บทที่ 869 เริ่มจัดจำหน่าย ยาเม็ดบำรุงพลัง

“หอสมบัติมังกรฟ้าไม่ใช่ว่าท่านเป็นคนดูแลหรือ? แล้วทำไมต้องไปปรึกษาคนอื่น?” อู๋เมิ่งเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกึ่งสงสัยกึ่งดูแคลน

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้ให้ความสำคัญกับคุนจื่อหยางที่ถูกเรียกว่าเจ้าเมือง

แม้ทั้งสองจะไม่มีความบาดหมางกันโดยตรง แต่ด้วยตำแหน่งที่ใกล้เคียงกันและความทะเยอทะยานของอู๋เมิ่งที่ต้องการก้าวข้ามตำแหน่งหน่วยเทียนหลง ทำให้เขามักเผยความหยิ่งทะนงออกมาโดยไม่ตั้งใจ

“ท่านพูดเช่นนี้ก็ไม่ถูก” น่าหลานชุนชิวส่ายหน้า

“ในหอสมบัติมังกรฟ้า ไม่ได้มีแค่ข้าเป็นเจ้าหอคนเดียว นอกจากนี้เรื่องนี้ยังต้องหารือกับคุนจื่อหยางด้วย”

“ทำไมถึงต้องหารือกับเขาด้วย?”

“การที่หอสมบัติมังกรฟ้าสามารถรวบรวมพืชวิญญาณจำนวนมหาศาลได้ในคราวเดียว ล้วนเป็นเพราะวิสัยทัศน์อันกว้างไกลของคุนจื่อหยาง เขาลงทุนเดินทางไปเจรจาด้วยตัวเอง”

“เดินทางไปเจรจา? แล้วพืชวิญญาณพวกนี้ได้มาจากที่ไหนกัน?” อู๋เมิ่งเริ่มแสดงความสนใจ

ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินข่าวเกี่ยวกับการตอบโต้ของหอสมบัติมังกรฟ้า ซึ่งดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับพืชวิญญาณ

“ท่านอู๋ เรื่องนี้ไม่สะดวกจะบอก เราค้าขายย่อมต้องรักษากฎเกณฑ์ของวงการ”

คำพูดนี้ทำให้อู๋เมิ่งขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว

เห็นได้ชัดว่าน่าหลานชุนชิวไม่ยอมให้เกียรติเขา แต่ด้วยสถานการณ์เขาก็ไม่อาจแสดงความไม่พอใจออกมาได้ จึงเพียงพูดว่า

“งั้นขอให้ท่านรีบให้คำตอบแก่หน่วยเทียนหลงโดยเร็วเถอะ”

“ท่านไม่ต้องกังวล”

น่าหลานชุนชิวยิ้มส่งอู๋เมิ่งออกไป

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้คิดจะปรึกษาคุนจื่อหยางเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย

การตัดสินใจว่าจะยืนข้างใครไม่ใช่เรื่องที่จะตอบตกลงได้ง่ายๆ

ประการแรก หลายฝ่ายยังคงจับตาดูและไม่เข้าใจว่าหอการค้าห้าธาตุ หอสมบัติมังกรฟ้า และหน่วยเทียนหลงกำลังจะทำอะไร

ประการที่สอง หอสมบัติมังกรฟ้าก็อยู่ในระหว่างรอข้อเสนอที่ดีที่สุด หากหน่วยเทียนหลงไม่มีสิ่งที่น่าดึงดูดใจมากพอ การจะให้พวกเขาเข้าร่วมโดยไม่มีเงื่อนไขนั้นเป็นไปไม่ได้

ยิ่งไปกว่านั้นในเวลานี้คุนจื่อหยางก็ไม่ได้อยู่ในจงโจว

...

“ท่านแม่ทัพเฉินพูดจริงหรือ?”

ในอีกสถานที่หนึ่งคุนจื่อหยางที่กำลังนั่งดื่มสุราพูดคุยพลางหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ก็ลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น

“เมื่อข้าเอ่ยปากแล้วย่อมต้องเป็นความจริง” เฉินโม่กล่าวพลางยิ้ม

สองเดือนที่ผ่านมา หอสมบัติมังกรฟ้าได้ขาผลพันหลงไปแล้วกว่า 30,000 ผล และผลต้าโจวอีก 3,000 ผล

รวมรายได้กว่า 800 ผลึกวิญญาณระดับสูง

ตามข้อตกลง หอสมบัติมังกรฟ้าเก็บค่าธรรมเนียมเพียง 10% ส่วนที่เหลือกว่า 720 ผลึกวิญญาณถูกส่งมอบให้เฉินโม่

...

ด้วยความสำเร็จเช่นนี้คุนจื่อหยางจึงมองเห็นศักยภาพในการร่วมมือกับเฉินโม่

“ท่านแม่ทัพ ท่านรู้หรือไม่ว่าสิ่งใดที่ทำให้หอการค้าทำกำไรได้มากที่สุด?” คุนจื่อหยางถาม

“ข้ายินดีรับฟัง”

“ในฐานะผู้ปกครองเมืองหลวงของจงโจวมานาน ข้าเคยเห็นสมบัติล้ำค่ามามากมาย ไม่ว่าจะเป็นอาวุธระดับสูง หรือสมบัติชั้นเลิศ แต่สิ่งเหล่านั้นเป็นของหายากและไม่สามารถหามาได้อีก ความพิเศษเช่นนี้ทำให้ราคาพุ่งสูง แต่ในระยะยาวมันเป็นเพียงส่วนเสริมเล็กๆสำหรับหอการค้าขนาดใหญ่”

คุนจื่อหยางหยุดเล็กน้อยก่อนกล่าวต่อ

“สิ่งที่สร้างกำไรได้อย่างแท้จริง คือพืชวิญญาณ ยาเม็ด และสมบัติวิเศษที่สามารถผลิตและจำหน่ายได้อย่างต่อเนื่อง”

เฉินโม่ฟังอย่างตั้งใจ

“ถ้าท่านสามารถจัดหายาเม็ดบำรุงพลังให้เราได้เดือนละ 100 เม็ด จะช่วยสร้างชื่อเสียงมหาศาลให้หอสมบัติมังกรฟ้า”

“จริงหรือ?”

“ท่านแม่ทัพอาจยังไม่รู้ ยาเม็ดบำรุงพลังแม้จะไม่ใช่ของแพงนัก ราคาประมาณ 40-60 ผลึกวิญญาณระดับกลางต่อเม็ด แต่ความต้องการในตลาดมีสูงมาก นักปรุงยาที่ผลิตได้มักใช้ในกลุ่มของตนเอง จึงแทบไม่มีวางขายในตลาด”

“ผู้ฝึกตนที่ต้องการยาเหล่านี้ล้วนมองว่านี่คือสมบัติล้ำค่าช่วยประหยัดเวลาฝึกตนไปได้หลายปี”

คุนจื่อหยางหยุดดื่มอีกครั้งก่อนกล่าวต่อ

“หากหอสมบัติมังกรฟ้าสามารถจัดจำหน่ายได้เดือนละ 100 เม็ดจะมีผู้ฝึกตนจำนวนมากมารอซื้ออย่างแน่นอน”

เฉินโม่ได้ยินดังนั้นดวงตาเขาเป็นประกาย

“เช่นนั้นท่านก็สามารถกระจายยาเม็ดไปตามสาขาต่างๆได้ ไม่จำเป็นต้องขายในที่เดียวและสามารถจัดการขายแบบจับสลากเพื่อสร้างความน่าสนใจ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้คุนจื่อหยางก็แสดงสีหน้าตื่นเต้น

“ท่านแม่ทัพ ช่างมีสายตายาวไกลยิ่งนัก!”

“ท่านยังสามารถประกาศการขายล่วงหน้าเพื่อดึงดูดผู้คนมาเพิ่ม ทำให้ผู้ฝึกตนที่มาร่วมจับสลากซื้อของอื่นด้วยความรู้สึก ‘มาแล้วก็ต้องได้อะไรติดมือ’”

คุนจื่อหยางหัวเราะเสียงดัง

“ท่านแม่ทัพ ข้ารู้สึกว่าท่านคืออัจฉริยะทางการค้า!”

เฉินโม่ยื่นกล่องหยกบรรจุยาเม็ดบำรุงพลัง 100 เม็ดให้คุนจื่อหยาง

“ยาเม็ดชุดนี้ขอมอบให้ท่าน จากนี้ไปท่านสามารถรับเพิ่มได้ทุกเดือนจาก ผู้อาวุโสเนี่ย”

คุนจื่อหยางรับกล่องมาด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะกล่าวหยอกล้อว่า

“ข้าอยากชวนท่านมาร่วมเป็นหุ้นส่วนหอสมบัติมังกรฟ้าจริงๆ”

“ไม่ล่ะ” เฉินโม่โบกมือ

“ข้าปลูกพืชวิญญาณเอง ปรุงยาเอง ขายเอง ขืนทำทุกอย่างคงเหนื่อยตาย พอให้คนอื่นได้กำไรบ้าง”

ทั้งสองหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

...

ระหว่างทางกลับคุนจื่อหยางหันไปถามหลิวหยู่หลินซึ่งติดตามเขามาด้วย

“เมื่อ 40 ปีก่อนเจ้าเคยบอกว่ารู้จักเขาตอนที่เขายังอยู่ขั้นสร้างรากฐานใช่หรือไม่?”

“ใช่แล้ว ข้าได้พบเขาครั้งแรกผ่านการแนะนำของ ผู้อาวุโสแห่งสำนักเนี่ยนหยู”

“ในเวลาเพียง 40 ปี เขาสามารถทะลุถึงขั้นเปลี่ยนจิตและกลายเป็นผู้ปกครองผิงตูโจว แถมยังได้รับการคุ้มครองจากหลัวจิ่วจง บุคคลเช่นนี้ไม่ธรรมดาเลย”

หลิวหยู่หลินพยักหน้าอย่างเห็นด้วยก่อนจะเอ่ยว่า

“แคว้นเป่ยโจวมีตำนานที่ขับเคลื่อนด้วย 9 วีรบุรุษ ข้าคิดว่าผิงตูโจวในมือของเขาอาจจะสามารถเทียบเคียงได้ในอนาคต”

“เจ้าเข้าใจถูกต้องแล้ว”

“ผู้ปลูกพืชวิญญาณ...พวกเขาคือรากฐานที่แท้จริงของโลกแห่งการฝึกตน”

(จบบท)