บทที่ 23 - เฉินฝานร้องได้เพราะเกินไปแล้วมั้ง

บทที่ 23 - เฉินฝานร้องได้เพราะเกินไปแล้วมั้ง

ทำนองเพลงนี้ของเฉินฝานเต็มไปด้วยความเศร้าจางๆ

แต่ในบรรยากาศของบาร์เช่นนี้ น้อยคนนักที่จะสัมผัสได้

แม้จะเป็นเพลงเศร้า แต่ในสายตาของแขกในบาร์ที่กำลังคลั่งไคล้ มันก็ยังคงเหมือนกับเพลงจังหวะสนุกๆ

โดยเฉพาะตอนนี้ เพลงกำลังจะเข้าสู่ท่อนฮุกแล้ว

แต่ชายวัยกลางคนผู้นี้กลับไม่คิดเช่นนั้น

หลังจากที่เขาได้ยินเนื้อเพลงเหล่านี้ เขาก็ดำดิ่งลงไปในนั้น เขากำลังสงสัยว่า เฉินฝานมีประสบการณ์คล้ายกับเขาหรือเปล่า มิฉะนั้น ทำไมถึงแต่งเนื้อเพลงแบบนี้ออกมาได้

อารมณ์เศร้าของเขายิ่งดิ่งลึกลงไปอีก และเมื่อเสียงเพลงของเฉินฝานดังขึ้น มันก็ค่อยๆ ถูกปลดปล่อยออกมา

"ฟากฟ้าทะเลกว้าง หลังจากความกล้าหาญ"

"ต้องใช้ความมุ่งมั่น ทำลายแม่กุญแจแห่งโชคชะตา"

"คนเย็นชาทั้งหลาย ขอบคุณที่พวกคุณเคยดูถูกฉัน"

"ทำให้ฉันไม่ก้มหัว และใช้ชีวิตอย่างยอดเยี่ยมยิ่งกว่าเดิม"

"หน้าต่างยามเช้ามืด หลังจากนอนไม่หลับมาทั้งคืน"

"เฝ้ามองรุ่งอรุณ เงยหน้าขึ้นมาจากหมู่เมฆ"

"พระอาทิตย์ตกคือการซ่อนตัว พระอาทิตย์ขึ้นคือความเติบโต"

เฉินฝานที่อยู่บนเวทีพยายามร้องเพลงต่อไป และตอนนี้เขาก็เริ่มโหนเสียงสูง ทำให้เสียงของเขาดังก้องไปทั่วทั้งบาร์

ฟากฟ้าทะเลกว้าง หลังจากความกล้าหาญ

ท่อนที่เฉินฝานร้องออกมา ไม่เพียงแต่มีระดับเสียงที่สูงมากเท่านั้น แต่ยังเต็มไปด้วยเสียงหลบที่ไม่มีใครเทียบได้ ทำให้ทุกคนที่ได้ยินเฉินฝานร้องท่อนนี้ อดไม่ได้ที่จะขนลุกซู่ไปทั้งตัว เพราะมันเพราะมากจริงๆ

และเมื่อร้องถึงท่อนที่สอง ทุกคนก็ยิ่งขนลุกซู่ เสียงหลบนี้ไร้เทียมทานจริงๆ

"ว้าว พระเจ้าช่วย ทำไมถึงได้เพราะขนาดนี้"

"ทักษะการร้องของพี่ชายเทพบุตรน่ากลัวมาก"

"เพลงนี้เศร้าจัง ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังจัดคอนเสิร์ตเลย"

ตอนนี้ผู้คนในบาร์ต่างพากันตกตะลึงกับเสียงสูงของเฉินฝาน ส่วนชายวัยกลางคนผู้นั้นก็ก้มหน้าต่ำลงไปอีก

เขาเริ่มดื่มเหล้าอย่างบ้าคลั่ง

เพลงสองเพลงของเฉินฝาน ได้สัมผัสโดนสายประสาทในใจเขาอย่างแท้จริง ทำให้อารมณ์บางอย่างในใจเขาได้รับการระบายออกมาในที่แห่งนี้

เขาอดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมา

"โฮ โฮ โฮ"

เขากอดขวดเหล้าพร้อมกับน้ำตาที่ไหลริน นึกถึงภาพในอดีตมากมาย

ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่ตัวเองกลายเป็นคนอ่อนแอแบบนี้

เนื้อเพลงต่อไปของเฉินฝาน เขายังคงได้ยินมันในหูทั้งที่กำลังร้องไห้จนตัวโยน สิ่งนี้ทำให้เขาไม่หดหู่อีกต่อไป ราวกับว่าเขาได้รับพลังบางอย่างจากเสียงเพลงของเฉินฝาน

"ดูสิ ผู้ชายคนนั้นร้องไห้หนักมากเลย"

"อาจจะอกหักมั้ง"

"เอ๊ะ ไม่ใช่นะ ดูเขาสิ หน้าตาเหมือนเฉินหยานเลย"

"เฉินหยานที่ตระกูลล้มละลาย แล้วยังต้องแบกรับภาระของตระกูลเอาไว้น่ะหรอ ได้ยินมาว่าช่วงนี้เขาล้มละลายจนถูกจำกัดการใช้จ่ายด้วย"

"น่าสงสารจัง มิน่าล่ะถึงร้องไห้หนักขนาดนี้"

ในตอนนั้นเอง เฉินฝานเงยหน้าขึ้นและเริ่มร้องท่อนฮุก

ท่อนฮุกรอบที่สอง

"ฟากฟ้าทะเลกว้าง"

"ฟากฟ้าทะเลกว้าง หลังจากพายุฝนโหมกระหน่ำ"

"หันหลังกลับไป ส่งยิ้มให้กับความปวดใจในอดีต"

ขณะที่เฉินฝานร้องท่อนนี้ ในบาร์ก็มีเสียงร้องตามเฉินฝานดังขึ้นเป็นระลอก

ฟากฟ้าทะเลกว้าง หลังจากพายุฝนโหมกระหน่ำ

พวกเขาจำเนื้อเพลงไม่ได้ แต่ก็ไม่มีผลอะไร เพราะทำนองเพลงได้เข้าไปสัมผัสถึงก้นบึ้งในใจของพวกเขาอย่างลึกซึ้งแล้ว

เสียงหลบที่ไม่มีใครเทียบได้ของเฉินฝาน รวมถึงน้ำเสียงแหบพร่าและทุ้มต่ำนั้น ช่างน่าหลงใหลเสียจริงๆ

หยางมี่เผลอมองจนเหม่อลอยไปโดยไม่รู้ตัว

เร่อปาก็อดไม่ได้ที่จะปรบมือชื่นชม

"ว้าว เฉินฝานร้องได้เพราะเกินไปแล้วมั้ง"

"ใช่ สมกับที่เป็นผู้ชายที่ถูกเรียกว่าพี่ชายเทพบุตร"

"น้ำเสียงและพรสวรรค์นี้ เหมือนเทพบุตรจริงๆ"

เฉินเฮ่อ เติ้งเชา และคนอื่นๆ ต่างก็มีสีหน้าเต็มอิ่ม เจิ้งข่ายก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความเลื่อมใส เหล่าดารากลุ่มนี้ถูกพรสวรรค์ของเฉินฝานสะกดไว้อย่างสมบูรณ์แบบ

"ฟากฟ้าทะเลกว้าง"

ทั่วทั้งบาร์มีเสียงร้องตามดังขึ้นมา เต็มไปด้วยบรรยากาศที่พิเศษสุดๆ

ผู้คนมองไปที่เฉินฝาน ราวกับว่าเฉินฝานได้กลายเป็นตัวเอกของบาร์แห่งนี้ไปแล้ว

"เฉินฝาน ขอบคุณนะ"

ตอนนี้เฉินหยานชายวัยกลางคนก็มองไปที่เฉินฝานเช่นกัน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง

เขาไม่มีอารมณ์อยากฆ่าตัวตายอีกต่อไปแล้ว ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเพลงของเฉินฝาน ที่จุดประกายความหวังในใจเขาขึ้นมา

เนื้อเพลงแน่นอนว่าไม่ได้วิเศษอะไรขนาดนั้น สิ่งที่วิเศษจริงๆ คือมนตร์ขลังอันเป็นเอกลักษณ์ในน้ำเสียงของเฉินฝานต่างหาก

สิ่งนี้ทำให้ภายในใจของเฉินหยานชายวัยกลางคน เกิดความรู้สึกร่วมไปกับเพลงนี้ด้วย

[จบแล้ว]