บทที่ 1020 ซ่งหยุนซีที่แท้จริง

ครึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว

สองวันก่อนที่หวงอวี้จะฟื้นตัวกลับสู่สภาพสมบูรณ์เต็มที่ หลัวซาซาก็มาหาเขาอีกครั้ง บอกว่ายังคงหาไม่พบ และบิดาของนางเริ่มกังวลเกี่ยวกับศิษย์ที่เขาถ่ายทอดวิชาโดยตรงจึงอยากขอให้เฉินโม่ช่วยค้นหาอีกครั้ง

แม้นางจะพูดเพียงไม่กี่ประโยคแล้วจากไป แต่ความหมายที่ซ่อนอยู่ก็ชัดเจนยิ่งนัก

อีกฝ่ายกำลังบอกเขาว่า หากยังไม่ปรากฏตัวอีกบิดาของนางจะมาเอง

พวกเขายิ่งแสดงความเป็นห่วงและให้ความสำคัญมากเพียงใดเฉินโม่ก็ยิ่งรู้สึกว่าเรื่องนี้มีเงื่อนงำมากเท่านั้น

แน่นอนว่าครั้งนี้เขาไม่ได้บอกหวงอวี้

ในที่สุดวันเดินทางก็มาถึง

ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่สนทนาเล็กน้อย เพราะอนาคตจะเป็นอย่างไรนั้นไม่มีใครล่วงรู้ได้

หวงอวี้เองก็มีศักดิ์ศรีของตน ยิ่งได้รับความช่วยเหลือจากสำนักมั่วไถมากเท่าไร เขาก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดมากขึ้นเท่านั้น และย่อมไม่ต้องการให้พวกเขาต้องตกอยู่ในอันตรายเพราะเรื่องของเขา

หลังจากดื่มสุราส่งท้าย เขาก็ก้าวออกเดินทางสู่จงโจว

ปัจจุบันการเดินทางจากผิงตูโจวไปยังจงโจวกลับง่ายดายกว่าการเดินทางไปยังรอยแยกมิติ หลังจากผ่านการเดินทางด้วยค่ายกลส่งตัวหลายครั้ง หวงอวี้ก็มาถึงถ้ำสวรรค์หลิงเซียว

การปรากฏตัวของเขาทำให้หลัวจิ่วจงตกตะลึงทันที

ยอดผู้ฝึกตนแห่งแคว้นอู๋ฉือซึ่งเป็นหนึ่งในผู้ฝึกตนระดับหลอมรวมที่ทรงอิทธิพลที่สุดได้ออกมาต้อนรับเขาด้วยตนเอง

บนใบหน้าของหลัวจิ่วจงเต็มไปด้วยความปลาบปลื้ม ขณะกวาดตามองสำรวจหวงอวี้จากบนลงล่าง

หากเป็นเมื่อก่อนหวงอวี้อาจจะรู้สึกซาบซึ้งกับความจริงใจของอีกฝ่าย แต่เมื่อเมล็ดพันธุ์แห่งความระแวงถูกหว่านลงไปแล้ว เขาก็ไม่อาจมองความกระตือรือร้นของอีกฝ่ายด้วยสายตาเดิมได้อีกต่อไป

“เจ้าทะลวงผ่านแล้วงั้นรึ?!” หลัวจิ่วจงเอ่ยด้วยความตื่นเต้น

“ขอรับอาจารย์ วันนั้นข้าถูกอู๋เมิ่งโจมตีจนบาดเจ็บสาหัส แต่โชคยังเข้าข้าง ข้าได้รับโอกาสเข้าใจสัจธรรมแห่งสวรรค์จึงเลือกปลีกวิเวกฝึกตนเพื่อทะลวงผ่าน ช่วงเวลาที่ผ่านมาข้าไม่ได้กลับมาต้องขออภัยอาจารย์ด้วย” หวงอวี้ตอบ

“ไม่เป็นไร กลับมาก็ดีแล้วๆ”

หลัวจิ่วจงจ้องมองเขาอย่างไม่ละสายตา ยิ่งมองก็ยิ่งพึงพอใจ

ขณะนั้นเองหลัวซาซาก็เดินออกมาจากถ้ำสวรรค์ นางพุ่งเข้ามาหาหวงอวี้กอดแขนของเขาไว้แน่นและเขย่าเบาๆ

ในดวงตาของนางยังคงเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา

อารมณ์แห่งการสูญเสียและได้คืนกลับมาทำให้แม้แต่หวงอวี้ยังรู้สึกสะเทือนใจ

“ดีจัง...เจ้ารอดมาได้...”

“ช่วงเวลาที่ผ่านมาซาซาต้องลำบากมาก เอาเป็นว่ากลับมาได้ก็ดีแล้ว” หลัวจิ่วจงกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“เข้าไปข้างในกันเถอะ”

ทั้งสามคนเดินเข้าไปในถ้ำสวรรค์หลิงเซียว

หวงอวี้กลับไปยังที่พักเดิมของเขา

ทุกสิ่งทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมราวกับว่าเขาไม่เคยจากไป

ในช่วงวันเวลาต่อจากนั้นหลัวซาซาก็ยังคงติดตามหวงอวี้แทบทุกขณะเหมือนเมื่อก่อน ส่วนหลัวจิ่วจงหลังจากชื่นชมอยู่ไม่กี่วันก็กลับเข้าสู่บทบาทอาจารย์ผู้เคร่งครัด

นอกจากชี้แนะเรื่องการฝึกตนเป็นบางครั้งแล้ว เขาก็ไม่ได้แสดงอาการผิดปกติใดๆอีกเลย

ทำให้หวงอวี้ไม่อาจตัดสินได้แน่ชัด

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะมองเขาเป็นครอบครัวจริงๆ

.....

เฉินโม่ยังคงได้รับข่าวสารจากหวงอวี้เป็นระยะ

ตลอดช่วงเกือบครึ่งเดือนที่ผ่านมาไม่มีสิ่งใดผิดปกติ

เขาถึงกับออกเดินทางไปท่องเที่ยวไกลถึงต่างแดน

สิ่งนี้ทำให้เฉินโม่เริ่มเกิดความสงสัยขึ้นมา ดังนั้นเขาจึงไปพบกับซ่งหยุนซี

ซ่งหยุนซีอาศัยอยู่ในเมืองหยินเยว่

ต่างจากเรือนแบบดั้งเดิมของเหล่าผู้อาวุโสแห่งสำนักมั่วไถ บ้านของซ่งหยุนซีกลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายแบบเป่ยโจว

ดูเรียบง่ายและเป็นระเบียบ

ขณะนี้เขาดูไม่ค่อยสงบใจนัก ส่วนจูเสี่ยวฟางก็ไม่ได้ดูมีความสุขเช่นกัน

ราวกับทั้งสองเพิ่งทะเลาะกัน

“น้องเฉิน เจ้ามาหาข้าหรือ?” ซ่งหยุนซีเหลือบมองเฉินโม่อย่างหมดแรงและถามขึ้น

“พวกเจ้าทั้งสอง...นี่มัน?”

“ไม่มีอะไร”

จูเสี่ยวฟางที่อยู่ข้างๆก็พูดขึ้นว่า

“พวกเจ้าคุยกันก่อนเถอะ”

นางเลือกที่จะหลีกเลี่ยง

“พวกเจ้าเป็นอะไรกัน?” เฉินโม่ถามด้วยความสงสัย

แค่เพียงไม่กี่เดือนที่ไม่ได้พบกันดูเหมือนความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะมีปัญหา

“ไม่มีอะไร” ซ่งหยุนซีส่ายหัว

“เจ้ามีเรื่องอะไร?”

ในเมื่ออีกฝ่ายไม่พูด เฉินโม่ก็ไม่ถามต่อ เข้าสู่ประเด็นทันที

“เรื่องของหลัวจิ่วจง เจ้าบอกข้าให้ละเอียดกว่านี้ได้หรือไม่? ข้ารู้สึกว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่เหมือนที่เจ้าพูด”

ซ่งหยุนซีที่เดิมทีดูหนักใจและพยายามควบคุมอารมณ์อยู่แล้ว ทันทีที่ได้ยินคำถามนี้อารมณ์ของเขาก็พลันเปลี่ยนไป

เพียงพริบตาเดียวเขาถึงกับแสดงท่าทางเหมือนจะเสียสติ!

“อย่าถามอีก อย่าถามอีกเลย ข้าไม่ใช่คนของโลกนี้อีกต่อไปแล้ว หากเจ้าถามต่อ ข้าคงต้องไปแล้ว...”

ท่าทางของเขาทำให้เฉินโม่ขมวดคิ้ว

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเพียงไม่กี่วันก่อนยังดูปกติอยู่ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเช่นนี้

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” เขาถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ซ่งหยุนซีเงยหน้าขึ้น ในนัยน์ตาเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง

“เดิมทีข้าคิดว่าเมื่อคนสองคนอยู่ด้วยกันนานพอก็จะเข้าใจกันมากขึ้น...แต่...”

เขาถอนหายใจยาวก่อนกล่าวต่อ

“ข้าไม่ใช่ซ่งหยุนซีในความทรงจำของนาง และนางก็ไม่ใช่จูเสี่ยวฟางในความทรงจำของข้า พวกเรามีเรื่องราวที่เคยประสบมาร่วมกัน แต่มันเต็มไปด้วยความแตกต่างมากมาย...”

“นางบอกว่า...ข้าเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่มีหน้าตาเหมือนกันเท่านั้น...”

เฉินโม่ขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม

เขาสัมผัสได้ถึงรอยร้าวระหว่างพวกเขา

“พวกเจ้าทะเลาะกัน? หรือมันอาจเป็นแค่คำพูดที่พูดออกไปตอนอารมณ์เสียเท่านั้น?”

“ไม่...ไม่ใช่แค่คำพูด” ซ่งหยุนซีส่ายหัว

มีเพียงเขาและจูเสี่ยวฟางที่เข้าใจเรื่องนี้ดีที่สุด

เหตุการณ์ที่พวกเขาเคยประสบร่วมกันกลับมีความแตกต่างกันมากเกินไป มากจนถึงขนาดส่งผลกระทบต่อบุคลิกของพวกเขาเอง

และเมื่อเวลาผ่านไปดูเหมือนว่านางจะเชื่อมั่นว่า ซ่งหยุนซีที่นำพานางมายังห้วงแม่น้ำแห่งกาลเวลาแห่งนี้คือซ่งหยุนซีตัวจริง

ส่วนเขาเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่ดูคุ้นเคยเท่านั้น...

“การเดินทางผ่านแม่น้ำแห่งกาลเวลาอาจเป็นเพียงคำสาป…” ซ่งหยุนซีพึมพำ

การเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ได้ส่งผลต่อจิตใจของเขา

“พวกเราไม่เพียงแต่ถูกกักขังอยู่ในห้วงเวลาร้อยกว่าปีนี้ ยังต้องไปยังสถานที่ที่ไม่ใช่ของตัวเอง...ครั้งแล้วครั้งเล่า...”

ทันใดนั้นซ่งหยุนซีก็เงยหน้าขึ้นมองเฉินโม่ด้วยสายตาเศร้าหมอง

“น้องเฉิน เจ้าช่วยข้าได้ไหม?”

“ว่ามาเถอะ”

“เหตุผลที่ข้ายังไม่จากไปก็เพราะอยากยืมพลังของเจ้าเพื่อทะลวงสู่ระดับหลอมรวม”

สำหรับเขาแล้ว แท้จริงเขาไม่ได้ต้องการจะออกจากแม่น้ำกาลเวลาแห่งนี้ เพราะนี่คือโลกที่แตกต่างที่สุด น่าสนใจที่สุดเท่าที่เขาเคยพบจากการเดินทางข้ามไปหลายสิบครั้ง

โลกอื่นล้วนมีเส้นทางที่คล้ายกัน บ้างก็เหมือนกันแทบทุกประการ

แต่ที่นี่...แตกต่างโดยสิ้นเชิง!

น้องรองอี้ถิงเซิงยังคงเป็นน้องรองที่ถูกโชคชะตาเมตตา

แต่ "น้องสาม" ตรงหน้าเขากลับเลือกเส้นทางที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

เฉินโม่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกัดฟันถามว่า

“เจ้าจะจากไปทันทีหลังจากทะลวงผ่านงั้นหรือ?”

“ใช่ เดิมทีข้าคิดว่านี่อาจเป็นความหวังของข้าในการหลุดพ้น แต่ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าข้าคิดผิด” ซ่งหยุนซีส่ายหัว

“ข้าไม่ควรยื้ออยู่ในโลกที่ไม่ใช่ของข้า”

“เจ้าจะเรียกว่าการยื้ออยู่ได้อย่างไร?”

“ไม่! นับว่าใช่”

“ในหนึ่งโลกมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่สามารถเป็นผู้ฝึกตน วิชาสลายร่างเทพมาร อย่างแท้จริง”

“ตราบใดที่ข้ายังอยู่ที่นี่ ซ่งหยุนซีตัวจริง...จะไม่มีวันกลับมา...”

(จบบท)