บทที่ 815 การถ่ายทอดพลังวิเศษเร่งการเติบโต
บทที่ 815 การถ่ายทอดพลังวิเศษเร่งการเติบโต
“ความหวังสุดท้ายอยู่ทางทิศเหนือ”
“ทิศเหนือ?” จี้จื่อโยวสะท้านขึ้นเล็กน้อย พลันนึกถึงเงาร่างหนึ่งในหัว
“ท่านเจ้าเมืองกำลังหมายถึงผิงตูโจวหรือ?”
“ข้ารู้เพียงแค่ว่าเป็นทิศเหนือ”
“เช่นนั้นเราควรทำอะไร?” รองเจ้าเมืองคนอื่น ๆ เอ่ยถามด้วยความสงสัย
คำตอบที่พวกเขาได้รับมีเพียงสี่คำ
“พยายามทำให้ดีที่สุด”
จี้จื่อโยวออกจากจวนเจ้าเมืองและกลับสถาบันหลิงหลง เขาคิดอยู่หลายรอบก่อนตัดสินใจเรียกตัวสวี่เมิ่งปินและเหยียนหยวนฉาง ซึ่งทั้งสองเคยมีปฏิสัมพันธ์กับเฉินโม่มาก่อน ไม่มีใครเหมาะสมที่จะถามไปมากกว่านี้
“เรามีวิธีฟื้นฟูค่ายกลส่งตัวไปผิงตูโจวไหม?”
ทันทีที่ได้ยินคำว่า “ผิงตูโจว” สวี่เมิ่งปินถึงกับตีหน้านิ่งไปเล็กน้อย จากนั้นกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงหดหู่ “ค่ายกลส่งตัวอยู่ในการควบคุมของสำนักเทียนกง หากต้องการซ่อมแซมหรือสร้างใหม่ จำเป็นต้องมีผู้ฝึกตนอยู่ทั้งสองฝั่ง”
“หมายความว่า คนจากผิงตูโจวต้องซ่อมแซมเองหรือไม่ก็ต้องเชิญผู้ฝึกตนจากสำนักเทียนกงทะลุผ่านรอยแยกเข้าไป?”
จี้จื่อโยวรู้คำตอบดีแต่ก็หวังจะได้ยินวิธีอื่น
“ท่านอาจารย์ เฉินโม่อาจจะยังไม่ตายใช่หรือไม่?” เหยียนหยวนฉางเอ่ยถาม
จี้จื่อโยวส่ายหน้า
“ข้าเองก็ไม่แน่ใจ การก่อกบฏในผิงตูโจวอาจเกี่ยวข้องกับหกลัทธิ เฉินโม่อยู่ขั้นปฐมภูมิที่ห้า หากเกิดการต่อสู้ใหญ่จริงๆคงไม่ง่ายที่จะรักษาชีวิตได้”
สวี่เมิ่งปินกลับแย้งอย่างหนักแน่น
“ข้าว่าเขายังอยู่แน่ เขาเป็นถึงผู้ปลูกพืชวิญญาณ ผู้มีพลังวิเศษไม่ว่าแคว้นใดก็ไม่มีทางฆ่าผู้ฝึกตนระดับปฐมภูมิที่มีพรสวรรค์แบบนี้”
“เจ้าช่วยไปสำนักเทียนกงสักครั้งดูเถอะว่าพอจะโน้มน้าวให้พวกเขาส่งคนมาซ่อมค่ายกลส่งตัวได้หรือไม่”
“ได้ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้” สวี่เมิ่งปินตอบรับทันที
“ฉินซี เป็นอย่างไรบ้างช่วงนี้?” จี้จื่อโยวเอ่ยถามขึ้นทันใด
“ข้ากำลังจะรายงานท่านอยู่พอดี ทุกอย่างปกติดี…จนกระทั่ง…”
“เกิดอะไรขึ้น?”
“โอวหยางตงชิงออกจากการปิดด่านแล้ว”
จี้จื่อโยวถอนหายใจเมื่อได้ยินชื่อ
“โอวหยางตงชิงทำอะไรหรือ?”
“เมื่อเดือนก่อน เขาตำหนิฉินซีและจวงฉางซือว่าเนรคุณ นั่งเสวยสุขในขณะที่เฉินโม่ไม่รู้เป็นตายร้ายดีและเขาพาทั้งสองไปยังรอยแยก”
“เขาคิดจะทะลุรอยแยกกลับไปผิงตูโจว?” สวี่เมิ่งปินอุทาน
“ใช่แล้ว!”
“โอวหยางตงชิงเป็นอัจฉริยะจริงๆหากเขาอยู่ที่เมืองหลิงหลงต่อไป อาจเติบโตขึ้นเป็นผู้เทียบเท่ากับเฉาหลิงยวิ่นในอนาคตได้”
เหยียนหยวนฉางเสริม
“เร่งมือเชื่อมต่อค่ายกลไปยังผิงตูโจวเถอะ”
......
เฉินโม่เปิดประตูมิติกลับไปยังวิหารหลักที่ยอดเขาหยินเยว่ พร้อมกับหนิงป๋อเฉียน วิหารแห่งนี้สามารถมองเห็นเมืองหยินเยว่ทั้งหมดเบื้องล่าง
เนื่องจากมีคำสั่งห้ามการบินภายในเมือง แม้แต่ผู้ฝึกตนขั้นเปลี่ยนจิตก็ต้องเดินตามถนนที่ถูกกำหนด
“เหลืออีกหนึ่งเดือน การคัดเลือกประจำปีจะเริ่มอีกแล้วใช่ไหม?” เฉินโม่พึมพำ
“เหลืออีก 33 วันขอรับ” หนิงป๋อเฉียนตอบ
เฉินโม่หันไปถามศิษย์ของตน
“อีกนานแค่ไหนถึงจะบรรลุขั้นต่อไป?”
“ข้าเองก็ยังไม่แน่ใจ ข้ารู้สึกเหมือนขาดบางสิ่งไป”
“คงเป็นความเข้าใจที่ลึกซึ้งเกี่ยวกับวิถีของวิญญาณพืชกระมัง”
“น่าจะใช่”
“สิบปีที่ผ่านมานี้เจ้ามีเวลาน้อยมากที่จะฝึกฝนความเข้าใจของตนเอง ต้องพึ่งยาบำรุงพลังมาตลอด” เฉินโม่ปลอบใจ
“จากนี้เจ้าควรปิดด่านฝึกให้บรรลุขั้นเปลี่ยนจิตโดยเร็ว”
“แต่ท่านอาจารย์ แล้วไร่วิญญาณกว่าหมื่นไร่เล่า?”
“เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องนั้น”
ศิษย์ทั้งสี่ของเขา หนิงป๋อเฉียนคือคนที่ทำงานหนักที่สุด นอกจากการถ่ายทอดพลังวิเศษและให้เขาทำงานอย่างไม่หยุดพัก ครึ่งหนึ่งของความรุ่งเรืองในเมืองหยินเยว่เกิดจากความทุ่มเทของเขา
“นี่คือการถ่ายทอดพลังวิเศษ รวมถึงวิธีจัดตั้งค่ายกลฟ้าฝนเป็นใจ” เฉินโม่กล่าวพร้อมส่งหยกบันทึกแก่หนิงป๋อเฉียน
หนิงป๋อเฉียนรู้สึกสงสัย ทำไมถึงมอบการบรรลุพลังวิเศษเพิ่มให้ แต่เมื่อสอดจิตเข้าไปสำรวจ เขาก็แทบตะลึงงัน
นี่คือพลังวิเศษ!
แท้จริงแล้วค่ายกลเป็นเพียงอุปกรณ์ประกอบ ส่วนที่สำคัญที่สุดคือพลังวิเศษ เร่งการเติบโต ที่ต้องใช้ร่วมกับค่ายกลถึงจะมีผล
พรสวรรค์ เพิ่มผลผลิตและเร่งการเติบโต สองพลังวิเศษนี้เปลี่ยนโฉมหน้าการพัฒนาของผิงตูโจวไปอย่างสิ้นเชิง ทำให้ผู้ฝึกตนจำนวนมากสามารถเข้าถึงพืชวิญญาณคุณภาพสูงได้มากขึ้น
หนิงป๋อเฉียนคิดถึงพรสวรรค์ การกลายพันธุ์ ของฉินซี ก็ไม่แน่ว่าพรสวรรค์นี้อาจเป็นการถ่ายทอดของอาจารย์เช่นกัน
ขณะนี้หนิงป๋อเฉียนอยู่ขั้นปฐมภูมิสูงสุด ทว่าก็ยังไม่อาจปลุกพลังวิเศษของตนเอง ความลำบากในการบรรลุเช่นนี้จะรู้ได้ก็แต่เพียงผู้ที่ผ่านประสบการณ์เองเท่านั้น
เขาพึ่งรู้ตอนนี้เองว่าพรสวรรค์ของอาจารย์นั้นยิ่งใหญ่น่าทึ่งเพียงใด ตอนที่เขายังไม่สำเร็จ พลังวิเศษถึงสี่ชนิดของอาจารย์ก็บรรลุแล้ว!
อาจารย์เข้าใจลึกซึ้งในวิถีแห่งพืชวิญญาณยิ่งกว่าผู้ใด ไม่ว่าจะเป็นการข้ามจากขั้นปฐมภูมิไปขั้นเปลี่ยนจิต อย่างเฉพาะเจาะจงขนาดที่แม้หวงอวี้ ใช้เวลากว่าสามปี แต่เขาทำสำเร็จเมื่อแปดปีก่อนโดยไม่มีอุปสรรคใดๆ
“ขอบพระคุณอาจารย์!” หนิงป๋อเฉียนกลับคืนสติแล้วคุกเข่าลงคารวะ
“ไปฝึกฝนให้สำเร็จเสียเถิด พรสวรรค์การรับรู้อย่างละเอียดของเจ้าถือเป็นพรสวรรค์ที่ดี เมื่อฝึกฝนจนเชี่ยวชาญแล้วเราจะสำรวจดินแดนลับยอดเขาร่องรอยเซียนดวงจันทร์มายาอีกครั้ง”
สามปีหลังจากได้รับผลพันหลง หนิงป๋อเฉียนก็ปลุกพรสวรรค์ การรับรู้อย่างละเอียด แต่สิบปีแห่งการเดินทางทำให้มีเวลาน้อยในการฝึกฝน จนกระทั่งถึงเวลานี้ที่พรสวรรค์ในการเข้าใจอย่างลึกซึ้งนี้ได้รับการพัฒนาอย่างเต็มที่
ศิษย์หลักทุกคนในยอดเขามั่วไถในตอนนี้ล้วนมีรากวิญญาณฟ้าและทุกคนล้วนปลุกพรสวรรค์อย่างน้อยหนึ่งชนิด
เฉินโม่ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้นเช่นกัน
(จบบท)