บทที่ 7 - เดินทางถึงเกาะช้าง

บทที่ 7 - เดินทางถึงเกาะช้าง

อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะออกเดินทางไปประเทศไทยแล้ว แขกรับเชิญทุกคนต่างแยกย้ายกันไปจัดการธุระส่วนตัว เจียงเจ๋อโทรศัพท์หาจ้าวลี่อิ่ง

"พี่ อยู่ไหนครับ"

"พี่กำลังเซ็นสัญญาอยู่ แต่ใกล้จะเสร็จแล้วล่ะ มีอะไรเหรอเสี่ยวเจ๋อ"

เสียงของจ้าวลี่อิ่งถามมาตามสาย

"คืออย่างนี้ครับพี่ อีกไม่กี่ชั่วโมงผมก็จะเดินทางไปประเทศไทยแล้ว พี่มีอะไรจะสั่งเสีย... เอ้ย จะฝากฝังไหมครับ"

ทุกครั้งที่เจียงเจ๋อเดินทางไปแข่งขันหรือร่วมงาน เขาจะบอกจ้าวลี่อิ่งเสมอเพื่อไม่ให้เธอเป็นห่วง ครั้งนี้ก็เช่นกัน

"อย่างนั้นเหรอ งั้นเธอกลับบ้านไปก่อนนะ อีกประมาณครึ่งชั่วโมงพี่น่าจะถึงบ้าน เรากินข้าวเที่ยงด้วยกัน ตอนบ่ายพี่จะไปส่งเธอที่สนามบิน"

"โอเคครับ งั้นผมกลับไปรอที่บ้านนะ"

หลังจากวางสาย เจียงเจ๋อก็นั่งรถตู้ของทีมงานกลับบ้านไปก่อนจ้าวลี่อิ่ง

เมื่อมองดูวิลล่าที่ว่างเปล่า เจียงเจ๋อก็รู้สึกโหวงๆ ในใจ

'บ้านหลังใหญ่โต แต่กลับเงียบเหงาจังเลยแฮะ'

เจียงเจ๋อเดินวนไปวนมาครู่หนึ่ง ดวงตาก็เป็นประกาย

'จริงสิ ฉันเพิ่งดาวน์โหลดทักษะทำอาหารมาสองอย่างนี่นา เอามาลองฝึกมือดูหน่อยดีกว่า จะได้คุ้นเคย'

พูดปุ๊บก็ทำปั๊บ เจียงเจ๋อผูกผ้ากันเปื้อนแล้วเดินเข้าครัว เขาเตรียมวัตถุดิบสำหรับมื้อเที่ยง จากนั้นก็เริ่มลงมือ

หลังจากเตรียมทุกอย่างพร้อม เจียงเจ๋อก็จับมีดเตรียมหั่นผัก

เนื่องจากทักษะการใช้มีดระดับ B ผสานเข้ากับร่างกายของเขาแล้ว ทันทีที่เขาจับมีด เขาก็รู้สึกถึงความคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ความรู้สึกนี้เหมือนกับยอดฝีมือที่จับดาบ คนกับดาบหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน ไม่อาจแยกจากกันได้

ตอนนี้เจียงเจ๋อก็รู้สึกแบบนั้น มีดทำครัวในมือราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายที่ไม่สามารถแยกจากกันได้

"ความรู้สึกนี้มันมหัศจรรย์จริงๆ"

"ตึก ตึก ตึก"

ไม่นานนัก เสียงมีดกระทบเขียงก็ดังขึ้นในห้องครัว

เมื่อก่อนเจียงเจ๋อเคยทำกับข้าว เคยหั่นผัก และเคยถูกมีดบาดมือด้วย ดังนั้นเขาจึงแอบกลัวการหั่นผัก เวลาหั่นทีไรก็ต้องระวังตัวแจทุกที

แต่ครั้งนี้ เจียงเจ๋อไม่รู้สึกกลัวหรือต้องระมัดระวังตัวอีกต่อไป

เมื่อมีดขยับขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะ เจียงเจ๋อก็ดื่มด่ำไปกับความเพลิดเพลินในการหั่นผัก

ใช่แล้ว มันคือความเพลิดเพลิน

ความเร็วในการหั่นของเจียงเจ๋อเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แครอทบนเขียงก็กลายเป็นเส้นเล็กๆ ขนาดเท่ากันเรียงรายอยู่อย่างเป็นระเบียบในพริบตา

ท่วงท่าการหั่นผักของเจียงเจ๋อราวกับกำลังสร้างสรรค์งานศิลปะ ทุกอย่างลื่นไหลและหมดจดงดงาม เหมือนจอมยุทธ์ร่ายรำเพลงดาบ ท่วงท่าต่อเนื่องลื่นไหลไร้ที่ติ

หลังจากหั่นแครอทเสร็จ เจียงเจ๋อก็มองดูเส้นแครอทบนเขียงแล้วเดาะลิ้นเบาๆ

"รู้สึกดีชะมัด แต่เส้นแครอทพวกนี้ก็ยังมีข้อบกพร่องอยู่บ้าง ขนาดมันยังไม่เท่ากันเป๊ะ ทักษะระดับ B เทียบกับระดับ A หรือ S ไม่ได้จริงๆ สินะ แต่แค่นี้ก็ถือว่าไม่เลวแล้วล่ะ สำหรับตอนนี้ก็ถือว่าพอใช้ได้"

เจียงเจ๋อหั่นผักเพิ่มอีกสองสามอย่าง ก่อนจะเริ่มลงมือผัด

เปิดแก๊ส ตั้งกระทะ เทน้ำมัน เขาทำตามเทคนิคของทักษะการผัดระดับ B อย่างเคร่งครัด ทั้งการใส่ส่วนผสม เครื่องปรุง การคุมไฟ และกะเวลาตักขึ้น ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบและแม่นยำ

ไม่นานนัก อาหารจานอร่อยกลิ่นหอมฉุยก็เสร็จสมบูรณ์

เจียงเจ๋อมองดูผลงานชิ้นเอกที่ทำเองเป็นครั้งแรกด้วยความภาคภูมิใจ

"ถึงจะสู้เชฟโรงแรมห้าดาวไม่ได้ แต่ก็ถือว่าไม่เลวเลยล่ะ ฮี่ๆ"

"เสี่ยวเจ๋อ พี่กลับมาแล้ว"

จ้าวลี่อิ่งถอดรองเท้าแล้วตะโกนเรียกเจียงเจ๋อจากห้องนั่งเล่น ทันใดนั้นเธอก็ได้กลิ่นหอมฟุ้ง

"เอ๊ะ กลิ่นอะไรหอมจัง ว้าว กับข้าวพวกนี้ น่ากินจังเลย"

"พี่ กลับมาแล้วเหรอ รีบมานั่งกินข้าวสิ"

เจียงเจ๋อตักข้าวสองชามแล้วเร่งให้จ้าวลี่อิ่งมานั่ง

"เสี่ยวเจ๋อ นี่เธอทำเองเหรอ"

จ้าวลี่อิ่งถามด้วยความประหลาดใจ

"แน่นอนสิครับ พี่ไปล้างมือแล้วมากินข้าวเร็วเข้า"

เจียงเจ๋อเร่งเร้าจนจ้าวลี่อิ่งต้องไปล้างมือ จากนั้นเธอก็คีบกับข้าวเข้าปาก เมื่อลิ้มรสชาติที่อร่อยกลมกล่อมจนยากจะลืมเลือน เธอก็พูดขึ้นว่า

"เสี่ยวเจ๋อ กับข้าวพวกนี้เธอทำจริงๆ เหรอ ทำไมพี่ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเธอทำกับข้าวอร่อยขนาดนี้ สารภาพมาซะดีๆ ว่าไม่ได้โกหกพี่ใช่ไหม"

เจียงเจ๋อไม่มีทางบอกจ้าวลี่อิ่งเด็ดขาดว่าได้ทักษะพวกนี้มายังไง เขารีบคีบกับข้าวใส่ชามให้จ้าวลี่อิ่งแล้วเปลี่ยนเรื่อง

"พี่ครับ ผมจะกล้าโกหกพี่ได้ยังไง เพื่อที่จะได้ทำของอร่อยๆ ให้พี่กิน ผมแอบไปซุ่มเรียนทำอาหารมาตั้งนานกว่าจะเก่งขนาดนี้นะ มา ลองชิมอันนี้ดูสิ"

"ขอบใจนะเสี่ยวเจ๋อ เธอดีกับพี่จริงๆ"

จ้าวลี่อิ่งไม่ได้สงสัยคำพูดของเจียงเจ๋อ และเธอก็ไม่คิดจะสงสัยด้วย เมื่อได้ยินเจียงเจ๋อพูดแบบนั้น เธอก็รู้สึกซาบซึ้งใจและมีความสุขมาก

"ถ้ามีเวลา ผมจะอยู่เป็นเพื่อนพี่ให้เยอะๆ แล้วทำของอร่อยให้กินทุกวันเลย"

"อืมๆ มา เสี่ยวเจ๋อ กินอันนี้สิ ไปอยู่เมืองไทยก็รักษาสุขภาพด้วยนะ งานก็สำคัญ แต่สุขภาพสำคัญกว่า ถ้ามีอะไรฉุกเฉินต้องรีบโทรหาพี่ทันทีเลยนะ แล้วก็อย่าลืมโทรมาบอกด้วยว่าปลอดภัยดี ไม่งั้นพี่เป็นห่วงแย่"

จ้าวลี่อิ่งกินข้าวไปพลางบ่นกระปอดกระแปด สั่งความโน่นนี่นั่นเต็มไปหมด น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความห่วงใย

เจียงเจ๋อรู้สึกอบอุ่นและมีความสุขจนล้นอก เขาพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย

ณ ทางเข้าสนามบินนานาชาติผู่ตง นครเซี่ยงไฮ้

"พี่ ผมไปก่อนนะ อยู่ทางนี้พี่ก็อย่าลืมกินข้าวให้ตรงเวลาล่ะ เวลาถ่ายละครก็ระวังตัวด้วย อย่าให้บาดเจ็บนะ"

เจียงเจ๋อพูดกับจ้าวลี่อิ่งเบาๆ ที่หน้าทางเข้าช่องทางพิเศษ

"อืม พี่จะระวังตัว เธอเองก็รักษาสุขภาพด้วยนะ"

จ้าวลี่อิ่งพยักหน้า แววตาเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

"งั้นผมไปนะ"

เจียงเจ๋อพูดจบก็หอมแก้มจ้าวลี่อิ่งฟอดใหญ่ ก่อนจะเดินเข้าไปในช่องทางพิเศษ เมื่อใกล้จะลับสายตา เขาก็หันกลับมาโบกมือให้จ้าวลี่อิ่ง แล้วหายวับไปจากสายตาของเธออย่างรวดเร็ว

สัมผัสอุ่นๆ ที่แก้มทำให้จ้าวลี่อิ่งรู้สึกหวานชื่นในใจ เธอมองตามหลังเจียงเจ๋อไปจนลับสายตา แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

"เจ้าเด็กบ้า พี่จะรอเธอกลับมานะ"

ไม่นาน เครื่องบินลำหนึ่งก็บินผ่านเหนือหัวจ้าวลี่อิ่งไป

จ้าวลี่อิ่งเงยหน้ามอง เธอรู้ดีว่าบนเครื่องบินลำนั้นมีคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเธออยู่บนนั้น

หลังจากการเดินทางที่ยาวนานและเหน็ดเหนื่อยกว่าสิบชั่วโมง ในที่สุดเจียงเจ๋อและทีมงานก็เดินทางมาถึงจุดหมายปลายทาง เกาะช้าง ประเทศไทย

เกาะช้างถือเป็นสวรรค์ของการพักผ่อนและเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียง

เมื่อเจียงเจ๋อและทีมงานมาถึงเกาะช้าง ท้องฟ้าก็เริ่มมืดลงแล้ว แต่แสงสุดท้ายของวันก็ยังไม่จางหายไปจนหมด

เมื่อยืนอยู่บนชายหาด มองดูท้องฟ้าสีครามและน้ำทะเลสีฟ้าใส เส้นขอบฟ้าที่อยู่ไกลลิบ และนกนางนวลที่บินโฉบเฉี่ยวไปมาเหนือผิวน้ำ พร้อมกับรับลมทะเลเย็นๆ เจียงเจ๋อก็นึกถึงบทกวีท่อนหนึ่งใน 'หอเถิงหวัง'

"เมฆสีทองล่องลอยคู่วิหค สายน้ำใสจรดผืนฟ้ากว้างไกล"

[จบแล้ว]