย หรือไปกินข้าวดีคะ?"

หลี่ตงตอบกลับอย่างอ่อนโยน "เรื่องท้องของภรรยาต้องสำคัญที่สุดสิ อยากกินอะไรล่ะ?"

ซ่งฉือทำจมูกย่นอย่างน่ารัก คิดอยู่นาน "ยังจำร้านอาหารฝรั่งที่เราไปเดทกันครั้งแรกได้ไหม?"

หลี่ตงพยักหน้า "จำได้สิ จองโต๊ะไว้เรียบร้อยแล้ว ไปกันเถอะ"

จางถิงยืนนิ่งอยู่กับที่ เดิมทีคิดว่าซ่งฉือมาแบบดุดัน ก็เตรียมตัวรับมือไว้แล้ว

คิดไม่ถึงเลยว่า ซ่งฉือจะไม่มีท่าทีอยากจะเปิดศึกเลยแม้แต่น้อย แต่กลับเมินเธอซะงั้น!

นี่มันหมายความว่าไง ฉันไม่คู่ควรเป็นคู่แข่งของเธอเหรอ?

โดยเฉพาะหลี่ตง ตั้งแต่ซ่งฉือโผล่มา เขาก็ไม่ได้หันมามองเธออีกเลยแม้แต่หางตาเดียว ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจนี้มันเกินจะรับไหว!

(จบแล้ว)