บทที่ 33 - พูดตามความจริง

บทที่ 33 - พูดตามความจริง

"ไม่เป็นไรหรอกครับ เดี๋ยวผมไปเองดีกว่า"

เมื่อวางสาย เจียงหยวนก็มองดูเศษอาหารบนโต๊ะ เขาหยิบกระดาษและปากกามาเขียนข้อความทิ้งไว้ด้วยตัวหนังสือตัวใหญ่เบ้อเริ่ม

"กับข้าวพ่อวางไว้บนโต๊ะนะ เดี๋ยวพวกเธออุ่นกินกันเอง พ่อจะออกไปกินข้าวกับเพื่อนเก่าหน่อย ถ้าดึกมากอาจจะไม่กลับ ยังไงก็ฝากบอกแม่ด้วยว่าไม่ต้องเป็นห่วง"

เขียนเสร็จ เจียงหยวนก็สวมเสื้อชุดจงซานสีเทาดำตัวเก่งแล้วเดินออกจากบ้านไป

ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา เจียงหยวนก็มาถึงหน้าประตูสำนักยุทธ์อู่จี๋ พนักงานต้อนรับสาวที่อยู่หน้าเคาน์เตอร์ตาไวมาก เธอเหลือบเห็นเจียงหยวนปุ๊บก็จำได้ทันที หลังจากนึกอะไรอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็รีบวิ่งเข้ามาหาด้วยท่าทีนอบน้อม

"ผู้อาวุโสเจียง มาแล้วเหรอคะ พอดีท่านเจ้าสำนักและบรรดาหัวหน้าผู้ดูแลเพิ่งจะออกไปทำธุระข้างนอกเมื่อครู่นี้เองค่ะ น่าจะอีกสักพักใหญ่ๆ ถึงจะกลับมา เดี๋ยวหนูพาไปนั่งรอที่ห้องรับรองของหัวหน้าผู้ดูแลก่อนนะคะ"

เจียงหยวนส่ายหน้า "ยังไม่ต้องหรอก พาฉันไปที่โถงทดสอบก็พอ"

"ได้ค่ะ เชิญทางนี้เลยค่ะ"

ภายใต้การนำทางของพนักงานสาว เจียงหยวนก็กลับมายังโถงทดสอบที่เขาเคยมาเมื่อคราวก่อน

บรรยากาศในวันนี้ต่างไปจากครั้งที่แล้ว โถงทดสอบค่อนข้างคึกคัก มีนักสู้อยู่กันหลายคน บางคนก็เป็นถึงระดับยอดนักสู้ ร่างกายแผ่ซ่านไปด้วยพลังปราณและเลือดที่เดือดพล่าน แถมยังมีกลิ่นอายของคาวเลือดจางๆ ลอยคลุ้งอยู่

บางทีอาจจะเป็นเพราะสังเกตเห็นความสงสัยของเจียงหยวน พนักงานสาวจึงรีบอธิบาย

"ปกติแล้วไม่ค่อยมีนักสู้มาทดสอบที่นี่บ่อยนักหรอกค่ะ แต่พวกนี้คือนักสู้และยอดนักสู้ที่ติดตามท่านเจ้าสำนักและบรรดาหัวหน้าผู้ดูแลไปล่าสัตว์อสูรในพื้นที่รกร้าง เพิ่งจะกลับมากันน่ะค่ะ ทุกครั้งที่กลับมา พวกเขาก็จะมาทดสอบเพื่อดูว่าความแข็งแกร่งพัฒนาขึ้นไปมากแค่ไหน"

เจียงหยวนพยักหน้าเข้าใจ "เอาล่ะ เธอมีงานอะไรก็ไปทำเถอะ เดี๋ยวฉันขอเดินดูรอบๆ ก่อน"

"ได้ค่ะ ถ้าผู้อาวุโสมีอะไรเรียกใช้ หรือมีข้อสงสัยอะไร ก็ติดต่อหนูได้เลยนะคะ นี่นามบัตรหนูค่ะ" พนักงานสาวยื่นนามบัตรให้เจียงหยวนอย่างนอบน้อม

จริงอยู่ที่เธอมีงานต้องทำอีกเยอะแยะ แต่ต่อให้มีงานล้นมือแค่ไหน ก็ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการรับรองปรมาจารย์ที่อยู่ตรงหน้าอีกแล้ว

เมื่อพนักงานสาวเดินจากไป เจียงหยวนก็เดินดูรอบๆ ก่อนจะหาที่นั่งพัก

การปรากฏตัวของเจียงหยวนทำให้ใครหลายคนเริ่มหันมามอง

"เฮ้ย! ตาแก่ มาทำความสะอาดเหรอ ไม่ต้องทำแล้วมั้ง รอมาทำตอนกลางคืนนู่นเลยไป" จางหงเดินเข้ามาหา แล้วใช้เท้าเตะเก้าอี้ที่เจียงหยวนนั่งอยู่

เห็นได้ชัดว่าเขาตั้งใจจะบอกว่า เขากำลังเหนื่อย อยากจะนั่งพัก และเจียงหยวนกำลังเกะกะขวางทางเขาอยู่

เจียงหยวนเหลือบมองเข็มกลัดสีเงินบนหน้าอกของอีกฝ่ายที่มีขีดขวางอยู่สามขีด แสดงให้เห็นว่าอีกฝ่ายเป็นถึงยอดนักสู้ระดับสูง ซึ่งถือว่ามีระดับความแข็งแกร่งไม่ธรรมดา

คำพูดของเขาดึงดูดสายตาของใครหลายคนให้หันมามอง แต่พอเห็นว่าเป็นเจียงหยวน พวกเขาก็เลิกสนใจ

เจียงหยวนก้มลงมองหน้าอกตัวเอง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเขาให้เข็มกลัดปรมาจารย์กับลูกสาวไปแล้ว ตอนนี้เขาไม่ได้ติดเข็มกลัดอะไรเลย

"นี่ ตาแก่ ฉันพูดกับแกอยู่นะ! หูหนวกหรือไง!" จางหงขมวดคิ้ว ตาขวางราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แถมยังแผดเสียงดังขึ้นไปอีก

คราวนี้ยิ่งทำให้คนหันมามองมากขึ้นไปอีก

อารมณ์ร้อนของเจียงหยวนพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที เขากำลังจะอ้าปากด่า

แต่จังหวะนั้นเอง พนักงานทำความสะอาดหญิงคนหนึ่ง อายุราวๆ ยี่สิบเจ็ดถึงยี่สิบแปดปี ซึ่งดูแล้วน่าจะเป็นแค่คนธรรมดา ก็รีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

"อาจารย์จางคะ นี่ปู่ของฉันเองค่ะ ท่านเพิ่งเคยเข้าเมืองมาครั้งแรก เลยยังไม่ค่อยรู้กฎระเบียบ ได้โปรดอย่าถือสาท่านเลยนะคะ เดี๋ยวฉันจะพาท่านออกไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ" หญิงสาวพูดจบก็รีบดึงแขนเจียงหยวนให้ลุกขึ้น

พร้อมกับหันไปพูดกับจางหงว่า "อาจารย์จางคะ ฉันจะพาท่านออกไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ"

"รีบไสหัวไปให้พ้นๆ เลยไป เกะกะลูกตาชะมัด" จางหงแค่นเสียงหยัน ถ่มน้ำลายลงพื้น แล้วทรุดตัวลงนั่งแทนที่เจียงหยวน ทันใดนั้นก็มีลูกน้องสองคนวิ่งเข้ามาประจบประแจง

"โธ่ ลูกพี่จาง ก็แค่ตาแก่คนนึง อย่าไปใส่ใจเลยครับ!"

"นั่นสิครับ ลูกพี่จาง! ให้ผมไปไล่ตะเพิดตาแก่นี่ออกไปเลยดีไหม ขืนปล่อยให้อยู่ในสำนักยุทธ์อู่จี๋ของเรา เกิดตายขึ้นมาเดี๋ยวจะพาลซวยกันเปล่าๆ"

พวกเขาสบถด่าทอไม่หยุด เจียงหยวนได้ยินแล้วแทบจะทนไม่ไหว เตรียมจะระเบิดอารมณ์ แต่หญิงสาวข้างๆ กลับกระซิบเตือนด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"คุณปู่คะ เพิ่งมาทำงานใหม่ล่ะสิ หัวหน้าไม่ได้บอกเหรอคะว่า ตั้งแต่ชั้นห้าสิบขึ้นไป ถ้าไม่มีบัตรพนักงานห้ามขึ้นมาเด็ดขาดน่ะ?"

ทั้งสองเดินมาถึงหน้าลิฟต์ จางม่านถิงก็บ่นอุบอิบ "ที่นี่คือโซนทดสอบสำหรับนักสู้ระดับสูงนะคะ มีแต่นักสู้เก่งๆ กับยอดนักสู้ทั้งนั้น ปู่แก่ปูนนี้แล้ว ขืนโดนพวกนั้นชนเข้าเบาๆ กระดูกกระเดี้ยวได้หักหมดพอดี"

"แล้วจะบอกให้นะคะ คนที่ชื่อจางหงเมื่อกี้น่ะ เป็นถึงลูกชายของหัวหน้าผู้ดูแลเลยนะคะ ไม่ใช่แค่เก่งอย่างเดียว แต่เส้นสายก็ใหญ่โตด้วย วันหลังถ้าเจอก็รีบหลบไปให้ไกลเลยนะคะ จะมีเรื่องกับใครก็มีได้ แต่อย่าไปมีเรื่องกับเข็ดขาด"

จางม่านถิงร่ายยาวเป็นชุด ทำเอาเจียงหยวนถึงกับพูดไม่ออก

"ฉันไม่ได้มาทำงานทำความสะอาดที่นี่สักหน่อย" เจียงหยวนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ฉันมานั่งรอท่านเจ้าสำนักกับพวกหัวหน้าผู้ดูแลต่างหากล่ะ"

"โม้... โม้เก่งซะด้วย!" จางม่านถิงทำหน้าไม่เชื่อ "ตาแก่อย่างปู่เนี่ยนะจะมารอพบท่านเจ้าสำนัก งั้นฉันขอถามหน่อยเถอะ ปู่รู้ไหมว่าท่านเจ้าสำนักกับหัวหน้าผู้ดูแลชื่ออะไรกันบ้าง?"

เจียงหยวนถึงกับอึ้งไปเลย เพราะเขาไม่รู้จริงๆ เขาเคยเห็นข่าวผ่านๆ ตาเมื่อนานมาแล้ว แต่เวลาล่วงเลยมาจนป่านนี้ ใครมันจะไปจำได้ล่ะ

"เห็นไหมล่ะ พูดไม่ออกเลยสิ! จะโม้ทั้งทีก็ให้มันเนียนๆ หน่อยเถอะน่า รีบลงไปข้างล่างได้แล้วไป!" พูดจบ จางม่านถิงก็หยิบบัตรพนักงานของตัวเองออกมา "เดี๋ยวฉันรูดบัตรให้"

"ฉันไม่ได้โกหกเธอนะ" เจียงหยวนขี้เกียจอธิบาย เขาจึงสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของหญิงสาว "เธอไปทำงานเถอะ!"

[จบแล้ว]