บทที่ 667 ความหยิ่งยโสของผู้ฝึกตนจงโจว

หลังจากนั้นไม่นานเฉินโม่ก็กลับมาที่ฟองอากาศที่เมื่อครู่ยังว่างเปล่า

ในตอนนี้เขายังคงรู้สึกหวาดหวั่น

เขาไม่คาดคิดว่าเพียงการพบกันครั้งเดียวโดยที่ยังไม่ทันได้ถามอะไรมากมายอีกฝ่ายกลับเลือกลงมือทันที

โชคดีที่เขามีความระแวดระวังตั้งแต่แรกที่เห็นอีกฝ่ายไม่เช่นนั้นเขาอาจถูกหลอกลวงได้!

สำหรับสำนักเสินหนงและสถาบันสัตว์วิเศษซึ่งเป็นสำนักเซียนที่แข็งแกร่งและพิเศษเฉพาะย่อมมีวิธีการหลากหลาย เฉินโม่คาดว่าถึงแม้เขาจะเจาะฟองอากาศของอีกฝ่ายก็อาจไม่สามารถจัดกรกับเยี่ยนเซียวเซียวได้อย่างที่คิด

เมื่อใจเย็นลงเฉินโม่ก็ไม่รีบร้อนที่จะลงมืออีกครั้ง

เขาคิดทบทวนและตัดสินใจเปลี่ยนกลยุทธ์!

ในเมื่อการเข้าไปในฟองอากาศมีความเสี่ยงการเจาะฟองอากาศจากภายนอกจึงเป็นวิธีที่ถูกต้อง

แต่หากเขาต้องลงมือในน้ำ พลังวิชาของเหยี่ยวพายุ ที่ใช้พลังของลมเร็วจะใช้ไม่ได้ ดังนั้นเขาต้องพิจารณาหาวิธีอื่น

จากที่เห็นตอนนี้แม้เพียงพบกับผู้ฝึกตนไม่กี่คน แต่ละคนก็แข็งแกร่งอย่างมากหากต้องสู้ตรงๆ โอกาสที่เขาจะชนะก็น้อยนัก!

หลังจากใช้เวลาครึ่งชั่วโมงในการเตรียมตัวเฉินโม่ตัดสินใจใช้ดาบมังกรแท้จริงเพื่อเจาะฟองอากาศ

ด้วยการใช้พรสวรรค์ในน้ำเฉินโม่สอดส่องเป้าหมายใหม่และไม่นานก็พบมัน

เขาจับดาบเจินหลงแล้วใช้วิชาสลายร่างเทพมาร พุ่งไปด้วยความเร็วสูงสุดขณะที่ยังไม่ทันแตะต้องฟองอากาศ วิชาดาบมังกรแท้จริงระดับสำเร็จพลันก่อให้เกิดกระแสน้ำขนาดใหญ่ ผสานกับพลังของอาวุธสมบัติระดับกลางโจมตีฟองอากาศอย่างรุนแรง!

ในทันทีฟองอากาศซึ่งไม่เปราะบางก็แตกออก

ผู้ฝึกตนที่อยู่ภายในฟองอากาศและกำลังคิดหาทางแก้ไขตกลงไปในน้ำทันที

อีกฝ่ายรู้สึกได้ว่ามีบางคนเล่นงานเขา แต่ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการต้านทานการกัดกร่อนของน้ำทะเลและหาที่หลบภัยใหม่ให้ได้ก่อน

เฉินโม่ไม่สนใจอีกฝ่ายแต่กลับเข้าไปในฟองอากาศอีกครั้ง

การใช้วิชาในน้ำเป็นสิ่งที่สิ้นเปลืองพลังอย่างมาก

แม้ว่าในสภาพแยกร่าง ร่างกายของเขาก็ยังถูกกัดกร่อนเช่นกันโชคดีที่ลักษณะพิเศษของฟองอากาศทำให้เมื่อเขาเข้ามาทันเวลาเขาสามารถขับไล่ของเหลวที่แปลกประหลาดออกจากร่างกาย และฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว!

หลังจากที่ปรับตัวเสร็จเฉินโม่ลงมืออีกครั้ง

หลายต่อหลายครั้ง ภายในเวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงฟองอากาศที่ลอยอยู่รอบๆและมีคนอยู่ในนั้นเกือบทั้งหมดถูกเขาเจาะจนแตก

รวมถึงเยี่ยนเซียวเซียวศิษย์ของสถาบันสัตว์วิเศษที่เกือบลงมือทำร้ายเขาเมื่อครู่

...

ในขณะเดียวกัน ผู้ฝึกตนหญิงขั้นทองที่เคยพาเฉินโม่มาก็กลับไปยังวิหารกลางของหน่วยเทียนหลง

ในเขตเมืองหลวงของแคว้น หน่วยทั้งหกถือเป็นสถานที่ที่มีความหรูหราและมีความเข้มงวดสูงที่สุด

แม้แต่สถาปัตยกรรมทุกแห่งก็มีประวัติและความเป็นมาอย่างลึกซึ้ง

วิหารโบราณของหน่วยเทียนหลงที่พวกเขาอยู่เรียกว่าวิหารโบราณชูราซึ่งถูกย้ายมาจากแดนลับที่ถูกปิดผนึกมานับหมื่นปี

หน้าวิหารโบราณมีบ่อน้ำหนึ่งบ่อ

บ่อน้ำนี้มีคุณสมบัติเทียบได้กับสมบัติเซียน

ปากบ่อน้ำแม้จะกว้างเพียงห้าฟุตแต่ภายในกลับลึกไร้ขอบเขต

ใครที่ตกลงไปจะรู้สึกเหมือนตกลงไปในมหาสมุทรไร้สิ้นสุดไม่สามารถขยับตัวได้

ที่พิเศษที่สุดก็คือน้ำในบ่อนี้ไม่เพียงแค่ปิดกั้นการรับรู้ของจิตวิญญาณแต่ยังมีฤทธิ์กัดกร่อนร่างกายของผู้ฝึกตนอีกด้วย

การใช้น้ำในบ่อนี้เพื่อปรุงยาพิเศษจะให้ผลลัพธ์ที่ยอดเยี่ยม

แต่ผู้ฝึกตนที่แช่อยู่ในน้ำนี้นานเกินไปจะถูกปิดกั้นพลังจนหมดสติ และหากไม่มีใครมาช่วยพวกเขาอาจเสียชีวิตได้ในที่สุด!

ในขณะนี้มีเจ็ดถึงแปดคนที่นอนอยู่มุมหนึ่งของบ่อน้ำนี้

หนึ่งในนั้นก็คือหลงจื้อที่ได้ปะทะกับเฉินโม่เมื่อครู่

"เจ้านั่นชื่ออะไร?"

ผู้ถามเป็นชายที่สวมเสื้อคลุมสีม่วงและมีหยกแขวนอยู่ที่เอวซึ่งสลักคำว่า “เทียนหลง”

ผู้ฝึกตนในหน่วยเทียนหลงมีจำนวนมากแต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะมีสิทธิ์แขวนหยก

ผู้ที่สามารถแขวนหยกได้ต้องมีพลังระดับปฐมภูมิขึ้นไปเท่านั้น

ภายในหกลัทธินี้มีลำดับชั้นที่เคร่งครัดมาก

ผู้ที่มีตำแหน่งสูงสุดจะถูกเรียกว่าผู้คุม หน่วยเทียนหลงซึ่งควบคุมกฎหมายนั้นจะเรียกผู้คุมกฎหมาย

ผู้ฝึกตนที่มีตำแหน่งผู้คุมจะต้องมีพลังอย่างน้อยที่ระดับหลอมรวม

โดยทั่วไปพวกเขาจะไม่ปรากฏตัวยกเว้นในกรณีที่มีเรื่องสำคัญในหน่วยเท่านั้น

ในระดับล่างจะมีตำแหน่งหัวหน้าผู้ตรวจซึ่งต้องมีพลังอย่างน้อยที่ระดับเปลี่ยนจิต

งานในหน่วยเทียนหลงส่วนใหญ่จะถูกดูแลโดยหัวหน้าผู้ตรวจเหล่านี้

ผู้ถามในตอนนี้คือนายทหารของหน่วยชื่ออู๋เมิ่ง

เมื่อได้ยินคำถามผู้ใต้บังคับบัญชาก็ตอบทันทีว่า

"เขาชื่อเฉินโม่มาจากผิงตูโจว ดูเหมือนจะถูกนำมาโดยจางเจี๋ยหนึ่งในเหล่าแม่ทัพของที่นั่น"

"มาจากผิงตูโจว?" อู๋เมิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย

"เมื่อไม่กี่ปีก่อนแดนลับเสินหนงปรากฏขึ้นที่ผิงตูโจว สำนักเสินหนงยังเปิดค่ายกลส่งตัวไปที่นั่นดูเหมือนเจ้านี่จะได้รับสืบทอดบางอย่างมา" อีกคนหนึ่งอธิบาย

อู๋เมิ่งพยักหน้า

ถ้าเป็นแบบนั้นก็สมเหตุสมผล

ดินแดนที่แร้นแค้นเช่นนั้นไม่ว่าจะเป็นวิชาหรือพลังยังคง

ธรรมดามากไม่น่าจะมีใครมีวิชาลับที่ใช้เคลื่อนย้ายในน้ำลึกเช่นนี้ได้

แต่ถ้าเป็นเพราะได้รับสืบทอดจากแดนลับเสินหนงมันก็เป็นไปได้

“เจ้านี่ก็ฉลาดดีนะ รู้จักใช้ประโยชน์จากความสามารถของตนเองเอาชนะคู่แข่งทีละคน” อู๋เมิ่งกล่าวชมแต่ก็เหมือนยิ้มเยาะในที

จากนั้นเหล่าผู้ชมที่ล้อมรอบก็พากันเห็นด้วย

แต่เสียงหนึ่งกลับดังขึ้นขัดจังหวะ

"ในดินแดนแบบนั้นใครที่สามารถเติบโตมาได้ ก็มักจะเป็นพวกเจ้าเล่ห์ ต่างจากพวกตระกูลเซียนที่จงโจวซึ่งเต็มไปด้วยความซื่อสัตย์ ย่อมเสียเปรียบเป็นธรรมดา"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้แม้แต่อู๋เมิ่งก็พยักหน้าอย่างไม่รู้ตัว

พวกเขาไม่รู้เลยว่า ไม่ว่าจะเป็นหลงจื้อที่ลงมือทันทีที่พบหน้า หรือเยี่ยนเซียวเซียวที่ใช้การทักทายเป็นข้ออ้างในการโจมตีลับใครเล่าที่ไม่ได้เป็นเช่นนั้น?

ทั้งหมดนี้ก็แค่ความลำเอียงของผู้ฝึกตนจากจงโจวเท่านั้น

...

ในเวลาไม่นานฟองอากาศภายในรัศมีตรวจจับของเฉินโม่เกือบถูกเขาเจาะจนหมด

แต่ในขณะเดียวกันเขาก็สังเกตได้ว่า

ฟองอากาศเหล่านี้ไม่ได้หายไปเมื่อเจาะแล้ว แต่กลับมีฟองใหม่เกิดขึ้นในน้ำเป็นระยะๆบางฟองอยู่ใกล้ผู้ฝึกตนบางฟองอยู่ไกลออกไป

ดังนั้นการเจาะฟองทั้งหมดจึงเป็นไปไม่ได้!

แต่การทำให้อีกฝ่ายไม่มีเวลาหายใจเฉินโม่ยังทำได้อยู่

เมื่อเห็นผู้ฝึกตนเหล่านั้นตกลงไปในน้ำจากนั้นหมดสติและสุดท้ายก็หายไปในอากาศเฉยๆเฉินโม่ก็ถือว่าจัดการศัตรูได้

ใช้เวลาเกือบสามชั่วโมงเฉินโม่จึงแปรสภาพเป็นเงามืดว่ายขึ้นสู่ผิวน้ำ

แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็คือ

เมื่อเขาโผล่พ้นผิวน้ำก็มีแสงหนึ่งวาบผ่าน และร่างของเขาก็ปรากฏขึ้นในความมืดทันที

รอบตัวมืดสนิทไม่มีแสงใดๆส่องเข้ามา

แม้เขาจะใช้พลังวิญญาณก็ไม่สามารถมองเห็นสิ่งใดได้

แต่ไม่นาน เขาก็ได้กลิ่นของพืชวิญญาณ!

(จบบท)