บทที่ 34 คู่ต่อสู้ระดับจตุรเทพมาแล้ว!!
บทที่ 34 คู่ต่อสู้ระดับจตุรเทพมาแล้ว!!
วันต่อมา
ฉินเฟยขึ้นรถรับส่งพิเศษเพื่อมุ่งหน้าไปยังกองถ่ายรายการ
"อาจารย์ฉินเฟย ตอนนี้คุณดังเป็นพลุแตกเลยนะครับ บนอินเทอร์เน็ตมีแต่คนพูดถึงคุณกันเต็มไปหมดเลย!"
บนรถ ผู้กำกับรายการเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
"อย่างนั้นเหรอครับ?"
ฉินเฟยพลันนึกถึงคำพูดประโยคหนึ่งที่หวงป๋อเคยกล่าวเอาไว้ขึ้นมา
ตอนที่คุณยังไม่มีชื่อเสียง คนรอบข้างแทบจะไม่ชายตามองคุณด้วยซ้ำ
แต่เมื่อไหร่ที่คุณโด่งดังขึ้นมา คนรอบตัวจะกลายเป็นคนดีไปเสียหมด เดี๋ยวก็เข้ามาถามว่าหิวน้ำไหม หิวข้าวหรือเปล่า หรืออยากจะพักผ่อนสักหน่อยหรือไม่
วงการบันเทิงก็เหมือนบ่อต้มสีย้อมผ้าขนาดใหญ่ เป็นโลกที่สะท้อนความเป็นจริงอย่างถึงที่สุด
เมื่อเผชิญกับความหวังดีของผู้อื่น ฉินเฟยจะไม่ปฏิเสธ ทว่าในใจของเขาย่อมมีตาชั่งคอยชั่งน้ำหนัก และจะไม่ยอมสูญเสียความเป็นตัวเองไปเพราะเรื่องพรรค์นี้เด็ดขาด
"อาจารย์ฉินเฟยครับ อีกเดี๋ยวช่วยเซ็นลายเซ็นให้ผมหน่อยได้ไหมครับ? ลูกสาวผมชอบคุณมากๆ เลย!"
"ไม่มีปัญหาครับ"
ระหว่างที่พูดคุยกัน ฉินเฟยก็เดินทางมาถึงสถานที่บันทึกรายการแล้ว
"เทพธิดา!!!"
"ว้าว เทพธิดา!!"
"เทพธิดา ฉันรักคุณนะ วันนี้ต้องสู้ๆ นะคะ~~"
……
ฉินเฟยทักทายตอบกลับทีละคน เมื่อเดินมาถึงห้องโถงบนชั้นสอง เขาก็ถูกบรรดานักร้องคนอื่นๆ เข้ามารุมล้อมในทันที
"สารภาพมาซะ ฉินเฟย นายยังมีไม้ตายอะไรที่ยังไม่ได้งัดออกมาอีก งัดออกมาให้หมดเลยนะ!" เติ้งจื่อฉีส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ
หมอนี่จะเก่งกาจเกินไปแล้ว ร้องงิ้วได้ดีก็ว่าไปอย่าง แต่นี่ยังเล่นดนตรีพื้นบ้านได้คล่องแคล่วอีก!
ยังมีอะไรที่เขาทำไม่ได้อีกบ้างไหมเนี่ย?
"ฉันได้ยินมาว่าผู้อาวุโสฟางจินหลงก็ยังเอ่ยปากชมเธอเลยนะ ฉินเฟย อนาคตของเธอไร้ขีดจำกัดจริงๆ!" หานเหล่ยเอ่ยกลั้วหัวเราะ
ฟางจินหลงคือปรมาจารย์ในวงการ เป็นศิลปินอาวุโสที่จริงจังกับเรื่องดนตรีแบบไม่ยอมให้มีข้อผิดพลาดแม้แต่น้อย
การที่สามารถทำให้เขาเอ่ยปากชมออกมาได้ ก็แสดงให้เห็นแล้วว่าฉินเฟยคนนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ!
"เลิกพูดเถอะครับ เลิกพูดได้แล้ว ขืนพูดอีกผมคงต้องหน้าแดงแน่ๆ" ฉินเฟยหัวเราะแห้งๆ
จางเจี๋ยถามขึ้น "เตรียมตัวเป็นยังไงบ้าง? มั่นใจไหม?"
"ก็พอได้ครับ"
ฮวาเฉินอวี่ทำหน้าตัดพ้อ "ใช่สิ ทุกครั้งก็บอกว่าพอได้ แล้วหลังจากนั้นก็จับพวกเรากดลงไปขยี้กับพื้นเลย!"
เขาเพลียใจเหลือเกิน ทุกคนก็เป็นคนหนุ่มสาวเหมือนกัน คราวที่แล้วเขาได้อันดับสาม คราวก่อนหน้านั้นได้อันดับห้า
แต่ฉินเฟยกลับคว้าอันดับหนึ่งไปได้ทั้งสองครั้ง
ช่องว่างความห่างชั้นนี้!
ทำให้ฮวาเฉินอวี่รู้สึกไม่ยอมรับอย่างยิ่ง!
"ฮ่าๆๆๆๆ—"
ทุกคนพากันหัวเราะลั่น
หานหงกวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วเอ่ยกระซิบกระซาบว่า
"ได้ยินมาว่าคนที่มาในครั้งนี้ ดูเหมือนจะเป็นโจวฮวาเจี้ยนล่ะ!"
"อะไรนะ? โจวฮวาเจี้ยนเหรอ?"
"ไม่จริงน่า เป็นเขาจริงๆ เหรอเนี่ย!"
……
เติ้งจื่อฉีถึงกับตะลึงงัน
ในฐานะที่เป็นนักร้องจากเกาะฮ่องกงเหมือนกัน ตอนเด็กๆ เธอมักจะได้ยินพวกผู้ใหญ่พูดถึงโจวฮวาเจี้ยนอยู่บ่อยๆ!
เขาโด่งดังเกินไปแล้ว การปรากฏตัวของสี่จตุรเทพก็เพื่อมาสกัดกั้นเขา ทว่าลูกพี่คนนี้กลับใช้กำลังเพียงลำพังเอาชนะสี่จตุรเทพไปได้!
จนกลายมาเป็นสัญลักษณ์แห่งยุคสมัย!
[เพื่อน], [คนหลายใจ], [รักติดตาม], [ทำให้ฉันสุขและเศร้า]...
เพลงพวกนี้ล้วนเป็นเพลงระดับตำนานที่ทุกคนรู้จักกันดีทั้งนั้น!!
จางเจี๋ยหัวเราะหึๆ
"ยังไงซะเขาก็ไม่ได้มาท้าดวลพวกเราอยู่แล้ว ไม่เห็นต้องกลัว!"
สายตาของทุกคนล้วนหันไปมองทางฉินเฟย โดยไม่รู้ตัว ฉินเฟยดูเหมือนจะกลายเป็นศูนย์รวมจิตใจของพวกเขาไปแล้ว
แขกรับเชิญที่มา ล้วนแต่มาท้าดวลกับเขาทั้งนั้น!
"นั่นก็ไม่แน่หรอกครับ!"
ฉินเฟยหลุดหัวเราะออกมา "ถ้าเกิดผมจับได้การ์ดท้าดวล แล้วไปท้าดวลพี่ล่ะ?"
ทันทีที่พูดประโยคนี้ออกมา จางเจี๋ยก็เหมือนกับถูกบีบคอเอาไว้
"อาเฟยเอ๊ย เวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวรนะ นายเก่งขนาดนั้น ท้าดวลฉันไปจะมีความรู้สึกภาคภูมิใจอะไรกัน? ไปท้าดวลพี่หานหง กับลุงหานเหล่ยนู่นไป!"
"เฮ้ยๆๆ ไอ้เด็กนี่ ยังจะมาเบนเข็มความซวยมาให้คนอื่นอีกนะ!"
หานเหล่ยชักจะร้อนรน "เอาเป็นว่า อาเฟย นายไปท้าดวลหานหงก็แล้วกัน ฉันยังอยากมีชีวิตรอดต่อไปอีกสักสองรอบ"
ฮ่าๆๆๆๆ—
ทุกคนพากันหัวเราะลั่น
นี่ทุกคนกลัวฉินเฟยกันขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?
"หัวเราะอะไรกันอยู่เหรอ?"
หงเทาเดินเข้ามา เขามองไปทางฉินเฟย
"ต้องขอบคุณนายเลยนะ เรตติ้งรายการตอนที่แล้วของพวกเราทำลายสถิติไปแล้ว สูงที่สุดในอินเทอร์เน็ตเลยล่ะ!"
"นั่นก็เป็นเพราะผลงานของทุกคนแหละครับ"
ฉินเฟยกล่าวอย่างถ่อมตัว
"อืม—"
หงเทาพยักหน้า พูดตามตรง เมื่อต้องเผชิญหน้ากับฉินเฟยอีกครั้ง ในใจของเขากลับเกิดความรู้สึกยำเกรงขึ้นมาสายหนึ่ง!
ราวกับว่า—
คนที่เขาเผชิญหน้าอยู่ด้วยนั้นไม่ใช่วัยรุ่นคนหนึ่ง แต่เป็นปรมาจารย์ต่างหาก!
"อาจารย์ทุกท่านครับ ในมือของผมมีการ์ดอยู่ทั้งหมดหกใบ ด้านหลังหน้าตาเหมือนกันหมด ส่วนด้านหน้าจะมีอยู่แค่ใบเดียวเท่านั้นที่เขียนคำว่า 'ท้าดวล' เอาไว้ ใครที่จับได้ คนนั้นก็จะมีโอกาสหนึ่งครั้งในการท้าดวลนักร้องคนอื่นๆ ครับ!"
"การ์ดท้าดวล ไม่อนุญาตให้โอนสิทธิ์ และไม่อนุญาตให้สละสิทธิ์ไม่ใช้!"
"หากท้าดวลสำเร็จ ผู้ท้าดวลจะได้อยู่ต่อ ส่วนผู้ถูกท้าดวลต้องออกจากการแข่งขัน และในทางกลับกันก็เช่นเดียวกันครับ!"
"ขอให้ทุกคนจับการ์ดกันอย่างระมัดระวังนะครับ!"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น
นักร้องหลายคนก็เริ่มตัวสั่นงันงกกันแล้ว
บ้าเอ๊ย—
ระบบบ้าบออะไรกันเนี่ย!
พวกเราล้วนมาเพื่อร้องเพลงนะ ช่วยเลิกจัดอะไรที่มันโหดร้ายแบบนี้ตลอดเวลาจะได้ไหม!
เดี๋ยวก็จู่โจมสายฟ้าแลบ เดี๋ยวก็ท้าดวล ทำเอาพวกเราแต่ละคนพากันอกสั่นขวัญแขวนไปหมดแล้ว!
หานหงมองฉินเฟยแวบหนึ่ง "ตอนนี้ฉันหวังแค่อย่างเดียวว่าฉินเฟยจะจับไม่ได้การ์ดใบนี้!"
"ฉันเห็นด้วย!" เติ้งจื่อฉีพยักหน้ารับ
ส่วนฮวาเฉินอวี่กำลังครุ่นคิดว่า ในที่นี้มีใครบ้างที่เขาพอจะ PK ชนะได้?
เติ้งจื่อฉีเหรอ? ก็พอถูไถ
จางเจี๋ยเหรอ? ก็พอถูไถ
หานหง? หานเหล่ย? ถ้าสภาพร่างกายพร้อมก็อาจจะชนะได้
ฉินเฟยล่ะ? ข้ามเขาไปเถอะ หมอนี่เอาแต่ยิ้มแป้น คาดว่าครั้งนี้ก็คงจะพกความมั่นใจมาเต็มเปี่ยมอีกตามเคย
"เอาล่ะครับ ขอเชิญอาจารย์ทุกท่านโชว์การ์ดของพวกคุณได้เลยครับ!"
หงเทาพูดจบ ทั้งหกคนก็หงายการ์ดขึ้นมา
ล้วนเป็นหน้ากระดาษเปล่าสีขาวสะอาดตาทั้งสิ้น
ทว่า—
เมื่อมาถึงในมือของฉินเฟย เขากลับแสดงสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย
"เอ๊ะ? การ์ดท้าดวลอยู่กับผมเหรอ?"
เหล่านักร้อง: ……
เติ้งจื่อฉี: "ขอถามหน่อยค่ะ ตอนนี้ฉันขอถอนตัวยังทันไหมคะ?"
จางเจี๋ย: "อาเฟยเอ๊ย ขอร้องล่ะ ปล่อยให้พี่มีชีวิตรอดต่อไปอีกสักสองรอบเถอะนะ!"
หานเหล่ย: "จู่ๆ ก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ปิดเตาแก๊สที่บ้าน เอ้อ... พวกเธอรอฉันเดี๋ยวนะ"
หงเทาถึงกับมึนงง
พวกคุณ—
นี่มัน—
กำลังกลัวฉินเฟยกันอยู่เหรอเนี่ย????
……