บทที่ 42 สวัสดิการของลูกพี่ลูกน้อง

บทที่ 42 สวัสดิการของลูกพี่ลูกน้อง

ในห้องนั่งเล่น โจวตงอวี่กำลังลากกระเป๋าเดินทางเตรียมตัวออกจากที่พัก

"ตงอวี่ เครื่องออกกี่โมงเหรอ?" เจียงเจ๋อเดินออกจากห้องมาถามโจวตงอวี่ที่ทำหน้าอาลัยอาวรณ์

"พี่เจ๋อ ไฟลต์ตีสามค่ะ ฉันคงต้องไปแล้ว คิดถึงพวกพี่ๆ ทุกคนจังเลย!" โจวตงอวี่ทำปากยื่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจากไป

จ้าวเวยตบแขนโจวตงอวี่เบาๆ "กลับไปแล้วก็ใช่ว่าจะไม่ได้เจอกันอีกซะหน่อย ไม่เป็นไรหรอกน่า อีกไม่กี่วันก็ได้เจอกันแล้ว เดินทางปลอดภัยนะ!"

"ใช่ เวลาป่านนี้แล้วด้วย จากเกาะช้างไปสนามบินที่กรุงเทพฯ ต้องใช้เวลาเดินทางอีกหลายชั่วโมงเลย ตงอวี่ ระหว่างทางก็ระมัดระวังตัวด้วยนะ!" เจียงเจ๋อมองดูเวลาแล้วเอ่ยเตือน

"งั้นฉันไปแล้วนะคะ!" โจวตงอวี่มองทุกคนด้วยความอาลัยอาวรณ์ ก่อนจะเดินออกจากอพาร์ตเมนต์โรงแรมไปภายใต้การดูแลของทีมงานรายการ

หลังจากส่งโจวตงอวี่เสร็จ ทุกคนก็คุยเล่นกันต่ออีกนิดหน่อย ก่อนจะแยกย้ายกลับห้องของตัวเองเพื่อพักผ่อน

เมื่อเจียงเจ๋อกลับมาถึงห้อง พอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เขาก็ได้รับข้อความหนึ่ง ซึ่งถูกส่งมาจากจ้าวลี่อิ่ง ลูกพี่ลูกน้องของเขานั่นเอง

"พี่ลี่อิ่ง ยังไม่นอนอีกเหรอ?" เจียงเจ๋อถือโทรศัพท์แชตตอบกลับไป

ไม่กี่วินาทีต่อมา จ้าวลี่อิ่งก็ตอบกลับ

"เสี่ยวเจ๋อ วันนี้ทำงานที่ร้านเหนื่อยไหม ดึกป่านนี้แล้วทำไมถึงไม่ส่งข้อความมาบอกให้ฉันหายห่วงบ้าง ลืมลูกพี่ลูกน้องคนนี้ไปแล้วหรือไง?" ข้อความของจ้าวลี่อิ่งแฝงไปด้วยความน้อยอกน้อยใจเต็มประดา

ความจริงวันนี้เจียงเจ๋อกลับมาดึกมาก แถมพอกลับมาถึงก็มัวแต่นั่งศึกษาระบบที่เปลี่ยนแปลงไป กว่าจะรู้ตัวก็เสียเวลาไปไม่น้อย ถ้าเป็นปกติป่านนี้เขาคงส่งข้อความไปบอกให้เธอสบายใจตั้งนานแล้ว

"พี่อย่าโกรธไปเลยน่า วันนี้ที่ร้านยุ่งมากก็เลยกลับมาดึก นี่ไง ผมเพิ่งจะเอนตัวลงนอนและกำลังจะส่งข้อความไปหาพี่พอดี ข้อความของพี่ก็เด้งเข้ามาซะก่อน แบบนี้เขาเรียกว่าอะไรน้า... อ้อ เรียกว่า โตมาด้วยกันแถมยังใจตรงกันยังไงล่ะ!" เจียงเจ๋อใช้ลูกไม้เดิมๆ ในการเปลี่ยนเรื่อง และเริ่มแหย่จ้าวลี่อิ่งตามปกติ

"ไม่ต้องมาปากหวานเลย ใครโตมาด้วยกัน ใครใจตรงกันกับนายยะ เลิกพูดจาเหลวไหลได้แล้ว ชิ! (ส่งสติกเกอร์รูปทุบหัว)"

หลังจากส่งข้อความนี้มา เจียงเจ๋อยังไม่ทันจะได้ตอบกลับ จ้าวลี่อิ่งก็กดวิดีโอคอลเข้ามาทันที

เจียงเจ๋อกดรับสาย และได้เห็นจ้าวลี่อิ่งที่อยู่อีกฝั่งของหน้าจอ

มองแวบเดียวเจียงเจ๋อก็รู้เลยว่านี่คือห้องนอนของจ้าวลี่อิ่ง เพราะเขาเคยเข้าไปสองสามครั้งจนคุ้นเคยดี

"อ้าว แล้วตัวพี่ล่ะไปไหนแล้ว?"

ถึงจะรับวิดีโอคอลแล้ว แต่จ้าวลี่อิ่งกลับไม่ได้อยู่หน้ากล้อง เจียงเจ๋อจึงส่งข้อความเสียงไปถาม

"เสี่ยวเจ๋อ รอแป๊บนะ ฉันเปลี่ยนชุดนอนอยู่น่ะ!" จ้าวลี่อิ่งเปิดลำโพงไว้จึงได้ยินเสียงของเจียงเจ๋อ

หนึ่งนาทีต่อมา จ้าวลี่อิ่งในชุดนอนสีชมพูก็ปรากฏตัวอยู่หน้ากล้อง

จ้าวลี่อิ่งปล่อยผมยาวสยาย เค้าโครงหน้าสวยหวานบวกกับแก้มป่องๆ ของเธอ เข้ากันได้ดีกับชุดนอนสีชมพู ดูเหมือนสาวน้อยข้างบ้านที่น่ารักน่าเอ็นดูสุดๆ

"พี่ลี่อิ่ง แต่งตัวแบบนี้น่ารักจริงๆ สวยมากเลยนะ!" เจียงเจ๋อมองภาพในกล้องแล้วเอ่ยชมจากใจจริง

เมื่อได้ยินคำชม จ้าวลี่อิ่งก็ชูหมัดเล็กๆ ใส่กล้อง "เจ้าเด็กบ้า นายกำลังล้อฉันเล่นอีกแล้วใช่มั้ย!"

"คุณพระคุณเจ้าเป็นพยาน นี่ผมพูดจากใจจริงเลยนะ ไม่มีคำโกหกเจือปนแม้แต่ครึ่งคำ!" เจียงเจ๋อให้คำมั่นสัญญาผ่านหน้าจอ

จ้าวลี่อิ่งหัวเราะคิกคัก "พอเลยๆ ฉันรู้ทันปากนายหรอกนะ หวานหยดย้อยอย่างกับโถน้ำผึ้ง เลือกพูดแต่คำหวานๆ ทั้งนั้นแหละ ว่าแต่ เป็นไงบ้าง ถ่ายรายการวาไรตี้ครั้งแรกชินหรือยัง? ถ้าไม่ชิน นายเลือกถอนตัวได้นะ ตอนที่เซ็นสัญญาเรามีข้อตกลงเรื่องนี้อยู่ นายไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยอะไรเลยด้วยซ้ำ!"

น้ำเสียงของจ้าวลี่อิ่งเต็มไปด้วยความห่วงใย ทำให้เจียงเจ๋อรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ

"ไม่ต้องหรอกพี่ ผมชอบรายการอาหารอย่าง 《ไชนีสเรสเตอรองต์》 มาก ด้วยฝีมือการทำอาหารระดับเทพของผม ผมจะต้องทำให้วัฒนธรรมอาหารจีนของเราโด่งดังไปทั่วโลกได้แน่!"

ถึงจะไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยใดๆ เจียงเจ๋อก็ไม่มีทางถอนตัวจากรายการนี้แน่นอน มันเป็นเรื่องที่ปฏิเสธไม่ได้อยู่แล้ว

จ้าวลี่อิ่งพยักหน้าพลางถามต่อ "อืม แค่นายชินก็ดีแล้ว ว่าแต่เสี่ยวเจ๋อ หลังจากนี้วางแผนไว้ยังไงบ้างล่ะ? ถ้ารายการจบแล้วจะทำอะไรต่อ? ยังไงก็ต้องวางแผนระยะยาวสำหรับอนาคตไว้บ้างนะ!"

สำหรับเรื่องแผนการในอนาคต เจียงเจ๋อคิดเอาไว้ตั้งนานแล้ว ตอนนี้เขามีระบบอยู่ในมือ ตราบใดที่เขาสามารถโกยความนิยมจากรายการนี้ได้อย่างมหาศาล เขาก็สามารถนำไปแลกทักษะต่างๆ และก้าวเข้าไปในทุกวงการได้อย่างสบายๆ เจียงเจ๋อจึงไม่จำเป็นต้องกังวลเลยว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร

"พี่ลี่อิ่ง ผมวางแผนอนาคตไว้หมดแล้ว ผมจะเป็นซูเปอร์สตาร์ผู้รอบด้าน! ผมจะทำให้ทุกวงการมีชื่อของผมและทิ้งตำนานเอาไว้ ไม่ใช่แค่ตีกรอบตัวเองอยู่แค่ในวงการว่ายน้ำเท่านั้น!" คำพูดของเจียงเจ๋อเต็มไปด้วยความห้าวหาญและความมั่นใจ

"ดีมาก! สมกับเป็นน้องชายของฉันจริงๆ เจ้าเด็กบ้า พี่เชื่อใจนายนะ สู้ๆ! รอให้ถึงวันที่นายกลายเป็นซูเปอร์สตาร์รอบด้านจริงๆ เมื่อไหร่ พี่จะร่วมยินดีด้วยอย่างแน่นอน!"

หลังจากจ้าวลี่อิ่งพูดจบ อาจเป็นเพราะนอนคว่ำนานๆ แล้วเริ่มเมื่อย เธอจึงขยับตัวเล็กน้อย ทำให้ร่างกายส่วนบนแอ่นขึ้นมานิดๆ

"อึก!"

เมื่อเจียงเจ๋อได้เห็นทิวทัศน์อันงดงามตรงหน้า ตาของเขาก็เบิกโพลงทันที เขาอดไม่ได้ที่จะลอบกลืนน้ำลายลงคอ และเผลอหลุดปากออกไป

"นี่คือสวัสดิการของลูกพี่ลูกน้องงั้นเหรอ? ว้าว... นี่มัน 'สวัสดิการ' ของแท้เลยนะเนี่ย!"