บทที่ 871 ลูกจ้างร้านเถ้าแก่น้อยสวี่พกมีดหมาป่าสวรรค์เป่ยเฉินกันทุกคน! 2 (ฟรี)

ความเคลื่อนไหวจากทางฝั่งนั้นดึงดูดความสนใจของคนอื่นๆ ในพริบตา

วินาทีที่กล่องไม้ถูกยกออกมา มันก็แผ่ไอเย็นยะเยือกกระจายไปทั่วบริเวณ

หากขยับเข้าไปใกล้ๆ ก็จะสัมผัสได้ถึงสายลมเย็นฉ่ำที่พัดโชยมาจากทางกล่องใบนั้น

"เย็นเจี๊ยบเลยแฮะ..."

"พวกนายรู้สึกถึงลมที่พัดมาจากตรงนั้นไหม"

ลูกค้าที่นั่งอยู่โซนบาร์สัมผัสได้ชัดเจนที่สุด พวกเขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าตอนที่พวกเด็กๆ วางกล่องไม้ลงบนเคาน์เตอร์ กล่องใบนั้นก็เอาแต่แผ่ไอเย็นออกมาไม่หยุด

ถึงแม้ในร้านจะเปิดแอร์และทุกคนก็สวมเสื้อโค้ตบุนวมตัวหนาเตอะ ทว่าอุณหภูมิกลับลดฮวบลงไปหลายองศาในชั่วพริบตา

"เย็นสบายดีแฮะ"

"ตอนแรกฉันยังกะจะถอดเสื้อกันหนาวออกอยู่เลย ก็ในร้านเล่นเปิดแอร์ซะขนาดนี้นี่นา"

ลูกค้าที่นั่งอยู่ตรงบาร์ชะงักมือที่กำลังจะถอดเสื้อกันหนาว "แต่ดูทรงแล้วตอนนี้คงไม่ต้องถอดแล้วล่ะ อุณหภูมิกำลังพอดีเลย"

พอใส่เสื้อโค้ตบุนวมเอาไว้ก็กลายเป็นอุณหภูมิที่กำลังเย็นสบายไม่หนาวไม่ร้อนจนเกินไป

อุณหภูมิในห้องโถงใหญ่ลดฮวบจากสามสิบองศาลงมาเหลือแค่ไม่กี่องศาอย่างน่าเหลือเชื่อ

ทุกคนต่างพากันซุบซิบนินทา

เมื่อเห็นท่าทางลึกลับซับซ้อนของพวกเด็กๆ สตรีมเมอร์ต้านหลงที่ตอนแรกกะจะมาแค่กินข้าวชิลๆ ก็รีบกดเปิดไลฟ์สดทันที

ทันทีที่เปิดไลฟ์ บรรดาแฟนคลับที่กดเข้ามาพอมองเห็นฉากหลัง ก็พากันส่งเสียงโอดครวญด้วยความอิจฉาตาร้อน

[เชี่ย! พี่หลง แอบมากินของอร่อยคนเดียวเหรอเนี่ย ไม่ใจเลยว่ะลูกพี่!]

[ไปจองคิวได้ตั้งแต่ตอนไหนวะเนี่ย วันนี้พวกเราแห่กันมาตั้งแต่ไก่โห่ แต่ดันได้แค่นั่งแกร่วอยู่ร้านข้างๆ โชคดีนะที่อูด้งหิมะตกหนักราคาถูก แถมยังมีนักศึกษาจากเมืองซงหนานมาช่วยทำอูด้งหิมะตกหนักให้กินด้วย!]

[ฉันก็กำลังซดอูด้งชามเดียวกันอยู่นี่แหละ อิจฉาชะมัดที่ได้ไปนั่งอยู่ในสถานที่จริง! ได้ข่าวว่าวันนี้เถ้าแก่น้อยสวี่จะเข้าร้านไม่ใช่เหรอ]

ต้าหลงเอ่ยยืนยันข้อสันนิษฐานของพวกเขา

"ถูกต้องแล้ว"

"ดูเหมือนว่าวันนี้อาจารย์เสี่ยวสวี่จะเข้ามาที่ร้านจริงๆ"

"แต่ว่านะ..." เขาทำหน้าตาขึงขังลึกลับ พลางแพนกล้องไปทางกล่องไม้ใบนั้น "ที่ฉันเปิดไลฟ์วันนี้ก็เพื่อจะมาแชร์ให้พวกนายดู วันนี้ต้องมีเซอร์ไพรส์ชุดใหญ่แน่ๆ! ขอบอกไว้เลยนะ!"

"วันนี้ลูกศิษย์ทั้งสิบห้าคนมากันครบทีม! แถมยังแบกกล่องใบเบ้อเริ่มมาด้วย!"

"กล่องใบนี้ต้องไม่ธรรมดาชัวร์ป้าบ!"

เขาพูดจ้อไม่หยุดเพื่อทวงความดีความชอบจากแฟนคลับ พลางตบหน้าอกตัวเองฉาดใหญ่ "วันนี้มีคนมาฉลองวันเกิด แถมเถ้าแก่น้อยสวี่ก็จะมา ลูกศิษย์ยอดกุ๊กทั้งสิบห้าคนก็มารวมตัวกันครบแก๊ง แล้วยังมีกล่องปริศนานี่อีก! ฉันดันโชคดีได้นั่งตรงบาร์พอดี! เดี๋ยวจะไลฟ์ให้ดูแบบเกาะติดขอบสนามไปเลย!"

"ฉันดีกับพวกนายขนาดไหน คิดดูเอาเองก็แล้วกัน!"

นี่มันคือการเอาใจใส่แฟนคลับแบบสุดลิ่มทิ่มประตูไปเลย!

...

ตอนแรกที่แฟนคลับเห็นกล่องไม้ พวกเขาก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันมีอะไรพิเศษ

ดูยังไงมันก็เป็นแค่กล่องไม้ธรรมดาๆ ใบหนึ่งเท่านั้น

วางแหมะอยู่ตรงนั้นไม่ได้ดูสะดุดตาอะไรเลย

มองเผินๆ ก็เหมือนกล่องใส่ผักใส่ปลาตามข้างทางทั่วไป

[ข้างในเป็นวัตถุดิบหรือเปล่า น่าจะมีเมนูใหม่แหงๆ]

[ถึงจะไม่ได้ดูลึกลับซับซ้อนอะไร แต่ถ้ามีเมนูใหม่ก็ถือว่าแจ่มแมวไปเลย... อิจฉาโว้ย!]

[อิจฉาเหมือนกัน แต่ได้มานั่งเฝ้าหน้าจอรอประทานพรดูเถ้าแก่น้อยสวี่ทำอาหารก็ฟินแล้ว! ตั้งแต่เถ้าแก่น้อยสวี่ไปแข่ง ช่วงนี้ก็ไม่ค่อยได้เข้าร้านเลย!]

หลังจากที่ต้าหลงเปิดไลฟ์ ลูกค้าคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ ก็พากันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดไลฟ์และอัดคลิปวิดีโอกันเป็นแถว

ทุกกล้องต่างโฟกัสไปที่กล่องใบนั้นเป็นจุดเดียว

เมื่อเห็นว่าคนในไลฟ์ยังไม่ตระหนักถึงความพิเศษของกล่องใบนี้ ต้าหลงก็ทำหน้าลึกลับซับซ้อน "พวกนายนี่มันไม่รู้อะไรซะแล้ว"

[???]

[ไม่รู้อะไรวะ กล่องใบนี้นอกจากใส่ของกินแล้วมันจะไปใส่อะไรได้อีก]

"ไม่ใช่ของกินแน่นอน"

ต้าหลงฟันธงฉับ "ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ตรงนี้ ยังสัมผัสได้ถึงลมเย็นๆ ที่แผ่ออกมาจากกล่องใบนั้นเลย"

เขาลองขยับเข้าไปใกล้ๆ เพื่อสัมผัสดู

ลมเย็นระลอกนั้นยิ่งพัดมาปะทะผิวชัดเจนขึ้นไปอีก

"ลมมันเย็นยะเยือกเลยล่ะ"

"หยั่งกับมีก้อนน้ำแข็งก้อนเบ้อเริ่มอยู่ข้างในงั้นแหละ"

"ไม่ข้างในเป็นน้ำแข็ง ก็ต้องเป็น..."

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบประโยค ก็มีเสียงใครบางคนกรีดร้องขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น "เถ้าแก่น้อยสวี่มาแล้ว!"

"อาจารย์เสี่ยวสวี่!"

"กรี๊ดดดด! วันนี้เถ้าแก่น้อยสวี่มาจริงๆ ด้วย! ต้องมีเมนูใหม่ชัวร์ป้าบ!"

สวี่โจวเดินนำหน้าเข้ามา โดยมีคนช่วยแบกปลาไท่ตามหลังมาอีกห้าสิบตัว

ปลาไท่หนึ่งตัวหนักสิบชั่ง

ปลาไท่ห้าสิบตัว ถ้ากินแบบประหยัดๆ หน่อยก็คงพอเลี้ยงคนได้สักพันคน ถึงจะตกคนละครึ่งชั่งก็เถอะ

แต่ถ้าเอามาแล่เป็นแผ่นบางเฉียบ ปริมาณมันก็ถือว่าเยอะเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน

...

ถึงแม้เมนูนี้เขาจะยังไม่ได้เรียนรู้จากระบบ

ทว่าสวี่โจวก็ยืนดูเลออนทำมาตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่จำเป็นต้องเรียนรู้เลยสักนิด แค่มองปราดเดียวก็ทำเป็นแล้ว

เพราะแก่นแท้ของอาหารจานนี้มีแค่ทักษะการใช้มีดกับน้ำจิ้มเท่านั้น พื้นฐานของมันก็คือซาซิมินั่นแหละ

"อาจารย์เสี่ยวสวี่ครับ ปลาพวกนี้จะให้เอาไปไว้ไหนดีครับ"

ตอนที่พวกเขาวางปลาลงตรงหน้าประตู ก็เกิดอาการลังเลขึ้นมา

"เอาไปเก็บในโกดังไหมครับ"

"หรือว่า..."

ถึงแม้โกดังจะพอมีพื้นที่ว่าง แต่ปลาตั้งห้าสิบตัวขืนยัดเข้าไปคงได้ล้นทะลักโกดังแน่ๆ

"ไม่ต้องหรอก"

"วางแหมะไว้ข้างประตูนี่แหละ"

"เดี๋ยวค่อยทยอยจัดการไปทีละตัว"

คนที่ช่วยแบกปลามาล้วนเป็นพนักงานในร้านและนักศึกษาจากเมืองซงหนานที่ถูกจ้างมาเป็นพนักงานพาร์ตไทม์เฉพาะกิจในวันนี้

พอได้ยินว่าจะให้มาช่วยงานคืนนี้ พวกเขาก็รีบเสนอตัวกันอย่างกระตือรือร้น

ก็แหงล่ะ คืนนี้มีเมนูใหม่นี่นา!

อาจารย์เสี่ยวสวี่รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะแล้วว่า

หลังจากเลิกงานคืนนี้ พนักงานทุกคนที่อยากกินก็จะได้กินอาหารพนักงาน!

ค่าจ้างพาร์ตไทม์น่ะไม่สำคัญหรอก!

แต่นี่มันคืออาหารพนักงานฝีมืออาจารย์เสี่ยวสวี่เชียวนะ!

แค่คิดก็ฮึกเหิมจนพลังงานล้นปรี่แล้ว

ในระหว่างที่รอสวี่โจวเดินทางมาถึง ลูกค้าคนอื่นๆ ในร้านก็สัมผัสได้ถึงอาการคันไม้คันมือของพวกจางว่านชิวอย่างชัดเจน

เฉินเล่อเล่อเป็นคนที่เก็บอาการไม่อยู่ที่สุด

เขาเอาแต่ปรายตามองกล่องไม้ใบนั้นอยู่หลายรอบ

สีหน้ากระวนกระวายใจแบบนั้น แค่มองด้วยตาเปล่าก็รู้แล้วว่ากล่องใบนั้นต้องมีซัมติงแน่ๆ

เมื่อคนอื่นๆ สังเกตเห็น ความอยากรู้อยากเห็นก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที

[ตกลงว่าในกล่องนั่นมันมีอะไรกันแน่วะ]

[น้ำแข็งเหรอ]

[ไม่มีทาง! ถ้าเป็นแค่น้ำแข็ง เฉินเล่อเล่อจะทำสายตาแบบนั้นได้ยังไง พวกนายเห็นหน้าเขาเมื่อกี้ไหม]

[ฉันก็เห็น สายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังแถมยังดูภูมิใจสุดๆ แบบนั้น ถ้าเป็นแค่น้ำแข็งจะเป็นไปได้ยังไง แถมพวกเขายังมากันพร้อมหน้าพร้อมตาขนาดนี้...]

ในระหว่างที่ทุกคนกำลังคาดเดากันไปต่างๆ นานา จู่ๆ ก็มีความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัว

ทว่าเพียงไม่นาน ความคิดนั้นก็ถูกปัดตกไป

ในมังงะ มีดหมาป่าสวรรค์เป่ยเฉินน่ะใช้ได้แค่ครั้งเดียวก็แตกสลาย แถมยังทำให้มือคนใช้ถูกหิมะกัดอีกต่างหาก

อาจารย์เสี่ยวสวี่จะยอมให้ลูกศิษย์ตัวเองมาเสี่ยงอันตรายแบบนี้ได้ยังไง นี่มันไม่ใช่สไตล์ของเขาเลยสักนิด!

พวกเขาต้องคิดมากไปเองแน่ๆ!

ของข้างในนั้นจะเป็นมีดหมาป่าสวรรค์เป่ยเฉินไปได้ยังไงกัน

สวี่โจวเดินเข้ามาในร้าน เขามองกล้องไลฟ์สดโดยไม่ได้พูดอะไร

ก่อนจะกวาดสายตามองลูกศิษย์ทั้งสิบห้าคน

"เตรียมตัวพร้อมหรือยัง"

"พร้อมแล้วครับอาจารย์!"

"พวกเราพร้อมแล้วครับ!"

"สวมถุงมือเรียบร้อยแล้วใช่ไหม"

สวี่โจวเอ่ยกำชับอีกรอบ "ต้องสวมถุงมือให้คลุมมือมิดชิด ห้ามมีข้อผิดพลาดเด็ดขาดนะ!"

สีหน้าขึงขังจริงจังของเขา ทำเอาคนที่อยู่ในเหตุการณ์ถึงกับใจหายวาบ

สวมถุงมือเหรอ

หรือว่า...

เป็นไปตามคาด!

วินาทีต่อมา เสียงของสวี่โจวก็ดังขึ้น "เปิดกล่อง เอามีดออกมาได้เลย!"

"ให้ทุกคนได้เปิดหูเปิดตาดูหน่อย ว่ามีดหมาป่าสวรรค์เป่ยเฉินมันเป็นยังไง!"

สิ้นคำพูดประโยคนั้น

บรรยากาศในร้านก็เงียบกริบเป็นเป่าสาก

แววตาของทุกคนแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกตกใจ พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึก

ยืนอึ้งแดกกันไปเป็นแถบๆ

เดี๋ยวก่อนนะ!

นี่มันสถานการณ์อะไรกันเนี่ย! มีดหมาป่าสวรรค์เป่ยเฉินเหรอ

ของในกล่องนั่นจะเป็นมีดหมาป่าสวรรค์เป่ยเฉินจริงๆ ไปได้ยังไง!

ชาวเน็ตในไลฟ์สดแทบจะคลุ้มคลั่ง

ทุกคนพากันรัวคอมเมนต์จนหน้าจอแทบแตก!

ต้าหลงถึงกับสมองรวน เขารีบหันไปถามย้ำกับสวี่โจวตามสัญชาตญาณ

"อาจารย์เสี่ยวสวี่ครับ คุณหมายความว่า..."

"มันคือมีดหมาป่าสวรรค์เป่ยเฉินในมังงะเรื่องนั้นเหรอครับ"

จะเป็นไปได้ยังไงกัน!

ในมังงะมันคือมีดที่ตีขึ้นมาจากน้ำแข็งเลยนะ!

แถมยังคมกริบสุดๆ อีกต่างหาก!

ในชีวิตจริงมันจะทำแบบนั้นได้ยังไง

มีดน้ำแข็งในชีวิตจริงจะตีให้บางเฉียบแถมยังมีเอฟเฟกต์พิเศษแบบนั้นได้ยังไงกัน

สวี่โจวมองดูท่าทางหายใจหอบถี่ของทุกคน เขาก็ไม่ได้เล่นตัวให้เสียเวลา พยักหน้ารับตรงๆ "ถูกต้องครับ"

"มันคือมีดหมาป่าสวรรค์เป่ยเฉินในมังงะนั่นแหละครับ"

"มีดเล่มนี้มีอยู่จริงครับ"

"ตั้งแต่นี้ต่อไป พวกเราจะใช้มีดเล่มนี้ในร้านครับ"

"ถึงแม้มันจะใช้งานได้แค่วันเดียวแล้วก็แตกสลายไป แต่ก็ถือว่าทนทานกว่าในมังงะอยู่หน่อยล่ะนะ"

ทุกคน: "!!!!!!"

อะไรนะ!

มีดหมาป่าสวรรค์เป่ยเฉินในมังงะมีอยู่จริงงั้นเหรอ!

ถ้ามีดหมาป่าสวรรค์เป่ยเฉินในมังงะมีอยู่จริง!

งั้นก็แปลว่ามีดทุกเล่มที่โผล่มาในมังงะก็มีอยู่จริงหมดเลยน่ะสิ

หรือว่าอาจารย์เสี่ยวสวี่จะมีอาวุธเทพชิ้นอื่นครอบครองอยู่อีก

ทุกคนรู้สึกราวกับถูกข้อมูลพวกนี้กระหน่ำทุบหัวจนมึนงงไปหมดแล้ว