บทที่ 8 - กระสอบทรายมนุษย์คิบุตสึจิ มุซัน

บทที่ 8 - กระสอบทรายมนุษย์คิบุตสึจิ มุซัน

มิกิน่ะยังดีหน่อย

มันไม่ได้รับรู้เรื่องราวความขัดแย้งในกลุ่มแชต

ได้ยินเรื่องราวแค่ผิวเผินจากอิซุมิ ชินอิจิเท่านั้น

ดังนั้นมันจึงไม่รู้เรื่องที่กู้เทียนเป็น ฮีโร่ระดับ B แต่อย่างใด

แค่รู้สึกว่าผู้ชายคนนี้เก่งกาจมากก็เท่านั้น

มันนึกไม่ถึงเลยว่า จะมีมนุษย์ที่สามารถก้าวไปถึงระดับนี้ได้ด้วย

แต่สำหรับหลินชิวชิวและคิบุตสึจิ มุซันมันไม่เหมือนกัน

ทั้งสองคนต่างก็มองเห็นอะไรบางอย่าง

"หรือว่า ตำแหน่งฮีโร่ระดับ B ของเขาจะเป็นแค่การปกปิดตัวตนกันนะ"

ดวงตาของหลินชิวชิวเปล่งประกายวาววับ หน้าตาก็หล่อ พลังก็แข็งแกร่ง จู่ๆ เธอก็รู้สึกคาดหวังขึ้นมาว่ากู้เทียนจะสร้างเซอร์ไพรส์อะไรให้เธอได้เห็นอีก

"ฟุ่บ"

"ฟุ่บ"

"ฟุ่บ"

คิบุตสึจิ มุซันดึงหนามแหลมกลับคืนมาทั้งหมด แววตาของมันทอประกายเย็นเยียบ

"ข้าประเมินเจ้าต่ำไปจริงๆ ด้วย ฮีโร่ระดับ B"

กู้เทียนเบ้ปากแล้วพูดท้าทายว่า

"ฮีโร่ระดับ B แล้วมันทำไม ฉันเดินอาบแดดได้ แกทำได้ไหมล่ะ"

จากการปะทะกันสั้นๆ เมื่อกี้ เขาก็พอจะรู้ซึ้งถึงระดับพลังของคิบุตสึจิ มุซันแล้ว

เก่งสุดก็คงเป็นแค่มนุษย์ประหลาดระดับอสูรเท่านั้นแหละ

ถ้าเจอระดับบอสย่อยในช่วงแรกของเรื่องวันพั้นช์แมนอย่างราชันย์ทะเลลึก คงโดนอัดยับแบบไม่ต้องสืบ

หรือแม้แต่จะเจอกับร่างที่สองของมนุษย์ประหลาดยุงสาว หลังจากที่ดูดเลือดจากฝูงยุงจนเต็มอิ่มแล้ว ก็อัดมันให้น่วมได้สบายๆ

เรื่องนี้ทำให้กู้เทียนหมดความสนใจไปในพริบตา

ขยะเอ๊ย

กากเกินไปแล้ว

"ไอ้เวรเอ๊ย"

"ข้าจะทำให้แกได้รู้ว่าผลของการท้าทายสิ่งมีชีวิตที่สมบูรณ์แบบมันเป็นยังไง"

คิบุตสึจิ มุซันถูกกู้เทียนแทงใจดำเข้าให้อีกแผล ความโกรธแค้นปะทุขึ้นสุดขีด ปากสีเลือดบนตัวมันอ้ากว้าง สองเท้ากระทืบพื้นอย่างแรง

เสียง ตูม ดังสนั่น ร่างของมันพุ่งทะยานออกไปราวกับลูกปืนใหญ่

ในเวลาเดียวกัน มันก็เปลี่ยนแขนให้กลายเป็นแส้หนาม ยืดยาวออกไปกว่าสิบเมตร ฟาดใส่กู้เทียนด้วยพลังทำลายล้างอันน่าสะพรึงกลัว

แส้หนามนี้นอกจากจะแหลมคมแล้ว ยังพลิกแพลงได้หลากหลาย สามารถยืดหดได้ดั่งใจตามความต้องการของมัน ถือเป็นมนต์อสูรโลหิตที่ครบเครื่องทั้งรุกและรับ

"ฟ้าว ฟ้าว"

เสียงลมพัดกระโชกแรงดังสนั่น

แส้หนามยังไม่ทันพุ่งมาถึง กู้เทียนก็สัมผัสได้ถึงแรงลมที่ปะทะเข้ากับใบหน้าของตัวเองแล้ว

อืม ความรู้สึกประมาณตอนยืนรับลมทะเลตอนเย็นล่ะมั้ง

สบายดีแฮะ

ดวงตาของกู้เทียนที่หรี่ลงเล็กน้อยเบิกโพลงขึ้นอย่างกะทันหัน

มือขวาคว้าหมับเข้าที่แส้หนามของคิบุตสึจิ มุซันอย่างรวดเร็ว

จากนั้นก็ออกแรงกระชากอย่างแรง

"เปรี้ยง"

คิบุตสึจิ มุซันตั้งตัวไม่ทัน

ร่างของมันถูกกู้เทียนกระชากปลิวเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว

สภาพเหมือนเด็กที่ลงไปนอนดิ้นงอแงจะเอาของเล่น แล้วโดนผู้ปกครองกระชากลากถูไปด้วยความอนาถไม่มีผิด

กู้เทียนมองดูคิบุตสึจิ มุซันที่ถูกตัวเองกระชากจนตัวลอยละลิ่วเข้ามาหา

เขาตั้งท่าเตรียมพร้อม

มือขวากำแส้หนามเอาไว้แน่น

ขอบแส้ที่แหลมคมกริบนั้น ไม่สามารถสร้างรอยขีดข่วนอะไรให้เขาได้เลยแม้แต่น้อย

พลังกายเกือบสามพันหน่วย มันโกงแบบนี้แหละ

ส่วนมือซ้ายก็ยกขึ้นเล็กน้อย อยู่ในท่างัดขึ้น

ในเสี้ยววินาทีที่คิบุตสึจิ มุซันพุ่งเข้ามาประชิดตัว

เขาก็เสยหมัดขึ้นไปอย่างพริ้วไหว

กระแทกเบาๆ เข้าที่ปลายคางของคิบุตสึจิ มุซัน

"ตูม"

คิบุตสึจิ มุซันที่เดิมทีอยู่ในท่าพุ่งทะยานเบิกตากว้าง ฟันในปากถูกแรงกระแทกอันมหาศาลบดขยี้จนแหลกละเอียด

ร่างของอสูรชะงักไปชั่วครู่ วินาทีต่อมาเสียง ตูม ก็ดังสนั่น ร่างนั้นพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าราวกับจรวด

ในขณะเดียวกัน

มือขวาของกู้เทียนก็ออกแรงกระชากอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกับเมื่อกี้

แรงกระชากสวนทางกับทิศทางที่พุ่งทะยานขึ้นฟ้าอย่างสิ้นเชิง

แทบไม่ต้องออกแรงอะไรมากมาย แขนข้างที่กลายเป็นแส้หนามก็ถูกกู้เทียนกระชากขาดกระจุยดัง แคว่ก ก่อนจะถูกโยนทิ้งไปข้างๆ

"ฟู่"

กู้เทียนพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ

เขายื่นมือออกไปจัดระเบียบเสื้อผ้าของตัวเองอย่างหล่อเหลา

แล้วกลับมาตั้งท่าวิชาหมัดสายน้ำทลายหินอีกครั้ง

ก้มตัวลงเล็กน้อย ย่อเข่าลงนิดหน่อย

"ย่าห์"

วินาทีต่อมา

สองเท้าออกแรงถีบตัวพุ่งทะยานอย่างรวดเร็ว

"ตูม"

คลื่นกระแทกซัดสาด แม้พื้นดินจะเป็นแค่ดินโคลนในป่าเขา แต่ก็ถูกเขาเหยียบจนยุบเป็นหลุมขนาดมหึมา

วินาทีต่อมาร่างทั้งร่างก็พุ่งทะยานออกไปราวกับลูกปืนใหญ่

"ไปตายซะเถอะ คิบุตสึจิ มุซัน"

เขาแทงเข่าใส่หน้าท้องของคิบุตสึจิ มุซันที่ยังลอยคว้างอยู่กลางอากาศด้วยท่วงท่าอันสง่างาม

อั้ก

คิบุตสึจิ มุซันเบิกตากว้างด้วยความโกรธแค้น

"อ๊อก"

อวัยวะภายในแหลกเหลวในพริบตา เลือดคำโตที่ปะปนไปด้วยเศษเนื้อถูกพ่นออกมา

และร่างกายก็หยุดชะงักการร่วงหล่นในพริบตานั้น ก่อนจะลอยคว้างขึ้นไปในอากาศอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้กู้เทียนไม่ปล่อยให้มันลอยไปไหนอีกแล้ว

ร่างทั้งร่างกลายเป็นภาพติดตา พุ่งเข้าโจมตีคิบุตสึจิ มุซันจากทุกทิศทุกทาง

เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง

"โอร่าโอร่าโอร่าโอร่า"

"มูด้ามูด้ามูด้ามูด้า"

1 วินาที 10 หมัดงั้นเหรอ

1 วินาที 100 หมัดงั้นเหรอ

เสียงหมัดกระทบเนื้อดัง ปึกปัก ไปทั่วทั้งลานประลอง

หมัด เข่า สับด้วยสันมือ เตะ กระบวนท่าต่างๆ ถูกงัดออกมาใช้ไม่หยุดหย่อน

กู้เทียนที่มีความเร็วเหนือมนุษย์เพิ่งจะต่อยหมัดแรกออกไป ฝ่ามือต่อไปก็เตรียมพร้อมรอดวลแล้ว ภาพติดตาพุ่งทะยานไปมา สร้างภาพลวงตาราวกับว่าเขามีร่างแยกคอยรุมโจมตีจากทุกทิศทุกทาง

บางครั้งก็โผล่มาจากข้างบน บางครั้งก็โผล่มาจากข้างล่าง

จนทุกคนยังไม่ทันสังเกตเห็นเงาของกู้เทียนด้วยซ้ำ พื้นดินก็ถูกเหยียบจนเป็นหลุมยุบขนาดใหญ่ คลื่นลมม้วนตัว ฝุ่นควันลอยฟุ้ง วินาทีต่อมาถึงจะมีภาพติดตาไปโผล่ตรงนั้น ภาพที่เห็นมันช่างน่าตื่นตาตื่นใจสุดๆ

และด้วยเหตุนี้ คิบุตสึจิ มุซันจึงถูกซัดให้ ลอยคว้าง อยู่กลางอากาศตลอดเวลา

ทุกครั้งที่ร่วงหล่นลงมา

ทุกครั้งที่ลอยขึ้นไป

แค่ขยับเขยื้อนเพียงนิดเดียว

ก็จะมีหมัด ฝ่ามือ หรือลูกเตะซัดมันกลับไปอยู่ที่เดิม เรียกได้ว่าโดนทรมานอย่างแสนสาหัสเลยทีเดียว

"สะใจโว้ย"

"เพิ่งรู้ว่าการอัดคนมันจะมันส์ขนาดนี้"

กู้เทียนตะโกนลั่นด้วยความสะใจสุดขีด

การต่อสู้แบบเนื้อแนบเนื้อแบบนี้มันโคตรจะฟินเลย

ตอนที่สู้กับมนุษย์ประหลาดยุงสาวก็ซัดหมัดเดียวจอด เลยไม่ค่อยรู้สึกอะไรเท่าไหร่

จนกระทั่งตอนนี้ การได้เจอกับกระสอบทรายมนุษย์ที่อัดยังไงก็ไม่ตายนี่แหละ ถึงทำให้รู้สึกเลือดลมสูบฉีดขึ้นมาจริงๆ

แบบนี้มันสะใจกว่าการเป็นสายเวทมนตร์ตั้งเยอะเลยโว้ย

[จบแล้ว]