ตอนที่ 57 : กล้าที่จะซ่อนเงินไว้

คำว่า "สมกับที่เป็นเจ้าหน้าที่ศาล" ของเฟิงหยูเฮงอาจถือได้ว่าเป็นการยืนยันถึงการตัดสินใจของใต้เท้าหลี่

ในที่สุดใต้เท้าหลี่ก็ถอนหายใจคลายความกังวล และสั่งคนของเขา "พาเขาไปขังคุก!"

"ดูซิ ใครกล้าจับ!" เฉินซื่อตะโกนออกมา "เจ้าเป็นเป็นแค่ข้าหลวงอันดับที่สาม ข้าเป็นฮูหยินใหญ่ของตระกูลเสนาบดีฝ่ายซ้ายคนปัจจุบัน เจ้ารู้หรือไม่ว่าเขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของข้า แต่เจ้าก็ยังกล้าที่จะขังเขาอยู่? ใต้เท้าหลี่เจ้ามีสมองหรือไม่?"

ใต้เท้าหลี่ไม่พอใจ เขาไม่คิดว่าฮูหยินใหญ่ของเสนาบดีฝ่ายซ้ายจะเป็นเช่นนี้? คิดถึงเรื่องที่เกี่ยวกับบุตรชายของเสนาบดีฝ่ายซ้ายและฮูหยินใหญ่ เขาถอนหายใจด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิด

มีอะไรบ้างในการเป็นข้าราชการระดับสูง เมื่อบุตรชายคนแรกของฮูหยินใหญ่ไม่ได้เรื่อง... ยังน้อยเกินไป

เขาสะบัดแขน และเดินกลับมาที่โต๊ะนั่ง "ท่านฮูหยินใหญ่ นี่เป็นที่ทำการของศาล มันไม่ใช่สนามหลังบ้านของท่าน!" คำพูดของเขาถูกกล่าวด้วยความเฉื่อยชาในขณะที่เขานำเสนอลักษณะการพูดที่เขาใช้ในราชสำนัก สิ่งนี้ทำให้เฉินซื่อสั่นด้วยความกลัว

"ท่านพี่" เฉินซื่อเช็ดน้ำตา และหันไปถามเฟิงจินหยวนว่า "ลูกพี่ลูกน้องคนนี้ช่วยดูแลร้านและประเภทของยานั่นไม่ง่าย ถ้าตรวจสอบอย่างละเอียดซึ่งร้านค้าจะไม่พบความผิด? ทำไมเขาต้องถูกจำคุกถึง 3 ปีหรือเจ้าคะ?"

ทำไมเฟิงจินหยวนจะต้องเผชิญกับเรื่องใด ๆ ลูกพี่ลูกน้องของเฉินซื่อ เขาไม่ชอบอยู่แล้ว เรื่องนี้จะฉุดตระกูลเฟิงให้ต่ำลง

"ใต้เท้าหลี่!" เขาประสานมือคำนับใต้เท้าหลี่ "ข้ารู้สึกว่าจำคุก 3 ปีนี้น้อยเกินไป ยิ่งเป็นญาติของฮูหยินใหญ่ของตระกูลเฟิง กล่าวว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ในร้าน เนื่องจากเป็นกรณีนี้เรื่องของตระกูลเสนาบดีฝ่ายซ้าย เพื่อความเป็นธรรม ข้าขอให้ใต้เท้าหลี่เพิ่มโทษเป็น 10 ปีเพื่อเป็นตัวอย่างแก่บุคคลอื่น"

เฉินซื่อทรุดลงไปที่พื้น รู้สึกเหมือนถูกมองเป็นคนแปลกหน้าเมื่อมองไปที่เฟิงจินหยวน นี่เป็นครั้งแรกที่นางพบว่านางอาจแต่งงานกับหมาป่า มันเป็นหมาป่าที่มีความกระหายไม่เพียงพอ

ตระกูลเฉินทุ่มเทเงินทองไปเท่าไรกับตระกูลเฟิง ปีที่เฟิงจินหยวนได้สอบจอหงวน ตระกูลเฉินอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ เพราะนางชอบเฟิงจินหยวน นางจึงบังคับให้บิดาของนางใช้จ่ายทรัพย์สมบัติของตระกูลเพื่อทำข้อสอบจอหงวนให้เขา แต่เมื่อเขาสอบได้ เขากลับแต่งงานกับบุตรสาวของตระกูลเหย้า

ยิ่งเฉินซื่อคิดเรื่องนี้มากเท่าไรนางก็ยิ่งเกลียดมากเท่านั้น ยิ่งนางคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าใดยิ่งนางรู้สึกว่าข้อข้องใจของนางไม่คุ้มค่ามากนัก เฟิงหยูเฮงที่อยู่ด้านข้างคลุมศีรษะของนางเข้าจ้องมองนาง เช่นเดียวกับหนามยอกอกที่นางสาบานว่านางจะดึงหนามออกมา!

ทันใดนั้นใต้เท้าหลี่ก็ประกาศ ทำให้ทุกคนในห้องตื่นตาตื่นใจ "ท่านเสนาบดีฝ่ายซ้ายใช้คุณธรรมนำหน้า โดยไม่เห็นแก่ญาติ ท่านเป็นแบบอย่างให้ทุกคน! ข้าผู้ต่ำต้อยคนนี้จะตัดสินความผิดทางอาญา โทษถึงจำคุก 10 ปี!" ความคิดเล็ก ๆ เขาเพิ่ม "ไม่สามารถเข้าเยี่ยมได้ และไม่มีการลดโทษแต่อย่างใด!"

เฉินซื่อหลับตา นางไม่ได้มีใจจดจ่อกับการพิจารณาคดี นางไม่คิดว่าเฟิงหยูเฮงที่ร้องไห้อยู่จะพูดอะไรออกมา "เจ้าของร้านเล็ก ๆ คนหนึ่งกล้าที่จะขายโสมปลอม แท้จริงข้าไม่คิดว่าเขาเป็นคนที่กล้าหาญมาก เป็นไปได้หรือไม่ว่าเขาได้รับคำสั่งจากใครบางคนเจ้าคะ"

"อาเฮง" คนที่พูดก็คือเฟิงจินหยวน เขาขมวดคิ้วอย่างเห็นได้ชัด แต่เขาไม่กล้าที่จะไปไกลเกินไป เขากล่าวว่า "ปัญหาในครอบครัวไม่ควรพูดออกมา หยุดก่อนที่จะไปไกลกว่านี้"

นางพยักหน้าตกลง

ท่านหมอมาถึงอย่างรวดเร็ว จริง ๆ แล้วเฟิงหยูเฮงไม่ได้รับบาดเจ็บมาก เมื่อเฉินซื่อดึงผมของนาง นางได้จับเส้นเลือดข้อมือของเฉินซื่อไว้ นางไม่สามารถใช้กำลังใด ๆ ได้

แต่ท่านหมอนั้นเห็นได้ชัดว่าเป็นคนฉลาด ระหว่างทางเขาได้ยินว่าเจ้าหน้าที่ระดับล่างกล่าวถึงบางสิ่งเกี่ยวกับสถานการณ์ปัจจุบัน ตอนนี้เขาเตือนเฟิงหยูเฮงอย่างเคร่งขรึม "คุณหนูรองต้องระมัดระวังอย่างมาก การที่เส้นผมของคุณหนูถูกดึงอย่างรุนแรงเช่นนี้ มันง่ายมากที่จะทำให้บริเวณนั้นผมไม่สามารถขึ้นมาได้อีก !"

เมื่อได้ยินเช่นนั้นใบหน้าของจินหยวนมืดลง เขามองไปที่เฉินซื่อด้วยสายตาที่กล่าวโทษมากขึ้น

หลังจากที่ทั้งสามคนออกจากศาล กลับไปที่ตระกูลเฟิงก็เย็นแล้ว

ฮูหยินผู้เฒ่า หลานสาวทั้งสามคน และบรรดาอนุทั้งสามคนมารออยู่ที่ห้องโถงใหญ่ของตระกูลเฟิง เมื่อได้ยินว่าทั้งสามคนกลับมา พวกเขารีบเชิญพวกเขาไป

เฉินซื่อระงับความกระวนกระวายใจ เมื่อนางเห็นเฟิงเฉินหยู นางสูญเสียการควบคุมทันที กอดบุตรสาวของนาง ร้องไห้น้ำตาไหล "เฉินหยู! เจ้าต้องช่วยข้า! ลุงของเจ้าติดคุก 10 ปี เพราะหยูเฮง!"

เฉินหยูรู้สึกประหลาดใจมาก

เมื่อศาลได้เชิญเฟิงจินหยวนและเฉินซื่อไป พวกเขาก็ให้คำอธิบายง่าย ๆ นางรู้เพียงแต่ว่ามีบางสิ่งเกิดขึ้นกับลุงของนาง แต่นางคิดว่าในท้ายที่สุดก็เป็นเรื่องครอบครัว ส่วนใหญ่เขาจะถูกส่งกลับบ้านและถูกสาปแช่งอย่างรุนแรง แน่นอนจะไม่ร้ายแรงเกินไป แต่นางไม่เคยคิดว่าเขาจะถูกตัดสินให้จำคุก 10 ปี

ฮูหยินผู้เฒ่ายังตกใจและถามว่า "เจ้าของร้านห้องโถงสมุนไพรเป็นญาติของเจ้าจริง ๆ หรือ?"

ในขณะที่เฉินซื่อร้องไห้ นางไม่ตอบ ดังนั้นนางจึงถามเฟิงเฉินหยูแทน "เจ้าตอบข้า"

เฉินหยูทำอะไรไม่ได้ นอกจากพยักหน้ายอมรับ "เขาเป็นลุงของท่านแม่เจ้าค่ะ"

"โง่!" ฮูหยินผู้เฒ่ากระแทกไม้เท้าลงพื้น "ญาติแบบนี้เจ้ายังกล้าที่จะให้เขาทำงานที่ร้านหรือ? เฉินซื่อ เฉินซื่อนานแค่ไหนครอบครัวของเจ้าใช้ประโยชน์จากตระกูลเฟิงของเรา?"

เมื่อคำพูดเหล่านี้ถูกพูดออกมา ทุกคนก็อ้าปากค้าง แม้ว่าเฉินซื่อจะใช้ชีวิตประจำวันไม่ใช่เรื่องน่าอับอาย แต่เมื่อพูดถึงการใช้ประโยชน์ไม่ชัดเจนว่าตระกูลเฟิงที่ใช้ประโยชน์จากตระกูลเฉินหรือไม่? ตระกูลเฟิงสามารถที่จะเติบโตในระดับนี้ภายใต้ยี่สิบปีหรือไม่สามารถแยกออกจากความมั่งคั่งของตระกูลเฉิน

แต่คำพูดเหล่านี้เป็นฮูหยินผู้เฒ่าเป็นคนพูด ดังนั้นจึงไม่มีใครกล้าที่จะปฏิเสธมัน นอกจากนี้คนที่ถูกดูถูกก็คือเฉินซื่อ แม้ว่านางจะผิดพลาด แต่ไม่มีใครอยากยื่นมือเข้าไปช่วยเฉินซื่อและออกหน้าแทนนาง

เฉินซื่อรู้สึกโกรธมาก เฟิงเฉินหยูจับมือของนางไว้แน่น

"ท่านแม่ได้ยินข้าหรือไม่เจ้าค่ะ!" นางได้เริ่มโต้เถียงกับฮูหยินผู้เฒ่า แต่นางก็พูดกับเฉินหยูว่า "บุตรีที่รักจำไว้ว่าจำคำพูดของพวกเขาในวันนี้ไว้! ในอนาคตให้เงินพวกเขาเพียงเล็กน้อยพอ!"

"ท่านแม่ต้องการให้เงินอะไรหรือเจ้าคะ?" เฟิงหยูเฮงถามขณะที่คลุมผมไว้อย่างมิดชิด

ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นว่ามีบางสิ่งถูกปกปิด และถามด้วยความกังวลว่า "อาเฮง ผมของเจ้าถูกทำร้ายหรือ?"

เฟิงหยูเฮงกล่าวด้วยความเศร้าโศกกับฮูหยินผู้เฒ่า "ก่อนหน้านี้ที่ศาล ทันทีที่ท่านแม่เห็นข้า ท่านแม่ก็กระโดดมาหาข้า เริ่มแช่งและทำร้ายข้า ดึงผมข้าอย่างรุนแรง ใต้เท้าหลี่เรียกท่านหมอมาตรวจข้า ท่านหมอบอกว่าถ้ามันถูกดึงอีกครั้งก็เป็นไปได้ที่ผมจะไม่ขึ้นตรงนี้เจ้าค่ะ"

ได้ยินเรื่องนี้ ฮูหยินผู้เฒ่าโกรธ "เฉินซื่อ! แม้ว่าเจ้าจะเป็นฮูหยินใหญ่ แต่ก็ไม่ได้มาพร้อมกับสิทธิที่จะทำร้านบุตรสาวของอนุ!"

อันชิพูดด้วยความห่วงใยว่า "ทำไมท่านทำแบบนี้ คุณหนูรองคือว่าที่พระชายา  ถ้าเรื่องนี้ถึงหูขององค์ชายเก้า... "

เฟิงจินหยวนคิดเรื่องนี้ด้วยและถามเฟิงหยูเฮงอย่างรวดเร็วว่า "วันนี้เจ้าได้พบกับองค์ชายเก้า ท่านพูดอะไรบ้าง?"

เฟิงหยูเฮงพ่นลมขึ้นจมูกอย่างเย็นชา บิดาคนนี้ตั้งแต่ต้นจนจบเพียงกังวลเกี่ยวกับภัยพิบัติที่ซวนเทียนหมิงจะนำมา ไม่มีความห่วงใยบุตรสาวของตัวเอง

"ท่านพ่อไม่ต้องเป็นห่วง องค์ชายเก้าถามข้าว่าข้าอยู่ที่ตระกูลเฟิงถูกรังแกหรือไม่ หลังจากนั้นท่านก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเลยเจ้าค่ะ"

ทุกคนเช็ดเหงื่อ นี่ยังคงพิจารณาไม่ได้พูดมาก? เฟิงหยูเฮงไม่ได้ถูกรังแกจากคนในตระกูลเฟิงงั้นหรือ ?

เฟิงจินหยวนรู้สึกอายมากเกินไปที่จะถามว่านางตอบอย่างไร หัวใจของเขายังคงมีความโกรธที่ต้องระบายออก เฉินซื่อหายใจเข้าอย่างรวดเร็ว เขาหันกลับมาและตบนาง "เจ้าเป็นผู้หญิงเลวทราม เจ้าไม่ละอายใจบ้างหรือ?"

เฉินซื่อสูญเสียอารมณ์ไปหมดแล้วเมื่อนางถูกถาม นางเพียงแค่ยึดติดกับเฟิงเฉินหยูเพื่อชีวิตที่รัก ยึดติดกับโอกาสเดียวของนางเพื่อความอยู่รอด

อย่างไรก็ตามเฟิงเฉินหยูไม่กล้าแสดงความไม่พอใจต่อเฟิงจินหยวน นางต้องพึ่งเสนาบดีฝ่ายซ้ายคนนี้ พูดเหมือนกับมารดาของนางไม่สำคัญ

ต่อหน้าเฟิงหยูเฮง นางไม่ได้กังวล นางไม่อาจช่วยได้ ได้แต่หันศีรษะและพูดอย่างขมขื่นกับเฟิงหยูเฮง "น้องรอง ทำไมถึงทำอย่างนั้น? อย่างไรก็ตาม เขาก็เป็นลุงของเรา จริงอยู่ แม้ว่าเขาจะทำอะไรผิดพลาดไปบ้าง แต่เขาก็ไม่ควรถูกส่งตัวไปที่ศาล การทำเช่นนี้จะทำให้ท่านพ่อดูไม่ดีที่ราชสำนัก"

หัวใจของเฟิงจินหยวนเปลี่ยนไป ยังคงเป็นเฉินหยูที่คิดถึงเขา ถ้าเขาไม่ได้ทำอะไรในวันนี้ เขากังวลว่าข้าหลวงคนนั้นจะทำบางอย่างที่ศาล ตอนนี้เขายังพอมีชื่อเสียงที่ดีในด้านการวางตัว คุณธรรมมาก่อนญาติของตระกูล

เมื่อเฟิงหยูเฮงได้ยินเฉินหยูพูดโดยคำนึงถึงเฟิงจินหยวนซึ่งอาจถูกดึงลงมาให้เสื่อมเสียชื่อเสียงไปด้วย นางก็คล้อยตามและกล่าวว่า "ข้าเสียใจสำหรับท่านพ่อ ทุกคนรู้ดีว่าท่านพ่อกำลังเสียใจต่อท่านแม่เรื่องเงินสำรองของตระกูลเฟิง ไม่เพียงแต่ท่านพ่อจะให้ตำแหน่งฮูหยินใหญ่แก่ท่านแม่ แต่สำหรับคนที่รู้ว่าความมั่งคั่งของท่านแม่มีที่มาเช่นนี้" นางเงยหน้าขึ้นมองฮูหยินผู้เฒ่า ขณะที่นางพูดว่า "ท่านย่า ท่านพ่อได้รับความทุกข์ทรมานอย่างมาก"

ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำเหล่านี้ ต้นกำเนิดของความมั่งคั่งของตระกูลเฉินเปลี่ยนไปอย่างสมบูรณ์

ในเวลานี้เฉินซื่อสูญเสียมัน นางไม่มีเวลาร้องไห้อีกขณะที่นางหันศีรษะและเริ่มแช่งด่าหยูเฮง "ร้านของเจ้าทำกำไรได้อย่างมากก็ 5-60,000 เหรียญเงิน เจ้าคิดดูตระกูลเฟิงต้องใช้จ่ายเดือนละเท่าไหร่ ท่านพ่อของเจ้ารู้ดีว่าต้องส่งของที่มีค่าให้กับราชสำนักในแต่ละปีมีมูลค่าเท่าไร? แม้ว่าข้าขโมยเงินทั้งหมดจากร้านค้าของเจ้า มันก็ยังไม่เพียงพอที่จะเลี้ยงดูตระกูลนี้!"

เฟิงเฉินหยูรู้สึกไม่พอใจ การมีมารดาที่ลากนางลงมาตกต่ำเช่นนี้ ช่างย่ำแย่มาก

"ไม่ใช่ว่าท่านแม่บอกว่าทั้งสามร้านขาดทุนหรอกหรือเจ้าคะ?" เฟิงหยูเฮงถามด้วยความงงงวยว่า "ตามจริง หาก 1 ปีจะได้กำไร 50,000-60,000 เหรียญเงิน! นอกจากนี้เงินนี้ไม่ได้นำมาใช้สำหรับตระกูลเฟิง แล้วเงินพวกนั้นหายไปไหนเจ้าคะ?"

เฟิงจินหยวนยังสับสน ร้านค้าที่ได้รับเงินจำนวนมาก? 50,000-60,000 เหรียญเงิน เงินเดือนรายปีของเขามีเพียง 10,000 เหรียญเงินเท่านั้น เฉินซื่อได้ดูแลร้านเหล่านั้นมาหลายปีแล้ว เช่นเดียวกับเฟิงหยูเฮงถามว่าเงินทั้งหมดอยู่ที่ไหน?

ทุกคนจ้องมองที่เฉินซื่อ

เฉินซื่อยังรู้ด้วยว่านางจนมุมด้วยคำพูดของเฟิงหยูเฮง แต่คำพูดที่พูดออกมา และมันก็สายเกินไปที่จะเอาคืนได้

"พวกมันหมดไปกับการใช้จ่ายในตระกูลเฟิง" นางพบว่าตัวเองกำลังหาทางออก

"หืม!" ฮูหยินผู้เฒ่าจะถูกหลอกได้อย่างไร? "สมุดบัญชีที่เจ้าให้ตระกูลนี้ไม่มีรายการนี้ นอกจากนี้ยังมีค่าใช้จ่ายที่คลุมเครือมากมาย ข้ากำลังเตรียมพร้อมที่จะคืนสมุดบัญชีในอีก 2-3 วันเมื่อร่างกายรู้สึกดีขึ้น!"

เฟินไดผู้ยืนอยู่ข้างฮันชิเป็นคนที่ไม่สามารถระงับได้ ในเวลานี้การได้ยินว่าเฉินซื่อได้รับเงินจำนวนมากนี้แล้ว ใจเล็ก ๆ ของการต่อสู้เริ่มมีมากขึ้น "ปีที่แล้ววันเกิดของเฟินได ท่านย่าบอกว่าจะมอบเสื้อผ้าที่ดี ๆ จากผ้าปักเมืองเสฉวนให้ แต่เสื้อผ้าที่ท่านแม่ส่งให้เป็นผ้าธรรมดา ท่านแม่บอกกับเฟินไดว่าฐานะการเงินของตระกูลกำลังแย่ และหวังว่าเฟินไดจะเข้าใจ ข้าไม่คิดว่าท่านแม่จะซ่อนเงินไว้จริง ๆ"

เป็นครั้งแรกที่เฟินไดพูดตรงประเด็น กล่าวว่าเฉินซื่อซ่อนเงินไว้

เฟิงจินหยวนชี้ไปที่เฉินซื่อ และถามว่า "ในแต่ละปีมีรายได้ 50,000-60,000 เหรียญเงินและเจ้าดูแลร้านเหล่านี้มาหลายปีแล้ว เจ้าเอาเงินไปซ่อนไว้ที่ไหน ? พูด!"