บทที่ 206 - แป้นพิมพ์วิกฤต!

บริษัทเกมซายน์ ห้องควบคุมข้อมูล

หน้าจอขนาดใหญ่ถูกแบ่งออกเป็นสองฝั่ง

ฝั่งซ้าย คือกระแสน้ำสีชาดของ [ตำหนักหลงเยี่ยน]

ฝั่งขวา คือเกลียวคลื่นสีนิลของ [กองทัพป้าหวัง]

หลินโม่สวมหูฟัง นั่งฟังการปลุกระดมก่อนเปิดศึกในทั้งสองช่องทางอย่างเงียบๆ

ซูเสี่ยวอวี่ยืนอยู่ด้านหลังเขามองดูชายสองคนบนหน้าจอที่กำลังออกคำสั่งราวกับจักรพรรดิ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน

"พวกเขา... บ้าไปแล้วทั้งคู่"

"ไม่หรอก"

หลินโม่ถอดหูฟังออก บนใบหน้ามองไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่

"พวกเขาแค่... กลายเป็นในสิ่งที่ฉันอยากให้เป็นเท่านั้นเอง"

เขาชี้ไปที่จ้าวเต๋อจู้บนหน้าจอ

"คนนึง ใช้เงินซื้อ 'ความจงรักภักดี'"

"เขาบอกทุกคนว่า ตามฉันมา มีเนื้อให้กิน มีเงินให้ใช้ ขอแค่พวกนายกล้าสู้ตาย ฉันจะมอบความมั่งคั่งให้"

"นี่คือความมีน้ำใจแบบนักเลงที่ดั้งเดิมที่สุด และก็เป็นพลังเกาะกุมจิตใจที่มีประสิทธิภาพที่สุดด้วย"

เขาชี้ไปที่เซี่ยงฉู่ที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของหน้าจอ

"อีกคนนึง ใช้เงินซื้อ 'การล้างแค้น'"

"เขาใช้เงินรางวัลที่มากกว่าสองเท่า และบทลงโทษที่โหดเหี้ยมกว่า มัดทุกคนไว้กับรถม้าศึกของเขา เขาไม่สนหรอกว่ากระบวนการจะเป็นยังไง เขาสนแค่ผลลัพธ์เท่านั้น"

"นี่คือแรงขับเคลื่อนจากความปรารถนาที่บริสุทธิ์ที่สุด และก็เป็นพลังขับเคลื่อนที่บ้าบิ่นที่สุดด้วย"

หลินโม่พิงพนักเก้าอี้ มองดูพลังสองสายที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่กลับบ้าคลั่งไม่แพ้กัน แล้วค่อยๆ เอ่ยปาก

"ความจงรักภักดี, การล้างแค้น"

"แรงผลักดันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสองอย่างของมนุษยชาติ ถูกฉันจับยัดลงไปในสมรภูมิเล็กๆ แห่งนี้แล้ว"

ซูเสี่ยวอวี่ฟังแล้วก็เหม่อลอยไปชั่วขณะ

เธอมองดูเสี้ยวหน้าของหลินโม่ จู่ๆ ก็รู้สึกว่า ชายตรงหน้าคนนี้ต่างหากที่เป็นตัวตนที่น่ากลัวที่สุดในสงครามครั้งนี้

จ้าวเต๋อจู้และเซี่ยงฉู่ เป็นเพียงหมากสองตัวบนกระดานของเขา

ส่วนผู้เล่นนับหมื่นคนที่กำลังบ้าคลั่ง ก็เป็นเพียงเบี้ยที่ถูกหมากเหล่านั้นขับเคลื่อน

พวกเขาคิดว่าตัวเองกำลังต่อสู้เพื่อเกียรติยศและเงินทอง

แต่กลับไม่รู้เลยว่า ความบ้าคลั่ง ความโกรธแค้น ความโลภ และความหวังทั้งหมดของพวกเขา ท้ายที่สุดแล้ว ก็จะกลายเป็นเพียงหินก้อนหนึ่งที่ใช้ปูทางสร้างอาณาจักรธุรกิจของหลินโม่เท่านั้น

...

[ที่ราบไล่ล่ากวาง]

ภายใต้ท้องฟ้าสีเลือด เมืองยักษ์สองเมืองตั้งตระหง่านประจันหน้ากันอยู่แต่ไกล

หน้าประตูเมืองอันหนักอึ้ง กองทัพทั้งสองฝ่ายได้ตั้งแถวเตรียมพร้อมเสร็จสิ้นแล้ว

หน้าค่ายทหารของ [ตำหนักหลงเยี่ยน]

ทหารม้าเกราะหนักสวมเกราะสีม่วงระดับท็อป ยืนเรียงรายเป็นแถวราวกับกำแพงเหล็ก แผ่รังสีคุกคามจนแทบหายใจไม่ออก

กองทัพนักเวทที่อยู่ด้านหลัง พลังธาตุที่ควบแน่นอยู่ในมือ ส่องประกายหลากสีสันจนย้อมท้องฟ้าไปครึ่งซีก

ถัดไปด้านหลัง คือกองทัพนักธนูยืนเรียงรายอย่างหนาแน่น ประกายเย็นชาจากหัวลูกศร ก่อตัวเป็นป่าแห่งความตาย

ส่วนอีกฟากหนึ่งของแผนที่

รูปแบบขบวนทัพของ [กองทัพป้าหวัง] ก็ทรงพลังไม่แพ้กัน

การจัดทัพของพวกเขาดูแน่นหนากว่า และเต็มไปด้วยรังสีอำมหิต

ราวกับพยัคฆ์ร้ายที่หดกรงเล็บ เตรียมพร้อมจะตะปบเหยื่ออยู่รอดมะร่อ

ผู้ชมหลายสิบล้านคนทั่วโลก กำลังจดจ่อดูฉากนี้ผ่านการถ่ายทอดสด

กองทัพอันเกรียงไกร บรรยากาศอันชวนให้เลือดลมสูบฉีด ภายใต้การเรนเดอร์ของเอนจิ้นเกมระดับท็อป แทบจะทำให้แยกไม่ออกเลยว่านี่คือเกม หรือสมรภูมิรบยุคโบราณของจริง

ทุกคนรู้ดีว่า สงครามครั้งประวัติศาสตร์ที่ไม่เคยมีมาก่อน กำลังจะปะทุขึ้นแล้ว

ตัวเลขนับถอยหลังสีเลือดบนท้องฟ้า ในที่สุดก็เดินมาถึงจุดสิ้นสุด

00:00:03

00:00:02

00:00:01

เมื่อตัวเลขกลายเป็นศูนย์

เวลา คล้ายกับหยุดนิ่งไปหนึ่งวินาที

จากนั้น เสียงประกาศจากระบบที่ดังกึกก้องไปทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ ก็ดังกังวานขึ้น!

[ศึกชิงบัลลังก์จิ๋นซีฮ่องเต้ เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ!]

"ตึง——!"

"ตึง——ตึง——!"

เสียงกลองรบที่อ้างว้างและทรงพลัง ดังขึ้นจากปลายเส้นขอบฟ้าทั้งสองฝั่งพร้อมกัน

ราวกับอสูรกายโบราณสองตัว กำลังคำรามก่อนจะเข้าห้ำหั่นกัน

"ครืด——"

ประตูเมืองที่หนักอึ้งราวกับมีน้ำหนักหมื่นชั่ง ค่อยๆ เปิดออกท่ามกลางสายตาของทุกคน

"เพื่อลูกพี่! เพื่อเงินรางวัล!"

"ฆ่า!!"

จ้าวเต๋อจู้ควบม้าพุ่งออกไปเป็นคนแรก ชูหอกเทพที่เปล่งแสงเจิดจ้าขึ้นฟ้า เป็นคนแรกที่พุ่งทะยานออกจากประตูเมือง!

ด้านหลังเขา ผู้เล่น [ตำหนักหลงเยี่ยน] นับหมื่นคน กลายเป็นกระแสน้ำเหล็กกล้าสีชาดที่ไม่อาจหยุดยั้งได้ พัดกระหน่ำออกไป!

"เพื่อชัยชนะ! เพื่อล้างแค้น!"

"บดขยี้พวกมัน!"

เงาร่างของเซี่ยงฉู่ ก็ปรากฏขึ้นที่นอกประตูเมืองอีกฝั่งหนึ่งในเวลาไล่เลี่ยกัน

เขาไม่ได้ทำท่าทางอะไรมาก เพียงแค่ตวัดขวานยักษ์ในมือไปข้างหน้าอย่างแรง

เกลียวคลื่นสีนิล กลืนกินทุ่งหญ้าทางฝั่งตะวันตกไปในพริบตา

กระแสน้ำที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์ 《เจิงถู》 ประเทศเซี่ยสองสาย พกพาพลังทำลายล้างที่สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น พุ่งตรงไปยังจุดยุทธศาสตร์แห่งแรกใจกลางแผนที่

ที่นั่น คือหุบเขาที่มีภูมิประเทศสลับซับซ้อน

ชื่อของมันคือ

[เนินมังกรหลับ]

...

กระแสน้ำสีชาดและเกลียวคลื่นสีนิล พุ่งเข้าปะทะกันอย่างจัง ณ ใจกลาง [ที่ราบไล่ล่ากวาง]

ไม่มีการหยั่งเชิง ไม่มีการโจมตีโอบล้อม

ตั้งแต่วินาทีแรกที่สงครามปะทุขึ้น ทั้งสองฝ่ายก็ทุ่มกองกำลังแนวหน้าที่แข็งแกร่งที่สุดเข้าห้ำหั่นกัน ใช้รูปแบบที่นองเลือดที่สุด แย่งชิงการครอบครอง [เนินมังกรหลับ] ซึ่งเป็นหุบเขาใจกลางสมรภูมิ

"พี่น้อง! ตามฉันมา!"

อาเฉียงตาแดงก่ำ ตะโกนลั่นร้านอินเทอร์เน็ต น้ำลายกระเด็นไปโดนหน้าจอคอมพิวเตอร์เต็มไปหมด

เขาควบคุมตัวละครนักรบเกราะหนักที่ถือหอกยาว วิ่งตามหลังม้าศึกที่ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงสีดำของจ้าวเต๋อจู้ไปติดๆ

สายตาของเขา ทะลวงผ่านสมรภูมิอันวุ่นวาย ล็อกเป้าหมายไปที่ไอดีหนึ่งตั้งแต่แรกแล้ว

กระบี่ชี้เยี่ยนกุย

ซุนเผิง!

"ไอ้ซุน! พ่อแกมาแล้ว!"

อาเฉียงคำรามลั่น มือซ้ายรัวคีย์บอร์ดอย่างบ้าคลั่ง เตรียมจะพิมพ์ประโยคเยาะเย้ยนี้ส่งไปในช่องแชทสาธารณะ

แต่ทว่า เมื่อนิ้วชี้ข้างขวาของเขากระแทกลงบนปุ่มสเปซบาร์อย่างแรง เคอร์เซอร์บนหน้าจอกลับไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย

"หืม?"

อาเฉียงชะงักไปนิด ลองกดดูอีกสองสามครั้ง

ก็ยังนิ่งสนิท

"เชี่ย!"

เขาเพิ่งจะนึกขึ้นได้ ไฟโทสะพุ่งปรี๊ดขึ้นสมอง ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที หันไปตะโกนลั่นร้านอินเทอร์เน็ตไปทางเคาน์เตอร์

"พี่เจ้าของร้าน! พี่เจ้าของร้าน! คีย์บอร์ดพัง! ปุ่มสเปซบาร์กดไม่ติด!"

ท่ามกลางเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มและเสียงตะโกนด่าทอกันในร้านอินเทอร์เน็ต หัวที่เพิ่งตื่นนอนของเจ้าของร้านก็โผล่พ้นเคาน์เตอร์ขึ้นมา

"โวยวายอะไรนักหนา! พังก็คือพังนั่นแหละ!"

เจ้าของร้านแคะหูอย่างรำคาญ

"ช่วยไม่ได้ ช่วงนี้มีสาวๆ มาเล่น 《ออดิชั่น》 กันเยอะแยะ วันๆ เอาแต่ทุบสเปซบาร์กับปุ่มลูกศร คีย์บอร์ดสำรองของร้านโดนเอาไปใช้หมดแล้ว!"

"เถ้าแก่กำลังรีบสั่งคีย์บอร์ดลอตใหม่อยู่! นายย้ายไปเล่นเครื่องอื่นก่อนไป เร็วๆ เข้า!"

อาเฉียงโกรธจนปอดแทบระเบิด

《ออดิชั่น》?

นี่มันเวลาไหนกันแล้ว! พ่อกำลังทำศึกระดับชาติมูลค่าหลายสิบล้านอยู่นะเว้ย!

เขาสบถด่าพลางพุ่งตัวไปที่เครื่องคอมพิวเตอร์ที่ว่างอยู่ข้างๆ

"แม่งเอ๊ย รู้งี้ไม่น่ามาร้านนี้เลยวันนี้!"

"ยัยพวกผู้หญิงผลาญเงินเอ๊ย!"

...

ในช่วงเวลาไม่กี่สิบวินาทีที่อาเฉียงมัวแต่วุ่นวายกับการเปลี่ยนเครื่อง

สถานการณ์บนสมรภูมิ พลิกผันไปอย่างรวดเร็ว

ซุนเผิงสังเกตเห็นเงาร่างที่คุ้นเคยนั้น หยุดชะงักอย่างกะทันหันในกลุ่มคนที่กำลังพุ่งทะยานไปข้างหน้า ตั้งแต่แรกแล้ว

ยืนนิ่งเป็นเสาหินอยู่กับที่

มุมปากของเขายกยิ้มเยาะ มือทั้งสองข้างรัวคีย์บอร์ดพิมพ์ข้อความ แล้วส่งไปที่ช่องแชทสาธารณะทันที

[กองทัพป้าหวัง][กระบี่ชี้เยี่ยนกุย]: เป็นอะไรไปอาเฉียง? กลัวจนขาสั่นก้าวไม่ออกแล้วเหรอ?

ข้อความบรรทัดนี้ เหมือนหนามพิษ ที่ทิ่มแทงตาของผู้เล่น [ตำหนักหลงเยี่ยน] นับไม่ถ้วนในพริบตา

และก็ทิ่มแทงตาของอาเฉียง ที่เพิ่งจะล็อกอินเข้าเกมในเครื่องใหม่ด้วย

"ไอ้ซุนเผิง ไอ้ลูกหมาเอ๊ย!"

พออาเฉียงเห็นคำเยาะเย้ยบนหน้าจอ หน้าก็แดงก่ำเป็นลูกตำลึงสุก เขารีบพิมพ์ข้อความตอบกลับไปท้าทายอีกฝ่ายผ่านคอมพิวเตอร์เครื่องใหม่ทันที

"แน่จริงก็อย่าหนีนะเว้ย!"

"วันนี้ถ้าพ่อไม่อัดแกจนขี้แตก พ่อจะยอมเปลี่ยนนามสกุลเลย!"

เขาลืมไปจนหมดสิ้นว่าตัวเองเป็นแค่ทหารแนวหน้า ลืมเรื่องแทคติก ลืมคำสั่งไปซะสนิท

เขาควบคุมตัวละคร ฉีกตัวออกจากรูปขบวนทัพ พุ่งทะยานเข้าหาตำแหน่งของซุนเผิงอย่างบ้าเลือดราวกับวัวกระทิงที่ถูกยั่วโมโห

เพื่อนร่วมงานจากโรงงานอิเล็กทรอนิกส์อีกสองสามคนที่อยู่ด้านหลังเขา พอเห็นแบบนั้น ก็เลือดขึ้นหน้าพุ่งตามไปติดๆ

"พี่เฉียง! พวกเราช่วยเอง!"

"ฆ่าไอ้หลานเนรคุณนั่นให้ตาย!"

"กล้าดูถูกตำหนักหลงเยี่ยนของพวกเราเหรอ?"

...