บทที่ 615 เสียงเรียกจากโบราณกาล

“ทำไมกัน?เป็นเพราะการกลืนพลังของคนอื่นทำให้พลังวิญญาณดูปะปนกันหรือ?”เฉินโม่สงสัย

วิชาสลายร่างเทพมารนั้นทรงพลังจนเห็นได้ชัด

ถ้าไม่ใช่เพราะวิชานี้มาจากต้นกำเนิดที่ลึกลับเกินไปเขาคงอยากให้มันกลายเป็นวิชาประจำสำนักเซียนของตน แม้จะเพียงขั้นเล็กแต่ก็ทำให้ไม่มีใครในระดับเดียวกันสามารถเทียบเท่าได้

อย่างไรก็ตามซ่งหยุนซีกลับหันสายตาไปทางทิศเหนือ

นั่นคือทิศของสำนักมั่วไถและสามเมืองทางเหนือ

“ข้ารู้สึกได้ถึงตัวเขาแล้ว”

“เขา?ใครกัน?”เฉินโม่ถาม

ซ่งหยุนซีหันกลับมามองเขาและกล่าวว่า

“ปีศาจระดับขั้นเปลี่ยนจิต ที่อยู่ในผาหลิงศพแปดร้อยนั่นแหละ”

คำพูดนี้ทำให้เฉินโม่ตระหนักถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ทันที

“ถ้าพี่ใหญ่รู้สึกถึงเขา แล้วเขาล่ะ?เขาจะรู้สึกถึงพี่ใหญ่ได้หรือไม่?”ซ่งหยุนซีพยักหน้าเบาๆแสดงความเห็นชอบ นี่แหละคือสิ่งที่เขาอยากบอก

ทันทีที่เขากลืนพลังของผู้ฝึกตนระดับปฐมภูมิทั้งสองคนความแข็งแกร่งของเขาก็พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

ในเวลาเพียงถ้วยชาเขาก็บรรลุถึงระดับปฐมภูมิขั้นสี่

หากไม่ใช่เพราะระดับปฐมภูมิเสมือนเป็นหลุมลึกที่ไร้ก้นบึ้งพลังวิญญาณที่ได้รับอาจพาเขาไปถึงขั้นห้าและขั้นหกได้!

และในขณะนั้นเองเขาได้ยินเสียงเรียกจากที่ไกลๆคล้ายกับการกลับคืนสู่ต้นกำเนิดหรือการหลอมรวมเข้าด้วยกัน

ซ่งหยุนซีรู้สึกได้ถึงความปรารถนาอันรุนแรง

เขาต้องการเข้าไปในผาหลิงศพแปดร้อยและพบกับปีศาจระดับเปลี่ยนจิตตัวนั้น!

หรือแม้กระทั่งกลืนกินมัน!

แต่เขาก็รู้ดีว่าถ้าไปสิ่งที่จะตายคือเขาเอง

เฉินโม่ขมวดคิ้วเขาไม่รู้จะทำอย่างไรดีในสถานการณ์นี้ความยินดีจากการที่ซ่งหยุนซีทะลุขั้นก็หายไปหมดสิ้นเหลือเพียงความกังวลใจอย่างหนักหน่วง

“ไม่มีวิธีอื่นเลยหรือ?”เฉินโม่ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า

“เช่นการสลายพลัง? ข้ามียาจำนวนมาก ไม่เป็นไรถ้าต้องเริ่มใหม่อีกครั้ง!”

คำพูดนี้ทำให้ซ่งหยุนซีรู้สึกอบอุ่นใจ

เขาไม่ได้เรียกร้องให้ซ่งหยุนซีทำอะไรเพราะพลังที่เพิ่มขึ้นแต่กลับเสนอให้เขาเริ่มต้นใหม่เพื่อหลีกเลี่ยงความเสี่ยง

แต่สถานการณ์เช่นนี้จะทำให้เฉินโม่และสำนักมั่วไถต้องคุ้มครองเขาอีกหลายปี

ทว่าในสถานการณ์ปัจจุบันมันจะเป็นไปได้หรือ?

ตอนนี้เขาอยู่ในระดับปฐมภูมิขั้นกลางแล้วนั่นหมายถึงว่าเขาจะต้องเป็นที่พึ่งสำคัญของสำนักมั่วไถในเวลานี้

แม้กระนั้นเฉินโม่ก็ยังไม่ใส่ใจ

ซ่งหยุนซีรู้ว่าเฉินโม่คิดได้เช่นนี้หมายความว่าเขาก็ต้องเคยคิดถึงผลลัพธ์เช่นนี้แล้ว

แต่เฉินโม่กลับยังยืนยันที่จะพูดเช่นนี้นั่นชัดเจนมากแล้วว่าเขาหมายความเช่นนั้นจริงๆ

“ไม่ต้องหรอก”ซ่งหยุนซีส่ายหัวเขาตัดสินใจแล้ว

“ข้ามีลางสังหรณ์ว่าก่อนที่ข้าจะแข็งแกร่งขึ้นเขาคงไม่สนใจข้าหรอก”

“ไม่ได้!”เฉินโม่ยืนยัน

“งั้นพี่ใหญ่ อย่าได้ฝึกวิชาสลายร่างเทพมารอีก”

“ตกลงข้าสัญญา”ซ่งหยุนซีตอบรับ

“พี่ใหญ่!”

เฉินโม่ตกใจที่ซ่งหยุนซีตอบรับง่ายดายขนาดนี้แต่เขาก็ยังไม่เข้าใจ

ซ่งหยุนซีหยิบของใช้ของผู้ฝึกตนทั้งสองยื่นให้เฉินโม่พร้อมกับยิ้ม

“เอาไปสินี่คือของของพวกเขา ดูซิว่ามีอะไรใช้ได้บ้าง”

ด้วยคำพูดนี้เขาเชื่อว่าเฉินโม่คงจะไม่ฝึกวิชาสลายร่างเทพมารอีกแล้ว

บางเรื่องถ้าต้องมีคนรับภาระนี้ก็ปล่อยให้เขาเป็นคนรับไปเอง!

“เฮ้อ...”เฉินโม่ถอนหายใจ

แต่เขาก็รู้ดีว่าเวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะผลัดกันถ่อมตัวแม้วิกฤติจะคลี่คลายแต่สถานที่นี้ก็ไม่ควรอยู่ต่อไปนาน

เฉินโม่ส่งสัญญาณเรียกเจ้าไก่หัวแข็งให้รีบมาหา

เมื่อค่ายกลถูกยกเลิกศิษย์ระดับขั้นทองของสำนักเซียนอู่ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

พวกเขาต่างมองไปที่เจ้าสำนักเฉินโม่ที่ไร้รอยขีดข่วนด้วยความยินดี...แต่ทันใดนั้นเมื่อพวกเขามองซ้ายมองขวาเพื่อหาศิษย์คนอื่นที่มาด้วยกันพวกเขาก็พบว่าบางคนไม่อยู่แล้วความเศร้าโศกและความโกรธก็พลุ่งพล่านขึ้นมาในใจของพวกเขา

“ทุกท่านข้าขอจดจำบุญคุณของท่านไว้!ที่นี่ไม่เหมาะที่จะอยู่ต่อพวกท่านกลับสำนักกันก่อนเถิด”เฉินโม่พูดขึ้น

เจ้าไก่หัวแข็งกลายร่างเป็นนกยักษ์และกางปีกบินขึ้น

ศิษย์เหล่านี้เดินทางมาเช่นไรก็กลับไปเช่นนั้นแต่ครั้งนี้เฉินโม่ไม่ได้ตามไปด้วย

เขาเดินทางลำพังไปยังจุดที่นัดพบกับทหารหัวมังกร

ทั้งสำนักมั่วไถและเฉินโม่ต่างยอมเสี่ยงอย่างมากในครั้งนี้ก็เพื่อสูตรยา

ทหารหัวมังกรดูเหมือนจะเตรียมพร้อมสำหรับการมาของเฉินโม่ไว้แล้ว

แม้จะไม่ต้องพูดเขาก็กล่าวขึ้นก่อนว่า

“ข้าเองก็ไม่รู้ว่าทำไมข่าวถึงมีปัญหา”

เฉินโม่ที่สวมหน้ากากหัวมังกรสีเขียวอยู่ไม่สามารถมองเห็นสีหน้าของเขาได้ชัดเขาเพียงจ้องมองไปที่อีกฝ่ายโดยไม่พูดอะไร

“เจ้าจัดการเหวยหยางและอู๋หม่าด้วยตัวคนเดียวสำเร็จ ข้าจะให้สูตรยากับเจ้า”

เฉินโม่ยื่นมือออกมาโดยไม่พูดอะไร

ทุกอย่างบ่งชี้ว่าการกระทำของพวกเขาถูกจับตามองอยู่

และการผลิตจำนวนมากของแส้เลือดอสูรมังกรก็ไม่สามารถปิดบังได้อีกต่อไป

ถึงขั้นนี้ความสัมพันธ์ที่ใช้ประโยชน์ซึ่งกันและกันนั้นได้เปิดเผยออกมาอย่างชัดเจนแล้ว

ไม่ต้องพูดให้มากความ

“เจ้าคงไม่ได้คิดว่าข้ามีสูตรยาที่นี่ใช่ไหม?”หน้ากากหัวมังกร รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยเพราะในบรรดาผู้ติดต่อทั้งหมดเขาเป็นคนเดียวที่ไม่มีสิทธิ์เถียงอะไรเลย

แม้ว่าเขาจะอยู่ในระดับปฐมภูมิแต่เมื่อคิดถึงเรื่องที่เฉินโม่เพิ่งฆ่าผู้ฝึกตนระดับเดียวกันไปถึงสองคนเขาก็เข้าใจได้ทันที

ท้ายที่สุดเฉินโม่เป็นคนที่ทหารหัวมังกรเลือกให้มาอยู่ตรงนี้ดังนั้นเขาจึงรู้สึกได้ถึงความโชคดี

“แล้วเรื่องวิชาล่ะ?”

“เจ้าต้องการวิชาแบบไหน?”

เฉินโม่คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ“วิชาดาบ”

“วิชาดาบ?”

ทหารหัวมังกรขมวดคิ้วเล็กน้อยวิชาดาบเป็นวิชาที่ทรงพลังมากเป็นวิชาที่เชื่อมโยงกับการฆ่าฟันและอำนาจ

ผู้ฝึกวิชาดาบนั้นล้วนทิ้งร่องรอยไว้ในประวัติศาสตร์เช่นเจี้ยนฉือฉีเมื่อสามพันปีก่อนหรือแม่ทัพที่หกในปัจจุบัน

“ข้าจะส่งรายงานไป ข้าจะส่งวิชานี้ให้เจ้าในเจ็ดวัน”

“ดี!”

เฉินโม่พยักหน้า

เขาหันหลังเดินจากไปแต่จู่ๆก็หันกลับมาอีกครั้ง

“ข้าจะไม่ถามว่าทำไมต้องฆ่าคนของแม่ทัพ ไม่ถามว่าพวกทหารหัวมังกรเกี่ยวข้องอะไรกับปีศาจระดับเปลี่ยนจิต แต่ถ้าสำนักมั่วไถตกอยู่ในอันตรายข้าหวังว่าเจ้าจะแจ้งให้ข้ารู้ล่วงหน้า”

พูดจบเขาก็จากไปด้วยใบหน้าที่เย็นชา

หลังจากความเงียบชั่วครู่ทหารหัวมังกรก็พึมพำกับตัวเองว่า

“เฮ้อ..เจ้าเด็กคนนี้!”

ไม่นานนักพลังวิญญาณก็เริ่มสั่นไหวภายในหน้ากากของเขา

เสียงดังขึ้นภายในหน้ากากว่า“มาหาข้าเดี๋ยวนี้”

“รับทราบ!”

…

เฉินโม่บินเดี่ยวไปตามเส้นทาง

แต่จุดหมายของเขาไม่ใช่สำนักมั่วไถและไม่ใช่สำนักหย่งหนิงแต่เป็นสำนักเนี่ยนหยู

เขาต้องการมาหาหนีอี้จวิน

การสนทนากับซ่งหยุนซีทำให้เขารู้ว่าฝ่ายนั้นจะไม่ทำตามที่พูดไว้

ดังนั้นเฉินโม่ต้องหาคนอีกคนหนึ่ง...อี้ถิงเซิง

แต่ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าคนผู้นั้นอยู่ที่ไหน

และคนที่อาจจะรู้และยอมบอกเขาได้ก็คือหนีอี้จวินเท่านั้น!

(จบบท)